บทที่ 6 เจ้าบ่าวใบสั่ง EP6

จีรณัชหอบหายใจรุนแรง หน้าอกอวบอิ่มกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ นัยน์ตาคู่สวยช้อนขึ้นมองผู้ชายที่กำลังจะกลายเป็นคู่สัญญาของเธอในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ความลังเลและความหวาดกลัวถูกแทนที่ด้วยความต้องการที่จะปลดแอกตัวเองจากอดีตที่แสนเจ็บปวด

“นายบอกเองไม่ใช่เหรอ...ว่าฉันต้องโยนความกลัวทิ้งไป” หญิงสาวยื่นมือไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำของเขาออกทีละเม็ด เผยให้เห็นรอยสักปีกซาตานที่สะบักหลังและกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เรียงตัวสวยงามราวกับประติมากรรมชั้นยอด “ทำให้ฉันลืมสัมผัสจอมปลอมของผู้ชายเฮงซวยคนนั้น ทำให้ฉันรู้ว่าผู้ชายที่สมบูรณ์แบบเขาทำกันยังไง”

คำท้าทายนั้นทำให้เส้นความอดทนของหมาป่าหนุ่มขาดผึง เมธาวินกระชากเสื้อเชิ้ตของตนเองออกเหวี่ยงทิ้งไปบนพื้น ก่อนจะโน้มตัวลงมาครอบครองริมฝีปากอวบอิ่มอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่แค่การสั่งสอน แต่มันคือการกลืนกินอย่างตะกละตะกลาม

ฝ่ามือร้อนผ่าวลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าของเรือนร่างที่ถูกห่อหุ้มด้วยเดรสสีแดง ชุดสวยราคาแพงถูกปลดเปลื้องออกอย่างรวดเร็วและชำนาญ เผยให้เห็นผิวขาวเนียนละเอียดที่ซ่อนอยู่ภายใน ทุกสัดส่วนของจีรณัชงดงามและเย้ายวนใจจนคนที่ได้ชื่อว่าเย็นชาอย่างเมธาวินยังต้องลอบกลืนน้ำลาย

เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มสร้างรอยรักสีจางๆ เพื่อประกาศความเป็นเจ้าของ หญิงสาวเชิดหน้าขึ้น ครางกระเส่าด้วยความเสียวซ่านเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวลากไล้ต่ำลงมาครอบครองยอดปทุมถันสีระเรื่อ ความชำนาญและการปรนนิบัติที่เหนือชั้นของเขาทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกหลอมละลายกลายเป็นของเหลว

“คุณสวยมาก...จีรณัช” เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดผิวเนื้อที่สั่นสะท้าน “ลืมผู้ชายขยะคนนั้นซะ คืนนี้ คุณมีแค่ผม”

สัมผัสของเขาไม่ได้มีเพียงความเร่าร้อน แต่ยังมอบความอ่อนโยนและการยกย่องในแบบที่พีรวัตรไม่เคยให้ เขาทำให้เธอรู้สึกว่าเธอคือ ‘ราชินี’ ที่คู่ควรกับการได้รับการทะนุถนอม ไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่คอยเป็นเบี้ยล่างให้ใครเหยียบย่ำ

เมื่อพายุอารมณ์พัดกระหน่ำถึงขีดสุด ร่างกายสองร่างหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านบานกระจก เสียงครางหวานหูผสานกับเสียงหอบหายใจหนักหน่วงดังก้องไปทั่วห้องนอนกว้าง จีรณัชจิกปลายเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่ตีตื้นขึ้นมาจนแทบทะลัก

ทุกจังหวะการเคลื่อนไหว ทุกรอยจูบ และทุกสัมผัสที่เขามอบให้ มันสลักลึกทับซ้อนลงไปในความทรงจำ ลบเลือนร่องรอยของความเจ็บปวดและการถูกหักหลังจนหมดสิ้น ค่ำคืนนี้เธอไม่ได้เป็นเพียงโปรดิวเซอร์สาวที่บอบช้ำ แต่เธอคือผู้หญิงที่ได้รับการเติมเต็มจากผู้ชายที่อันตรายที่สุดและมีเสน่ห์ที่สุดเท่าที่เธอเคยพบมา

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องลอดผ้าม่านสีทึบเข้ามาตกกระทบใบหน้า จีรณัชขยับตัวเล็กน้อย ความรู้สึกปวดเมื่อยแล่นริ้วไปทั่วเรือนร่าง เธอลืมตาขึ้นช้าๆ สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือแผงอกกว้างที่เปลือยเปล่าและรอยสักรูปปีกซาตานที่คุ้นตา

เธอกำลังนอนหนุนแขนของเขาอยู่...

