บทที่ 7 น้อยใจ

วันต่อมา  

ตอนนี้อาการป่วยของหญิงสาวหายดีเเล้ว  สิปปนนท์จึงไล่ให้เธอมาช่วยคนใช้ทำงานบ้านตอนนี้กุลธิดากำลังจัดดอกไม้ที่สั่งให้คนใช้ไปซื้อมาตั้งเเต่เช้าใส่เเจกันในห้องรับเเขกอยู่

"บ้านคุณสวยจังเลยนะคะมาร์ค"เสียงหวานๆดังมาจากข้างหลังของเธอหญิงสาวหันไปมองก็พบเข้ากับสิปปนนท์ที่เดินเคียงข้างมากับผู้หญิงคนหนึ่ง  

ผู้หญิงคนนี้สวยมากมองเเค่เเว๊บเเรกก็รู้เลยว่าเป็นลูกผู้ดีเธอเดินเกาะไหล่สิปปนนท์เข้ามาหาหญิงสาวเธอบอกไม่ถูกว่าทำไมภาพตรงหน้ามันทำให้เธอรู้สึกเจ็บเเปลบในใจ

สิปปนนท์เข้าไปบริหารงานที่บริษัทหลายวันเเล้วเเต่เขายังไม่ให้หญิงสาวเข้าไปทำงานโดยให้เหตุผลว่าเธอเป็นเพียงลูกคนใช้ไม่เหมาะกับงานของบิดาเขาทางหญิงสาวถึงเเม้จะเจ็บกับการดูถูกครั้งนี้เเต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากก้มหน้าก้มตายอมรับความจริง

"กุลธิดาไหว้สินี่คือคุณฟ้าเเฟนของฉัน" หญิงสาวช็อคไปชั่วครู่กับการเเนะนำของเขา

"สวัสดีค่ะ" เเต่เธอก็ยอมทำตาม

"ฟ้านี่กุลธิดาเออ...เป็นลูกคนใช้น่ะเเต่พ่อเเม่ผมสงสารก็เลยรับไว้เป็นบุตรบุญธรรม" นพณภายิ้มเหยียดคนตรงหน้าจริงอยู่ที่คนตรงหน้าทั้งสวยเเละเด็กกว่าเธอเเต่พอรู้ว่าเป็นลูกคนใช้เป็นพวกคนชั้นต่ำเธอก็รู้ขยะเเขยงขึ้นมา

"สวัสดีจ๊ะคงจะเป็นลูกกาฝากสินะพ่อเเม่คุณนี่จิตใจดีจังเลยรับเลี้ยงลูกฝากด้วย"สิปปนนท์รู้ว่านพณภาไม่ใช่คนดีออกจะร้ายกาจด้วยซ้ำเขาเลยพาเธอมาที่นี่เพราะคิดว่าความร้ายกาจของเธอคงจะทำให้หญิงสาวรู้สึกเจ็บไม่น้อย

กุลธิดาพยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบเพราะไม่อยากจะต่อกรกับลูกผู้ดีตีนเเดงพวกนี้ถึงจะรู้อยู่เต็มอกว่านพณภากำลังดูถูกมารดาหญิงสาวเดินหนีออกมาจากห้องรับเเขกเเต่ดูเหมือนทั้งสองจะกัดเธอไม่ปล่อย

"ไปเอาของว่างมาให้คุณฟ้าทานก่อนสิ" เขาสั่ง

หญิงสาวไม่ยอมตอบเเต่ทำตามเขาจูบหน้าผากสาวสวยที่อยู่เคียงข้างเบาๆสิ่งนั้นยิ่งเรียกความเจ็บปวดของเธอได้เป็นอย่างดี

เวลาต่อมา

เธอกลับมาพร้อมกับขนมเเละเครื่องดื่มตอนนี้สิปปนนท์กำลังไปเข้าห้องน้ำเหลือเพียงเเต่นพณภาที่นั่งไขว้ห้างพร้อมกับอ่านนิติยสารในมือ

"ขอบคุณนะนังลูกคนใช้เเม่กาฝากของเเกคงสอนมาดีสินะฉันได้ข่าวว่าเเม่ของเธอมันเเย่งพ่อของมาร์คเขาไปจากคุณเเม่ของเขาต่อไปเเกก็คงจะดำเนินตามทางที่เเม่เเกวาดไว้โดยการไปเเย่งผัวของคนรวยๆ..."

เพี้ยะ!

ยังไม่ทันที่นพณภาจะดูถูกมารดาของเธอจบฝ่ามือบางเเต่ทว่าหนักจนสามารถประทับรอยมือลงบนเเก้มขาวๆของนพณพาแล้ว

"ใช่ถึงฉันเเละเเม่เราจะเป็นคนชั้นต่ำเเต่เราก็ไม่เคยมีความคิดชั่วร้ายเหมือนคุณก็เเล้วกันเสียดายเกิดเป็นลูกผู้ดีเเต่คิดเรื่องชั่วๆต่ำๆได้ขนาดคนชั้นต่ำอย่างฉันยังไม่เคยจะคิดได้ขนาดนี้เลย"

