บทที่ 8 เจ้าบ่าวใบสั่ง EP8

พีรวัตรก้าวขึ้นมาบังหน้าร่างของกวินตราไว้ ชายหนุ่มยิ้มหยัน “อย่าไปถือสาจีเขาเลยแก้ว เขาคงกำลังอารมณ์ไม่ดีที่ต้องมานั่งจับเจ่าอยู่คนเดียว ว่าแต่คุณเถอะจี มาทำอะไรที่ร้านสูทผู้ชาย หรือว่ากำลังหาซื้อเนกไทไปง้อผู้บริหารบริษัทไหนอยู่”

“ฉันมาซื้อสูทให้ ‘ว่าที่เจ้าบ่าว’ ของฉันต่างหาก” จีรณัชตอบกลับเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังจนพีรวัตรชะงักไปเล็กน้อย

“ว่าที่เจ้าบ่าว” พีรวัตรหัวเราะร่วนเสียงดัง “อย่าตลกไปหน่อยเลยจี เพิ่งเลิกกับผมไปเมื่อวาน วันนี้คุณมีว่าที่เจ้าบ่าวคนใหม่แล้วหรือ ไปจ้างใครหน้าไหนมาแสดงละครตบตาผมล่ะ พวกเด็กโฮสต์ตามบาร์หรือไง”

ยังไม่ทันที่จีรณัชจะได้อ้าปากโต้ตอบ ม่านกำมะหยี่สีแดงของห้องลองเสื้อวีไอพีก็ถูกรูดเปิดออก เสียงฝีเท้าหนักแน่นและสม่ำเสมอก้าวเดินออกมาจากความมืดมิดด้านใน ดึงดูดสายตาของทุกคนในบริเวณนั้นให้หันไปมอง

ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำเอากวินตราถึงกับอ้าปากค้าง ส่วนพีรวัตรก็เบิกตากว้างจนแทบถลน

เมธาวินปรากฏตัวในชุดสูททักซิโดสีน้ำเงินมิดไนต์บลู ตัดเย็บด้วยผ้าวิคิวญาเนื้อละเอียดที่ขึ้นชื่อว่าแพงที่สุดในโลก เสื้อเชิ้ตคอพับสีขาวสะอาดตาขับเน้นความสง่างาม เรือนผมสีเข้มถูกเซ็ตเปิดหน้าผากเผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่หล่อหลอมมาอย่างสมบูรณ์แบบ ออร่าความเย่อหยิ่ง ทรงอำนาจ และชนชั้นสูง แผ่กระจายออกมาจากทุกอณูของร่างกาย ราวกับลอร์ดจากอังกฤษที่หลุดออกมาจากนิตยสาร

เขาไม่ได้ดูเหมือนบาร์โฮสต์ที่ถูกจ้างมา แต่เขาดูเหมือนประธานกรรมการบริหารระดับโลกที่สามารถซื้อร้านสูทแห่งนี้ได้ด้วยการดีดนิ้ว

ชายหนุ่มก้าวเดินมาหยุดยืนอยู่เคียงข้างจีรณัช มือหนาเอื้อมไปโอบเอวคอดของโปรดิวเซอร์สาวอย่างเป็นธรรมชาติและแสดงความเป็นเจ้าของ นัยน์ตาสีนิลดุดันปรายมองพีรวัตรด้วยหางตาราวกับกำลังมองดูมดปลวกที่ไร้ค่า

“ชุดนี้พอใช้ได้ไหมครับ ที่รัก” น้ำเสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลเอ่ยถามหญิงสาวข้างกาย ทว่าสายตากลับจ้องจิกไปที่พีรวัตร

จีรณัชยอมรับว่าเธอเองก็เผลอกลั้นหายใจไปชั่วขณะกับความหล่อเหลาและรัศมีอำนาจของเขา หญิงสาวยิ้มรับบางๆ “เพอร์เฟกต์มากค่ะ เหมาะกับคุณที่สุด”

พีรวัตรหน้าตึงด้วยความเสียหน้า ความอิจฉาและความริษยาแล่นริ้วขึ้นมาในอกเมื่อเห็นผู้ชายที่ดูเหนือกว่าตนเองทุกด้านยืนโอบกอดอดีตคู่หมั้นของตนอยู่ ชายหนุ่มพยายามขุดความมั่นใจที่เหลืออยู่น้อยนิดขึ้นมาสู้

“นี่หรือผู้ชายที่คุณไปคว้ามาประชดผม หน้าตาก็ดูดีนะ แต่เสื้อผ้าที่ใส่อยู่เนี่ย คุณต้องเป็นคนรูดบัตรจ่ายให้เขาใช่ไหมล่ะจี” พีรวัตรเหยียดยิ้ม แกล้งพูดเสียงดังให้พนักงานในร้านได้ยิน “น่าสมเพชจริงๆ หาผู้ชายดีๆ ไม่ได้ จนต้องไปคว้าเอา ‘ปลิง’ มาเลี้ยงดูเพื่อให้ตัวเองมีคู่ควง”

