บทที่ 5 คุกคาม

"จะอาบน้ำเเล้วเหรอ...ฉันขออาบด้วยคนสิ"

หญิงสาวถึงกับสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่เเสนจะคุ้นหู

สิปปนนท์เดินเข้ามากอดร่างบางจากทางด้านหลังโดยไม่สนใจเจ้าของร่างสวยที่พยายามขัดขืนสุดกำลัง

"ปล่อยฉันนะคะ...คุณไม่มีสิทธิ์มาทำเเบบนี้" เธอขัดขืนสุดกำลังทัังที่ตนเองยอมตกลงปลงใจเป็นนางบำเรอของเขาเเล้วเพียงเเค่เธอยังไม่มอบร่างกายเเสนสวยนี้ให้เขาเพียงเท่านั้น

"เธอลืมไปเเล้วเหรอว่าเมื่อตอนกลางวันเราตกลงอะไรกันไว้" คำถามของชายหนุ่มทำเอาเธอถึงกับน้ำตาเเทบไหล

ตอนนี้มันคงได้เวลาที่ชีวิตของเธอจะอยู่ในช่วงตกต่ำที่สุดจริงๆเเล้วใช่มั้ยไม่มีเสียงตอบรับจากกุลธิดา...

สิปปนนท์กระตุกยิ้มขึ้นอย่างผู้มีชัยเขายื่นหน้าเข้าไปคลอเคลียกับไหลเนียนสวยของเธอจากนั้นก็ซุกไซร้คองามระหงอย่างหลงไหลก่อนจะใช้ลิ้นอุ่นไล่เลียติ่งหูขาวๆเเละขบเบาๆเพื่อปลุกเร้าอารมณ์หญิงสาว

สัมผัสนี้เเตกต่างจากสัมผัสที่เธอได้รับเมื่อตอนกลางวันมากสัมผัสที่หญิงสาวได้รับเมื่อตอนกลางวันมันเป็นสัมผัสที่ป่าเถื่อนเเละหื่นกระหายซึ่งมันช่างต่างกับตอนนี้เขาสัมผัสร่างของเธอด้วยความอ่อนโยนเเละเร่าร้อนจนทำให้กุลธิดาเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสที่ได้รับจากชายหนุ่ม

สิปปนนท์คิดว่าเขาจะร่วมรักกับเธอด้วยความป่าเถื่อนเเละรุนเเรงเพราะอยากจะทำให้เธอเจ็บทั้งกายทั้งใจเเต่พอได้เห็นได้สัมผัสกับกลิ่นหอมๆเเละร่างสวยๆที่ถูกปกปิดด้วยผ้าขนหนูผืนเล็กความที่อยากจะรุ่นเเรงก็เปลี่ยนไปทันทีเพราะกลัวว่าร่างสวยงามตรงหน้าจะมีรอยบอบช้ำเขาเลยไม่กล้าที่จะทำรุนเเรงเพราะกลัวจของจะเสีย

เขาดันร่างเธอจนไปชนกำเเพงจากนั้นก็บดจูบอย่างอ่อนโยนชายหนุ่มดึงผ้าขนหนูผืนบางออกจากร่างสวยพร้อมกับบีบเคล้นดอกบัวช่องามอย่างมันส์มือเขายอมละออกจากริมฝีปากสวยหวานอย่างอ่อยอิ่ง

"เธอสวยมากจริงๆเห็นทีคืนนี้เราคงต้องเหนื่อยกันยันเช้าเเล้วล่ะสิ" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าอันหล่อเหลา

เขาอุ้มเธอขึ้นก่อนจะวางร่างบางลงบนที่นอนเบาๆเขาขึ้นคร่อมบนตัวเธอทันทีพร้อมกับดูดดึงยอดถันสีหวานด้วยความกระหายยิ่งเข้าใกล้เเละสัมผัสร่างสวยงามนี้ทีไรความต้องการของเขามันยิ่งพวยพุ่งขึ้นมาทันทีเเละตอนนี้ก็เช่นกันเขาอยากจะครอบครองเธอจนใจเเทบขาด

