บทที่ 47 ตอนที่ 45 ไม่กลับ

ตอนที่ 45

ไม่กลับ

“ปาน...”

เสียงทุ้มต่ำของสิงหา ส่งผลให้มือเรียวที่กำลังเอื้อมหยิบกล่องแก้วใส่ช้อนส้อมชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ปานวาดยืนนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะค่อย ๆ ผินดวงหน้าหวานกลับไปมองยังต้นเสียง

และเพียงเสี้ยววินาทีที่สายตาสบประสาน ดวงตากลมโตก็พลันเบิกกว้าง ห้วงเวลาทั้งหมดภายในห้องคล้ายจะหยุดหม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