บทที่ 52 ง้อ

“รอให้ง้ออยู่นะรู้ยัง” เสียงทรงเสน่ห์และอำนาจเอ่ยขึ้นหลังจากพาเด็กสาวกลับมาที่บ้าน

“ง้อยังไงอีกล่ะหึงเองก็หายงอนเองสิ หนูไม่ได้ทำอะไรสักนิด” เสียงหวานเอ่ยบอกก่อนที่จะเดินไปหยิบโยเกิร์ตมาสองถ้วยแล้ววางลงตรงหน้าธนกฤต “ง้อด้วยไอ้นี่ล่ะกันนะ หนูรู้ว่าพี่คงเหนื่อย”  

“แค่นี้เหรอ ไม่พอหรอกทีหนูงอนพี่ยังจุ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