"อ๊า...อื้ม" เสียงครางเพราะความเสียวซ่านดังขึ้นหลังจากที่ชายหนุ่มเอาเเต่ดูดดื่มเเละไล่เลียยอดถันเเสนสวยอย่างเอร็ดอร่อย

เขาซุกไซร้หน้าท้องขาวเนียนด้วยความต้องการที่เพิ่มขึ้นจนถึงจุดที่จะปริเเตกเเล้วก่อนจะต้องห้ามใจอย่างมากเมื่อเห็นดอกไม้ช่องามพร้อมกับกลิ่นหอมที่โชยมาเเตะจมูกของเขา

ชายหนุ่มสาบานได้เลยว่าตั้งเเต่เกิดมาเขาไม่เคยเกิดความรู้สึกอยากใช้ปากเเละลิ้นสัมผัสส่วนนั้นของใครมาก่อนเขาซุกหน้าเข้าไปตรงนั้นอย่างอดใจไม่ไหว

เธอตกใจมากกับการกระทำของเขาเขาจับขาทั้งสองข้างของหญิงสาวถ่างออกจากกันพร้อมกับระดมจมูกเเละปากไปที่ส่วนนั้นของเธอทั้งๆที่เกิดมาตนเองยังไม่เคยทำให้ใครมาก่อนเลยสักครั้ง

"ยะ...อย่าค่ะตรงนั้นมันสกปรก"เธอพยายามปรามชายหนุ่มตอนนี้สีหน้าของเธอเต็มไปต้องการอย่างเห็นได้ชัดเป็นเพราะการปรนเปรอของเขาจึงทำให้เด็กสาวที่ไม่มีความใฝ่รู้เเละสนใจเรื่องเเบบนี้มาก่อนเกิดความต้องการในเรื่องนี้ได้อย่างเหลือเชื่อ

"อ่าห์...ของเธอหอมจังหวานด้วยมีของดีอย่างนี้ทำไมไม่บอกกันบ้างล่ะ" เขาครางในลำคอเมื่อได้ลิ้มลองความหวานปานน้ำผึ้งของเธอ

"อ๊ะ...อ๊าาา" เธอครางเเทบคลั่งเมื่อถูกลิ้นอุ่นร้อนกวาดชิมที่ดอกไม้งามของตนเอง

"ดีมากร้องอย่างนั้นเเหละที่รักเสียงครางของเธอเพราะดีจัง" ชายหนุ่มพูดจบก็ยอมถอนริมฝีปากออกจากสิ่งนั้นเขามองกลีบกุหลาบทั้งสองข้างจากนั้นก็รีบปลดกางเกงออกอย่างรวดเร็วพร้อมกับสาวเเก่นกายที่อวบใหญ่ไม่น้อยหน้าบุรุษคนใดออกมาเเละดันเข้าไปอย่างใจร้อนโดยที่หญิงสาวไม่ทันได้เห็นความใหญ่โตของเขา

"โอ๊ย/อ่าห์" เสียงครางด้วยความเสียยซ่านเเละความเจ็บปวดดังประสานกัน

ครั้งเเรกที่เเท่งร้อนของตัวเองเข้ามาในกุหลาบเเสนสวยของเธอชายหนุ่มถึงกับเสียวซ่านเเละรู้สึกดีสุดๆกับความกระสันที่เขาได้รับพร้อมกับรู้สึกไม่คาดคิดเมื่อตนเองได้เป็นชายคนเเรกที่ได้ครอบครองร่างสวยที่เเสนจะบริสุทธิ์ผุดผาดนี้

"ฟิตชะมัดซี๊ดเห็นที่ต้องเอายันเช้าซะเเล้วเลิกร้องได้เเล้วเดี๋ยวก็หายเองล่ะน่า" คนใจร้ายพูดขึ้นทั้งที่ไม่ได้รับความเจ็บปวดเเบบเธอหญิงสาวสะอื้นตัวโยนเมื่อรู้สึกว่าเขาจะใจร้ายเกินไปเเล้วนอกจากเขาจะไม่ปลอบเธอเเล้วเขายังจะสั่งเธอด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กๆอีก

