บทที่ 5 ไปทำงานด้วยกันนะ 2/2
…เช้าวันรุ่งขึ้น เพียงดาวตื่นนอนแต่เช้ารีบเก็บข้าวของเตรียมตัวกลับบ้าน ผู้ใหญ่จะเข้าไปในเมืองพอดีเธอเลยขอติดรถกลับบ้านด้วย โดยมีสวยเพื่อนรักตามไปส่งด้วย ตลอดเช้านี้เธอเลยไม่มีเวลาดูโทรศัพท์เลย
ฝั่งของภูดินก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแทบจะทุกห้านาที จนไม่เป็นอันทำงาน เฝ้ารอว่าเมื่อไหร่คนที่เฝ้ารอจะอ่านข้อความซักที ยิ่งเพียงดาวไม่อ่านข้อความนานเท่าไรก็ยิ่งทำให้เขากระวนกระวายใจ จนคิดไปต่างๆนาๆว่าตัวเองทำอะไรผิดมั้ยหรือเค้าไม่อยากคุยกับเราแล้ว ไม่นานความคิดฟุ้งซ่านของภูดินก็สงบลงเมื่อคนที่เฝ้ารอตอบข้อความกลับมา
“ขอโทษนะคะคุณภู เมื่อเช้าดาววุ่นๆพึ่งกลับถึงบ้านค่ะ”
“ดาวกลับบ้านแล้วหรอ กลับยังไง ใครไปส่ง”
“ลุงผู้ใหญ่กับสวยมาส่งในเมืองค่ะ ดาวต่อรถสองแถวเข้าบ้านอีกที”
“เอ่อ….แล้วสนใจข้อเสนอของผมมั้ย ที่ชวนมาทำงานด้วยกัน”
“ดาวขอทราบรายละเอียดงานมากกว่านี้หน่อยได้มั้ยคะ ค่อยตัดสินใจอีกที”
“ได้ๆๆ แล้วดาวจะให้ผมส่งรายละเอียดให้ทางไหน หรือว่าเอาอย่างนี้ดีมั้ยผมไปหาดาวที่บ้าน เผื่อติดขัดตรงไหนจะได้ถามได้เลย”
เพียงดาวนิ่งคิดซักพักก่อนตอบ
“เอาแบบนั้นก็ได้ค่ะ คุณภูสะดวกวันไหนคะ”
“วันเสาร์ได้มั้ยครับ”
“ได้ค่ะ เดี๋ยวดาวส่งโลเคชั่นไปให้นะคะ”
“ดาวมาช่วยแม่ทางนี้หน่อยลูก”เสียงนวลแม่ของเพียงดาวเรียกลูกสาว
“งั้นแค่นี้ก่อนนะคะไว้เจอกันวันเสาร์ค่ะ แม่เรียกแล้ว”
“เจอกันครับ”
จบบทสนทนาเพียงดาวก็รีบลุกขึ้นเดินไปหามารดา
“จ้าแม่ ดาวมาแล้ว”
“ช่วยแม่เก็บชุดที่ซ่อมเสร็จแล้วไว้ส่งคืนให้ลูกค้าหน่อยลูก เดี๋ยวซักพักน่าจะมารับชุดกันแล้ว”
“ได้จ่ะแม่”
…เย็นวันนั้นระหว่างทานข้าวเย็น เพียงดาวบอกนวลผู้เป็นแม่ว่า
“แม่จ้ะ วันเสาร์นี้คุณภูดินเจ้าของภูดินฟาร์มเขาจะมาที่บ้านเรานะจ๊ะ”
“มาทำไมล่ะลูก เขามีธุระอะไร แล้วที่สำคัญเราไปรู้จักเขาตอนไหน ไม่เคยเล่าให้แม่ฟังเลย”นวลถามลูกด้วยความสงสัย
“เราเคยเจอกันผ่านๆค่ะ มารู้จักกันจริงๆตอนหนูไปเที่ยวที่บ้านสวย เขามาช่วยชาวบ้านทำฝายน่ะค่ะแม่ เค้าเห็นหนูว่างงานอยู่เลยจะชวนไปทำงานด้วยเป็นผู้ช่วยเค้าที่ฟาร์มค่ะ แต่หนูยังไม่ได้ตอบตกลงนะคะ คุณภูเลยบอกว่าวันเสาร์จะขอมาคุยรายละเอียดงานให้ฟังก่อน”
“แล้วลูกสนใจมั้ย ถ้าสนใจแม่ก็ไม่ว่าอะไร แม่ขอให้มั่นใจว่าเขาเป็นคนดี ไม่เอาเปรียบลูกของแม่ก็พอ”
“เดี๋ยวเราค่อยว่ากันอีกทีตอนที่คุยรายละเอียดงานเสร็จก็ได้ค่ะ” จบบทสนทนาแม่ลูกก็ทานข้าวเย็นกันต่ออย่างมีความสุข
…เย็นวันศุกร์ ขณะที่เพียงดาวกำลังนั่งเล่นอยู่น่าบ้านนั้นเสียงข้อความในโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เมื่อเปิดอ่านก็พบว่าเป็นข้อความของคนที่นัดเจอกันในวันพรุ่งนี้
“ดาวพรุ่งนี้ผมอาจจะไปถึงบ่ายๆนะ ช่วงเช้ามีประชุมนิดหน่อย”
“ไม่เป็นไรค่ะ ดาวไม่รีบ ถ้าไม่สะดวกเป็นวันหลังก็ได้ค่ะ”
“งั้นพรุ่งนี้บ่ายๆเดี๋ยวผมโทรหานะ”
“ค่ะ”
