บทที่ 13 น้าธามไม่น่ารักเลย
ก็อกๆๆ
“พริกหวานแม่เข้าไปนะลูก” เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงของมารดาทำให้เด็กสาวหันไปมองมารดาที่เปิดประตูดข้ามาพร้อมทั้งเดินมานั่งข้างๆ
“กำลังคิดอะไรอยู่ลูก” ลัลลดาเอ่ยถาม พร้อมทั้งยกมือขึ้นลูบศีรษะของอีกฝ่าย
“ชีวิตหนูจะเป็นยังไงต่อไปค่ะคุณแม่ หนูคิดไม่ออกเลย” เด็กสาวเอ่ยถามอย่างสับสน ลัลลดายิ้มอ่อนโยนก่อนจะเอ่ยตอบ
“มันอยู่ที่หนูว่าจะกำหนดว่าจะให้ดำเนินไปในทิศทางไหน แม่บอกหนูไม่ได้ แต่บอกได้อย่างนึงว่าต่อจากนี้ทุกย่างก้าวจะมีพี่เค้าคอยให้คำปรึกษา และคอยสั่งสอน และพาก้าวเดินไปอย่างมั่นคงแค่ลูกเชื่อใจพี่เค้า ยอมฝากชีวิตไว้ในกำมือของพี่เค้า”
“แต่เราอายุห่างกันตั้งเยอะ เย๊อะม๊ากกกกกก” เด็กสาวพูดลากเสียงยาวบรรยายความมาก ความต่างของวัยคืออุปสรรคสำหรับชีวิตคู่ในความรู้สึกของเธอ
“งั้นหนูก็ยังไม่รู้สินะว่าผู้ชายอายุมากกว่านะมีดีเยอะกว่าพวกหนุ่มๆวัยรุ่นซะอีก แม่จะยกตัวอย่างให้สักนิดล่ะกัน” ลัลลดาเอ่ยบอกก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยอธิบาย
“อย่างแรกมีความเป็นผู้นำพร้อมให้คำปรึกษา ช่วยเหลือเมื่อยามเรามีปัญหา มีกาลเทศะ และมีสกิลการวางตัวเข้าสังคมได้ดี ตัดสินใจเฉียบขาด และมีเหตุผลรองรับเสมอ อีกข้ออบอุ่นเสมอ เมื่ออยู่ใกล้ จะรู้สึกเสมอว่าเขาสามารถดูแลและปกป้องเราได้ อีกอันนึงยอมผิด แม้ (บางครั้ง) ตัวเองจะไม่ผิดก็ตาม”
“ไม่ว่าจะทะเลาะกันกี่ครั้ง พี่เขาก็จะยอมลงให้เสมอเชื่อแม่ แถมยังเรียบง่าย ไม่เรื่องมาก ไม่เรื่องเยอะ เลือกเยอะ ค่อนข้างตามใจ เขาจะให้เราเลือกได้อย่างอิสระ และยังมองถึงเรื่องอนาคต ด้วยอายุที่มากขึ้นทุกวัน จะมีการวางแผนการใช้เงินอย่างรอบคอบ รวมถึงแผนอนาคตการใช้ชีวิตครอบครัวด้วย อีกอย่างคือใจเย็น มีความอดทนสูง”
“ชีวิตที่ผ่านร้อน ผ่านหนาวมามากมาย ทำให้เขาเข้าใจชีวิต และอดทนต่อความยากลำบากที่เจอ และเคารพสิทธิ และไม่ก้าวก่ายชีวิตส่วนตัว เคารพสิทธิและมีสเปซให้เรา ได้อยู่กับเพื่อน ได้เที่ยวเล่นตามประสาวัยรุ่น ไม่บีบบังคับ และไม่ตามติดแจ เอาการ เอางาน แล้วก็ เอา...ใจเก่ง เป็นคนมีความรับผิดชอบ ทั้งเรื่องงาน เรื่องส่วนตัว ถ้าหนูลองมองลองสังเกตก็จะเห็นว่าธามเขาเป็นแบบนั้น”
“ทำไมหนูคิดว่าคุ้นๆจัง เหมือนเคยได้ยินที่ไหนนะ ใช่แล้วเพื่อนที่โรงเรียนพูดกันหนังใหม่ที่ใหม่ ดาวิกาเล่น แหม่คุณแม่ขาลอกมาซะแปดข้อเลย” พิมพ์ลภัสเอ่ยก่อนจะหัวเราะคิกคิกอย่างขำขัน “มีอีกข้อค่ะ มีเงินพร้อมเปย์555”