เขาสอดประสานร่างกายกับเธออย่างเร่าร้อนโดยไม่สนใจคนที่เจ็บปวดรวดร้าวไปทั้งตัวจนร่างจะเเตกเป็นเสี่ยงๆ

เวลาต่อมาหลังจากที่เสร็จกิจกรรมบนเตียงกับหญิงสาวไปหลายต่อหลายครั้งเเล้วคนใจร้ายก็ไม่มีท่าว่าจะพักเขาจับเธอนอนตะเเคงพร้อมกับจับขาสวยถ่างออกก่อนจะขยับช่วงล่างอย่างเร่าร้อนตั้งเเต่ร่วมรักกับเธอในครัั้งเเรกจนมาถึงตอนนี้เขายังไม่ยอมถอนเเก่นกายอันใหญ่โตออกจากส่วนนั้นของเธอเลย

เขาบอกว่า'ค้างไว้อย่างนี้เเหละเผื่ออยากเมื่อไหร่ฉันจะได้ไม่ต้องเสียเวลาสอดมันเข้าไปอีก' เธอหลั่งน้ำตาทันทีเมื่อได้ยินคำพูดที่ทำให้ดูตกต่ำไปมากกว่าเดิม

"อ่าห์สวรรค์เธอนี้มันเด็ดจริงๆคืนนี้อย่าหวังเลยว่าฉันจะให้เธอนอน"

เวลา10.18 นาฬิกา

ร่างสูงของสิปปนนท์รู้สึกตัวตื่นขึ้นเพราะความเหนื่อยล้าเมื่อคืนเขาเเทบจะไม่ได้หลับได้นอนเลยคงเป็นเพราะหญิงสาวที่นอนเปลือยเปล่าอยู่ข้างๆสูบพลังงานเขาไปหมด

สิปปนนท์ยอมรับเเต่โดยดีเลยว่าจากประสบการณ์ที่เคยทำเรื่องอย่างว่ากับผู้หญิงมาไม่เคยมีใครทำให้เขาทั้งเหนื่อยทั้งสุขสมได้เท่าเธอมาก่อนชายหนุ่มไม่รู้สึกสงสารเธอสักนิดที่โดนเขาย้ำยีราวกับไม่ใช่คนทั้งคืน

เเต่เดิมเเล้วสิปปนนท์ไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำเเบบนี้ที่เขาทำไปทั้งหมดก็เพราะต้องการให้อีกฝ่ายได้รับความเจ็บปวดเหมือนที่เขาเเละเเม่เคยได้รับเพราะฉะนั้นเขาจะไม่ใจอ่อนเด็ดขาด

เเค้นก็ต้องชำระเขาไม่สนว่าใครจะมองว่าการกระทำของเขามันโหดเหี้ยมหรือชั่วช้าเพราะใครไม่มาเป็นเเบบเขาคนๆนั้นก็ไม่สามารถเข้าใจความรู้สึกที่เห็นมารดาของตนเองร้องห่มร้องไห้เจ็บปวดเพราะโดนเเย่งคนรักเเต่คนที่เป็นมือที่สามกับเสวยสุขอยู่บนกองเงินกองทองของพ่อ

ถึงเขาจะรู้ว่าเรื่องนี้พ่อเขาก็ผิดด้วยไม่ใช่พักตราคนเดียวเพราะสิปปนนท์รู้ดีว่าเรื่องเเบบนี้ตบมือข้างเดียวมันไม่ทีทางดังเเน่นอนเเต่ถึงยังไงก็ชั่งที่เขาได้ยินมาคือพักตราเป็นคนเริ่มก่อนเธอเข้ามายั่วยวนเเละใช้ความสวยมัดใจพ่อของเขาเเละใช้โอกาสนี้เเย่งบิดามาจากมารดาของเขา  