ความทรงจำอันเร่าร้อนเมื่อคืนหลั่งไหลเข้ามาในหัวประดุจภาพยนตร์ที่ฉายซ้ำ โปรดิวเซอร์สาวหน้าแดงก่ำเมื่อนึกถึงเสียงครางและท่าทางที่เธอปลดปล่อยออกไปอย่างไม่อายฟ้าดิน ผู้ชายคนนี้อันตรายเกินไป เขาไม่ได้แค่ทำลายกำแพงน้ำแข็งของเธอ แต่เขายังดึงเอาสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่ในตัวเธอออกมาใช้อย่างหมดจด

จีรณัชพยายามจะขยับตัวลุกขึ้น ทว่าท่อนแขนแกร่งที่พาดอยู่บนเอวคอดกลับกระชับแน่นขึ้น รั้งร่างของเธอให้แนบชิดกับอกกว้างจนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่หนักแน่น

“จะรีบไปไหนครับคุณนายจ้าง สัญญาของเราเพิ่งจะเริ่มต้นเองนะ” เสียงทุ้มแหบพร่ายามเช้าของเขาดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากซึ่งบอกให้รู้ว่า เกมการแก้แค้นและแผนลวงรักฉบับนี้ มันเพิ่งจะเปิดฉากขึ้นเท่านั้น

บทที่ 3 การตอกกลับของราชสีห์

เหตุการณ์อันเร่าร้อนเมื่อค่ำคืนและช่วงเช้ามืดที่ผ่านมาหลั่งไหลเข้ามาในหัวประดุจภาพยนตร์ระดับโฟร์เค เธอจำได้ทุกสัมผัส ทุกรอยจูบ และทุกเสียงครางที่หลุดรอดออกจากริมฝีปากของตนเอง ผู้ชายที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ข้างกายเธอในตอนนี้ ไม่ใช่แค่บาร์โฮสต์ที่เก่งเรื่องบนเตียง แต่เขาคือ ‘ปีศาจร้าย’ ที่ทะลวงกำแพงน้ำแข็งของเธอจนแหลกละเอียด และดึงเอาสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่เธอซ่อนไว้ออกมาใช้อย่างหมดจด

จีรณัชสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามดึงสติและมาดนางพญาของตนเองกลับมา หญิงสาวค่อยๆ จับท่อนแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของเขาออกอย่างเบามือที่สุด เพื่อไม่ให้ร่างสูงตื่นขึ้นมาพบกับความประหม่าของเธอในยามนี้

โปรดิวเซอร์สาวก้าวลงจากเตียง คว้าเสื้อคลุมอาบน้ำผ้าไหมมาสวมทับเรือนร่างที่เต็มไปด้วยรอยรักสีจาง ก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกาย สายน้ำเย็นฉ่ำช่วยดับความร้อนรุ่มในกายและปลุกให้สติสัมปชัญญะกลับมาแจ่มใสอีกครั้ง

เมื่อเดินออกมาจากห้องน้ำ จีรณัชก็ไม่พบร่างของชายหนุ่มบนเตียงแล้ว เธอเดินไปที่ห้องแต่งตัว เลือกสวมชุดสูทกางเกงสีขาวครีมที่ตัดเย็บอย่างประณีตเข้ารูป มันคือชุดเกราะประจำตัวที่ช่วยเสริมความมั่นใจและอำนาจให้เธอกลับมาเป็น ‘จีรณัช พัชระไพศาลนุกุล’ ซีอีโอสาวผู้แข็งแกร่งและไร้เทียมทาน

เธอไม่ได้เขียนเช็คเงินสดฟาดหัวเขาแล้วหนีหายไปเหมือนนางเอกในละครน้ำเน่า เพราะในโลกของความเป็นจริง ธุรกิจคือธุรกิจ และเธอยังต้องใช้งานผู้ชายคนนี้

กลิ่นหอมของกาแฟคั่วบดและเบคอนทอดกรอบลอยมาแตะจมูก จีรณัชเดินตามกลิ่นนั้นออกไปยังโซนห้องครัวแบบเปิดที่เชื่อมต่อกับห้องนั่งเล่น ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำเอาฝีเท้าของเธอต้องชะงักไปชั่วครู่