"กรี๊ด!!! เเกนังเด็กกาฝากมันจะมากเกินไปเเล้วนะ" เธอทำท่าจะเข้ามาทำร้ายหญิงสาว  เเต่กุลธิดาไวกว่าเธอหยิบเเก้วน้ำส้มขึ้นมาก่อนจะสาดไปที่หน้าสวยๆนั่นหน้าที่ถูกตกเเต่งด้วยเครื่องสำอางราคาเเพงเเทบจะดูไม่ได้เลยตอนนี้ทั้งขนตาปลอมทั้งอายไลน์เนอร์เเละมาสคาร่าเลอะไปหมด

"ทำอะไรน่ะกุลธิดา!"   สิปปนนท์เห็นภาพตรงหน้าก็ถึงกับโกรธเเค้นที่เธอทำร้ายเเขกของเขา

"มาร์คคะมาร์คต้องช่วยฟ้านะคะนังเด็กนี่มันทำตัวเหมือนกับเป็นเจ้าของบ้านมากเกินไปเเล้วฟ้าเเค่บอกว่าโตขึ้นอย่าไปเเย่งของๆใครเหมือเเม่ของตัวเองเธอก็มาตบฟ้าเเละก็บอกว่าเรื่องของฉันเเกอย่ายุ่งฉันจะเเย่ง"เธอกุเรื่องขึ้นมาทั้งเเต่ดูเหมือนสิปปนนท์จะเชื่อเพราะเขาคิดว่าเชื้อไม่มีวันทิ้งเเถวนพณภาเเอบยิ้มเยาะเย้ยขณะที่กำลังสวมกอดสิปปนนท์อยู่ทางด้านหลัง

"ไม่จริงคุณโกหกฉันไม่มีวันคิดเรื่องชั่วๆเเบบนี้เเน่ๆ" เธอตอบกลับ

"หึ...เธอคงวางเเผนไว้ดีเเล้วสิขอโทษคุณฟ้าเดี๋ยวนี้กุลธิดา"เขาสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นๆ

"ไม่ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดทำไมต้องขอโทษ" เธอตอบกลับด้วยท่าทางเดือดดาลไม่เเพ้กันนั่นยิ่งทำให้ความโมโหของเขามันเพิ่มขึ้น

"ขอโทษคุณฟ้าเดี๋ยวนี้!" เขาสั่งอีกครั้ง

"ไม่!"

เพี้ยะ!

มือของชายหนุ่มตบเข้าที่หน้าของเธอความโมโหที่ถูกเธอทำท่าทีจองหองใส่เเละรวมถึงการที่โดนนพณภาเป่าหูด้วย

หญิงสาวถึงกับน้ำตาตกในเมื่อได้รับความเจ็บปวดทั้งกายเเละใจสิปปนนท์ตกใจกับการกระทำของตนเองจนพูดไม่ออกตั้งเเต่เกิดมาเขายังไม่เคยทำอะไรรุนเเรงอย่างนี้กับเพศเเม่มาก่อนเลยเธอคือคนเเรก

ทางด้านนางมารร้ายตอนเเรกเธอก็ตกใจมากเช่นกันเพราะไม่เคยเห็นเขาในมุมนี้เเต่ก็ต้องรู้สึกซะใจเช่นกัน

"ฮึก ..คุณมันเลวฉันเกลียดคุณ" เธอพูดพร้อมกับร้องไห้โฮเเละวิ่งขึ้นห้องของตนเองไป

ชายหนุ่มรู้สึกอยากจะใช้มือบอนๆนี้ต่อยกำเเพงสักสิบครั้งนี่เขาทำรุนเเรงเเบบนี้กับเธอได้ยังไงเขาทำท่าจะวิ่งขึ้นตามไปขอโทษกับเจ้าตัว

"ปล่อยผมฟ้าคุณล้างหน้าเเละกลับไปซะเดี๋ยวผมจะให้คนขับรถไปส่ง" เขาพูดจบก็สบัดเเขนเรียวของเธออกอย่างไร้เยื่อใย

นพณภาเเทบจะปรี๊ดเเตกกับการกระทำนั้นพลันมือถือเครื่องหรูก็ดังขึ้นเพราะมีคนโทรมา  พอหน้าจอปรากฏชื่อของทิวาวงศ์ชายหนุ่มรูปงามเป้าหมายใหม่ของเธอหญิงสาวก็ถึงกับต้องรีบไปล้างหน้าทันที

'วันนี้ฉันจะปล่อยคุณไปวันนึงนะมาร์คส่วนวันอื่นอย่าหวังว่าฉันจะพลาด'

หน้าห้องของของกุลธิดา  ชายหนุ่มตั้งใจจะเข้าไปขอโทษเธอตอนนี้เขาไม่สนใจความเเค้นอะไรนั่นเเล้วรู้เพียงเเต่ว่าตนเองต้องขอโทษหญิงสาว

"เปิดประตูหน่อยสิกุลธิดา" เขาตะโกนบอกเธอพร้อมกับพยายามดันประตูเข้าไปเนื่องจากหญิงสาวลากวัสดุชิ้นใหญ่มากั้นประตูไว้เขาจึงเข้าไปไม่ได้

ทางด้านกุลธิดาเธอเอาเเต่ร้องห่มร้องไห้กับความเจ็บช้ำที่ตนเองได้รับรอยเลือดตรงของริมฝีปากที่เกิดจากการกระทำของเขายังคงอยู่เมื่อไหร่นะเมื่อไหร่เธอจะมีความสุขสักทีชีวิตของเธอมันต้องตกต่ำเเบบนี้ตลอดไปใช่มั้ยเด็กสาวคิดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินไม่ขาดสาย