พอยิ่งคิดเขาก็ยิ่งเเค้นพอยิ่งรู้ความรู้สึกที่อยากจะเเก้เเค้นมันก็เพิ่มพูนขึ้นเขามองไปทางร่างสวยที่หลับสนิทอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันหญิงสาวมีหน้าตาคล้ายผู้เป็นเเม่มากนั่นยิ่งทำให้ไฟเเค้นในใจของเขาเริ่มลุกโชนเพราะเมื่อมองไปที่หน้าเธอเขาเห็นภาพของพักตราผุดขึ้นมา

ชายหนุ่มกระชากผ้าห่มผืนหนาออกจากร่างเปลือยเปล่าโดยไม่รู้สึกสงสารร่างบางที่นอนตัวร้อนจับไข้อยู่บนเตียง

ใช่! เขารู้มาทั้งคืนว่ายังไงเช้านี้เธอต้องไม่สบายเเต่ยังไงก็ชั่งเขาไม่มีวันสงสารลูกของศัตรูหลอกทางด้านกุลธิดาความหนาวเหน็บจากเครื่องปรับอากาศในห้องของเขารวมถึงการที่ไม่ได้ใส่เสื้อผ้าทำใหัเธอเริ่มรู้สึกตัวตื่นขึ้น

"ปะ...ปวดหัวจัง" นี่คือความรู้สึกเเรกหลังจากที่เธอรู้สึกตัวตื่น

"อย่ามาสำออย...หมดหน้าที่ของเธอเเล้วใส่เสื้อผ้าเเละไสหัวกลับห้องตัวเองไปซะเเต่ฉันไม่ได้ให้เธอไปนอนต่อนะไปอาบน้ำล้างคราบของฉันออกให้หมดเเล้วลงไปจัดอาหารมาเช้าให้ฉันทานด้วยอย่าลืมกำพืชตัวเองสิว่าเธอมันก็เคยเป็นลูกคนใช้มาก่อนเเต่มันพิเศษตรงที่ว่าเธอมันควบสองไงทั้งคนใช้เเละนางบำเรอ"

เนื่องจากเมื่อคืนในขณะที่ร่วมรักกันเขาได้พาเธอเข้ามาบำเรอในห้องตัวเองเพราะเขาจะได้สุขแบบสำราญใจมากกว่าหากเธอมาบำเรอที่ห้องของเขาก็ถือว่าสามารถทำให้เธอรู้สึกเจ็บเจียนตายได้พอเสร็จแล้วก็ไล่กลับห้องไป

เขากระตุกยิ้มร้ายขึ้นเมื่อเห็นว่าทำให้เธอรู้สึกตกต่ำได้อีกคราหญิงสาวน้ำตาร่วงด้วยความเจ็บปวดตอนนี้เธอเจ็บทั้งกายเเละใจเธอโดนดูถูกเเละโดนกระทำย้ำยีราวยังกับไม่ใช้คนหญิงสาวพยายามทำตัวเข้มเเข็งเพราะรู้ว่ายิ่งตัวเองอ่อนเเอมากเท่าไหร่ฝ่ายตรงข้ามก็ยิ่งได้ใจ

เธอหยิบเสื้อผ้าตนเองมาใส่หญิงสาวพยายามจะก้าวขาลงเเต่พอขาทั้งสองข้างของเเตะถึงพื้นเท่านั้นเองเธอก็ล้มไปกองอยู่ที่พื้นทันทีอาจเป็นเพราะความเจ็บปวดที่ส่วนนั้นจึงทำให้เธอทรงตัวไม่ได้

"โอ๊ย!"

"หึ...ถึงกับเข่าอ่อนเลยเหรอล้มเองก็ช่วยตัวเองเเล้วกันฉันไปล่ะ" เขาเดินออกไปด้วยท่าทีสบายใจเมื่อทำให้เธอได้รับความเจ็บปวดอีกครา

"คนใจร้ายคุณมันไม่ใช่คน" เธอพูดเบาๆหลังจากที่เขาเดินออกจากห้องนี้ไปหญิงสาวพยายามลุกออกจากห้องนี้ทั้งๆที่น้ำตานองหน้าพร้อมกับท่องไว้ในใจว่าเธอต้องเข้มเเข็งเพื่อเเม่...