“ยัยหนู แม่พูดเนี่ยถึงจะอิงจากหนังแต่ก็เป็นความจริง เอาเถอะจะขำก็ขำไปแต่อยู่กันไปนานๆหนูจะรู้เองว่าที่พูดเนี่ยจริงและธามเองก็เป็นแบบนั้น ระวังจะตกหลุมรักรุ่นใหญ่เข้าให้นะลูกสาว” คนเป็นแม่พูด พิมพ์ลภัสย่นจมูกอย่างน่ารักให้ก่อนจะตอบ “หนูไม่ตกหลุมรักง่ายๆหรอกคนแบบนั้นนะ”
“จ๊ะลูกสาว แล้วอย่ากลืนน้ำลายตัวเองซะล่ะ ไม่ใช่เห็นพี่เขาใส่เครื่องแบบหน่อยก็ใจละลายนะ” ลัลลดาเอ่ยบอกก่อนจะหัวเราะอย่างเอ็นดูกับใบหน้าแดงๆของลูก
“จำไว้นะพริกหวาน ถ้าวันนั้นพี่เขาไม่ผ่านมาเห็นเราสองคนคงได้ตายไปในกองไฟแล้ว ถ้าไม่ใช่ความกล้าหาญของพี่เขาแม่กับหนูคงไม่ได้อยู่มาถึงวันนี้ อย่าดื้อกับพี่เขาให้มาก อะไรที่ช่วยพี่เขาได้ก็ช่วยนะลูก แม่หวังว่าชีวิตคู่ของหนูจะอยู่กันไปจนแก่เฒ่า” คนเป็นแม่เอ่ยบอกทิ้งท้ายอย่างจริงจังในตอนที่จะเดินออกจากห้องไป
บ่ายวันนั้น
“ตัวก็แค่เนี่ยกินอะไรเยอะแยะ” ธนกฤตเอ่ยถามขณะนั่งมองภรรยาสาวนั่งทานไอศครีมมาเกือบสามถ้วย หลังจากที่คุยกับผู้ใหญ่เมื่อเช้าในช่วงบ่ายธนกฤตก็ถูกหลานๆที่ยังไม่กลับรบเร้าให้พามาเลี้ยงไอศครีมชายหนุ่มจึงชวนพิมพ์ลภัสออกมาด้วย
“น้าธามไม่น่ารักเลย น้าพริกหวานกินนิดเดียวเอง” ธารารินหรือน้องรินลูกของธิชาพรเอ่ยต่อว่า ธารารินอายุน้อยกว่าพิมพ์ลภัสเพียงหนึ่งปีเท่านั้นแต่ทั้งคู่ก็สนิทสนมกัน
“น้องรินแค่พี่ก็พอมั้ง น้ามันแก่ไปอะ” คนที่นั่งตักไอศครีมเข้าปากถึงกับชะงักแล้วหันมาบอก
“ก็เรียกน้ามันถูกแล้ว ก็น้าพริกหวานเป็นน้าสะใภ้ของพวกเรา” ธิวานนท์หรือนนท์ลูกชายของธัญญาดาเอ่ยบอกเด็กหนุ่มวัย18ปียักคิ้วใส่คนอายุน้อยกว่าแต่เป็นน้าอย่างยียวน
“พี่นนท์ก็อีกคน น้องน้ำเห็นต่างจากสองคนนี้ใช่มั้ยจ๊ะ” พิมพ์ลภัสที่เริ่มไม่มีพวกหันไปหาเด็กหญิงวัย12ที่นั่งตักไอศครีมไม่สนใจใครอยู่ข้างๆมีเด็กชายวัย13นั่งไม่สนใจใครเช่นกัน ธาริณีน้องสาวของธิวานนท์และธนรัชน้องชายของธารารินหันขึ้นมามองก่อนจะตอบพร้อมกัน “เห็นด้วยค่ะน้าพริกหวาน/เห็นด้วยครับน้าพริกหวาน”
“พวกเด็กน้าไม่รู้จักสั่งสอน” เด็กสาวเอ่ยว่าแขวะไปถึงผู้ใหญ่คนเดียวในกลุ่มก่อนจะลงมือทานไอศครีมต่ออย่างแสนงอน
“อ้าว มาลงที่ตรงนี้ซะได้เด็กน้อยเอ้ย” ธนกฤตพูดก่อนจะมองอีกฝายอย่างขำขันจนธิวานนท์เอ่ยแซว “มองขนาดเนี่ย ถ้าพริกหวานเป็นปากกัดคงท้องนะน้าธาม”
“กินไปเลยไอ้ตัวดี เรื่องของผู้ใหญ่” ธนกฤตพูดก่อนจะทำตาดุใส่ ธิวานนท์หัวเราะก่อนจะเอ่ยหยอกอีกนิด “เรื่องของผู้ใหญ่ก็ได้ แต่ระวังโดนข้อหาพรากผู้เยาว์นะ555”