สิ้นคำสบประมาท บรรยากาศภายในร้านก็เย็นเยียบลงฉับพลัน จีรณัชกำลังจะอ้าปากด่าทอเพื่อปกป้องชายหนุ่ม ทว่าเมธาวินกลับกระชับอ้อมกอดที่เอวของเธอเบาๆ เป็นเชิงปราม ชายหนุ่มเหยียดยิ้มร้ายกาจที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ทำให้พีรวัตรรู้สึกหนาวสันหลังวาบ

“การที่ภรรยาอยากจะเอาใจใส่ดูแลเรื่องเสื้อผ้าให้สามี มันคือความสุขเล็กๆ น้อยๆ ของชีวิตคู่ครับ คุณพีรวัตร” เมธาวินตอกกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและผู้ดีทุกกระเบียดนิ้ว ท่าทีของเขาไม่มีความโกรธเกรี้ยว มีเพียงความสมเพชที่ถ่ายทอดออกมาอย่างชัดเจน

ชายหนุ่มล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน หยิบกระเป๋าสตางค์หนังจรเข้สีดำออกมา นิ้วเรียวยาวคีบบัตรเครดิตโลหะสีดำสนิท ซึ่งมีโลโก้ ‘Centurion Card’ (บัตรแบล็กการ์ดระดับซูเปอร์อีลีทที่ต้องได้รับเชิญเท่านั้น) ออกมาวางลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าผู้จัดการร้าน

“อ้อ แล้วแบล็กการ์ดใบนี้ รูดจ่ายค่าสูทให้ผมด้วยนะครับที่รัก ไม่จำกัดวงเงิน รูดซื้อให้ครบทุกคอลเลกชันเลยก็ยังได้” เมธาวินหันมายิ้มละมุนให้จีรณัช ก่อนจะตวัดสายตากลับไปหาพีรวัตรที่ยืนหน้าซีดเผือด

“ส่วนสูทกระจอกๆ ที่คุณพีรวัตรกำลังเล็งอยู่ ถ้าวงเงินในบัตรของคุณไม่พอ จะให้ภรรยาผมช่วยสมทบทุนให้ก็ได้นะครับ ถือซะว่าทำบุญทำทานให้ ‘อดีต’ ที่ไร้ค่าของภรรยาของผม”

ประโยคเชือดเฉือนที่แฝงไปด้วยความสุภาพทว่าเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนจมดิน ทำเอาพีรวัตรหน้าชาจนพูดไม่ออก สองมือกำหมัดแน่นด้วยความโกรธจัดแต่กลับทำอะไรไม่ได้ เพราะบัตรแบล็กการ์ดระดับนั้น เป็นสิ่งที่มหาเศรษฐีระดับพันล้านเท่านั้นที่จะครอบครองได้ ต่อให้พีรวัตรทำงานทั้งชีวิตก็ไม่มีทางได้รับเชิญให้ถือบัตรใบนี้

กวินตราที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้แต่อ้าปากค้าง แววตาของหล่อนสั่นระริกด้วยความตื่นตะลึงและเสียดาย ผู้ชายที่จีรณัชควงอยู่ ไม่ใช่แค่หล่อเหลา แต่ยังรวยล้นฟ้าในระดับที่พีรวัตรเทียบไม่ติดฝุ่น

“ไปกันเถอะแก้ว ร้านนี้มันเหม็นสาบคนอวดรวย” พีรวัตรกัดฟันกรอด คว้าข้อมือกวินตราแล้วลากเดินกระแทกส้นเท้าออกจากร้านไปอย่างหัวเสียและพ่ายแพ้อย่างหมดรูป

เมื่อความวุ่นวายจากไป ผู้จัดการร้านและพนักงานต่างรีบก้มหน้าก้มตาจัดการรูดบัตรและแพ็กเสื้อผ้าด้วยความรวดเร็วและนอบน้อมยิ่งกว่าเดิม

จีรณัชยืนมองชายหนุ่มข้างกายด้วยความทึ่งระคนหวาดหวั่น หัวใจของเธอเต้นระรัว ไม่ใช่เพราะเสน่ห์ของเขา แต่เพราะความสงสัยที่กำลังก่อตัวขึ้นในสมอง บาร์โฮสต์ระดับท็อปอาจจะมีรายได้ดี แต่มันไม่มีทางมากพอที่จะได้รับเชิญให้ถือบัตรแบล็กการ์ดระดับนั้นได้ ออร่าความเป็นผู้นำ การตอกกลับที่ชาญฉลาด และสายตาที่มองคนอื่นราวกับมดปลวก

ผู้ชายคนนี้เป็นใครกันแน่