…และแล้ววันนัดก็มาถึง ในช่วงเช้าภูดินมีเข้าประชุมตรวจดูความเรียบร้อยของโรงแรม AA ร่วมกับหุ้นส่วนของเขา โรงแรมแห่งนี้ภูดินลงทุนร่วมกับเพื่อนรักอีกสองคนคือเอกกับวัชร เช้านี้เขาดูรีบเร่งจนเอกหนึ่งในหุ้นส่วนและยังพ่วงด้วยตำแหน่งเพื่อนรักของเขาถามขึ้น
“นี่มึงรีบไปไหนของมึงวะไอ้ดิน ดูเร่งรีบผิดปกติ”
“หรือว่าจะรีบไปหาสาวที่ไหน”วัชรแซวเพื่อน
“คนบ้างานอย่างมันจะเอาเวลาที่ไหนไปสนใจสาวๆ ขนาดเขามาทอดสะพานให้ถึงที่มันยังไม่สนใจเขาเลย”
“เออก็จริงของมึงไอ้เอก แต่ไม่แน่นะโว้ยมันอาจจะเป็นเสือซุ่มก็ได้ เหมือนที่มันมองสาวน้อยคนนั้น”
“พวกมึงเลิกพูดเพ้อเจ้อกันได้ละ กูแค่มีธุระต่อ เลยต้องรีบทำเวลา ถ้าพวกมึงไม่มีอะไรจะคุยแล้วก็ขอตัวก่อน”
“เออ รีบไปไกลๆเลยไป”เพื่อนรักทั้งสองเอ่ยขึ้นพร้อมกัน
“มันแปลกจริงๆนะโว้ยไอ้วัชร ปกติมันเคยรีบแบบนี้ที่ไหน คนอย่างมันจะมีธุระอะไรสำคัญไปกว่างาน”
“เออ เดี๋ยวถ้ามันมีอะไรอยากเล่าเดี๋ยวมันก็เล่าให้ฟังเองแหละ ป่ะหาข้าวเที่ยงกินกัน” เพื่อนรักทั้งสองคุยกันหลังจากภูดินเดินออกจากห้องประชุมไปแล้ว
…ฝั่งของภูดินหลังจากประชุมเสร็จก็รีบแวะมาที่ห้างสรรพสินค้าเพื่อซื้อผลไม้และของกินไปฝากคนที่นัดไว้
หลังจากนั้นก็ขับรถมาตามแผนที่ที่เพียงดาวให้ไว้ ใช้เวลาเดินทางประมาณชั่วโมงเศษๆ ภูดินก็ถึงที่หมายเขาเงยหน้ามองป้ายร้านตัดเย็บขนาดเล็กที่เขียนว่า “ศรีนวลตัดเย็บ” ก่อนโทรศัพท์หาเพียงดาวว่าเขาถึงหน้าบ้านแล้ว บ้านของเพียงดาวเป็นบ้านครึ่งตึกครึ่งไม้ภายในบ้านร่มรื่นมากเต็มไปด้วยต้นไม้และดอกไม้นานาพันธุ์ หน้าบ้านเปิดเป็นร้านตัดเย็บเสื้อผ้าเล็กๆของแม่ ถึงร้านจะไม่ใหญ่โตหรูหราแต่ก็มีลูกค้าแวะเวียนมาไม่ขาดสาย เพราะฝีมือการตัดเย็บของนวลละเอียดและประณีตแถมยังใจดีกับลูกค้ามาก
“ทางนี้ค่ะคุณภู บ้านดาวหายากมั้ยคะ เดินทางลำบากหน่อยนะคะ ไปค่ะไปสวัสดีคุณแม่ก่อน”
“คุณน้าสวัสดีครับ ผมภูดินนะครับ”
“สวัสดีค่ะ เชิญเข้าบ้านก่อนนะคะ ดาวพาคุณเค้าไปดื่มน้ำดื่มท่านั่งคุยกันให้หายเหนื่อยก่อนไปลูก”
“จ้าแม่ เชิญทางนี้ค่ะคุณภู”
“แป๊บนะครับผมไปเอาของฝากในรถมาให้ก่อน”
พูดจบชายหนุ่มก็รีบเดินไปเอาของในรถ เดินตามเพียงดาวเข้าบ้านไปพร้อมของฝากเต็มมือทั้งสองข้าง
“คุณภูไม่เห็นต้องซื้ออะไรมาเลยค่ะ ลำบากเปล่าๆ”
“ไม่ลำบากเลย ผมเต็มใจครับ”
“ดื่มน้ำกับผลไม้ก่อนนะคะ พักให้หายเหนื่อยก่อน”
“บ้านดาวร่มรื่นดีจังนะ น่าอยู่มาก”เขาบอกเธอด้วความจริงใจ
“ผมเตรียมเอกสารรายละเอียดงานมาให้แล้วดาวลองอ่านดูก่อนนะ” ภูดินพูดพร้อมกับยื่นเอกสารให้หญิงสาว
“หน้าที่หลักๆก็คือช่วยผมตวจสอบบัญชีกับบริหารจัดการงานในฟาร์ม ตอนนี้งานผมล้นมือเลยอยากหาคนมาช่วยดูแล วันหยุดผมให้หยุดวันเสาร์-อาทิตย์ หรือถ้าช่วงไหนงานยุ่งอาจจะขอให้ช่วยงานในวันเสาร์บ้าง ส่วนเรื่องที่พักดาวสามารถพักที่บ้านผมได้เลย ที่นั่นมีแค่ผม คุณนมกับคนงานอีกแค่สองสามคน กินฟรีอยู่ฟรี ส่วนเงินเดือนผมให้เดือนละ 50,000 บาท”
