บทที่ 8 ความลับของคุณวาดิม 8
วาดิมเดินออกมานอกงานด้วยความสบายใจ แล้วนั่งรถกลับบ้านพักทันทีด้วยความอบอุ่นใจยิ่งกว่าเพราะคิดถึงเด็กแสบมาก รชาชอบแกล้งตลอดเวลา ปากดี อวดเก่งและน่ารักเกินกว่าใครเลย หลังจากเดินทางมาเกือบชั่วโมงก็มาถึงบ้านพักส่วนตัวและเดินเข้าไปในบ้านกวาดสายตามองหาเด็กแสบ
“คุณวาดิมคุณวีมาทางนี้เร็ว” น้ำเสียงหวานตะโกนเรียกดังลั่นบ้านเชียว
“มาแปลกนะครับวันนี้” วีบ่นเบาๆด้วยความสงสัย
“นั่นสิ แปลกจนไม่น่าไว้วางใจ” วาดิมตอบกลับ
ห้องครัวที่ไม่ค่อยได้เข้ามาเท่าไรในตอนนี้เละเทะมาก สภาพเหมือนผ่านสงครามมาอย่างหนักหน่วงทั้งที่ไม่ใช่เลย เด็กแสบยืนยิ้มกว้างแล้วเปิดเตาอบออกมาให้เห็นว่าทำอะไร คุกกี้ขนาดน่ารักที่ค่อนข้างไหม้เกรียมมาก! เขาเหมือนจะเห็นชะตากรรมของตัวเองแล้วสิว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ วีถอนหายใจเบาๆก่อนจะยิ้มแห้งให้กับเขาเช่นกัน
“ชิมสิ”
“ไม่ยักรู้ว่าทำเป็นด้วย”
“พึ่งทำครั้งแรกค่ะ งั้นฉันป้อนคุณวาดิมนะ” เธอหยิบคุกกี้น่ารักขึ้นมาแล้วป้อนเขาทันทีด้วยความชอบใจมากและลุ้นนิดหน่อยว่ารสชาติจะอร่อยไหม นี่เป็นครั้งแรกที่เธอทำคุกกี้เลยนะ แถมสูตรก็ค่อนข้างง่ายมาก
“เป็นไงคะ?”
“อร่อย”
“งั้นกินเยอะๆล่ะ เดี๋ยวฉันเอาใส่กล่องไว้ให้”
วีถอนหายใจอีกครั้งแล้วหยิบคุกกี้ชิ้นที่ดูเหมือนจะสภาพดีที่สุดมากินด้วยความหวั่นใจ แต่มันแข็งมาก! คุกกี้ที่ไหม้น้อยที่สุดแข็งเหมือนเอาหินมาทำอย่างนั้นแหละ เขาเลยเอาเข้าปากไปทั้งชิ้นแล้วอมอยู่แป๊บหนึ่งให้เนื้อคุกกี้ละลายพอจะเคี้ยวได้ รสชาติพูดได้เลยว่าขมมาก เนื้อหยาบๆเหมือนผสมแป้งไม่ค่อยดี แทบจะไร้กลิ่นเนยนมเลย รสชาติแบบนี้ห่างไกลจากคำว่าอร่อยไปหลายร้อยเท่า แล้วกลืนลงคอพร้อมกับหยิบน้ำมาดื่มทันทีไม่งั้นมีติดคอตายแน่นอนและถอนหายใจอีกครั้งด้วยความหนักใจ
แบ่งคุกกี้ให้คนละกล่องเลยเหรอ
คุณวาดิมกินได้เพราะรัก ส่วนเขาไม่ไหวจริงๆ
“อร่อยไหมวี?”
“คุณวาดิมว่าไง ผมก็ว่างั้น”
“งั้นเอาไปกินทั้งสองกล่องเลยไหมฉันยกให้”
“อย่าเลยครับผมเกรงใจ”
“งั้นก็…เอาไปกล่องหนึ่ง”
“ผมไม่ค่อยกินขนมครับ เชิญคุณวาดิมเถอะ”
“เอาไปแบ่งลูกน้องก็ได้”
“อย่าลงโทษลูกน้องโหดขนาดนั้นเลยครับคุณวาดิม”
วาดิมจำใจต้องหอบคุกกี้ของเด็กแสบขึ้นห้องทำงานแล้วจับมือเธอไปด้วยกัน วันนี้แม่บ้านรายงานว่าเธอตื่นมาตอนเที่ยงและไม่ได้ทำอะไรนอกจากคลุกตัวอยู่ในครัวเพื่อหัดทำอาหาร แต่ไม่ว่าจะกี่เมนูล้วนกินไม่ได้ ขนาดต้มไข่ยังทำให้หม้อไหม้ได้เลย ส่วนคุกกี้นี้น่าจะเป็นอันที่ดีที่สุดของวันแล้วแหละ เขาก็ไม่อยากจะเสียน้ำใจเด็กที่ผีเข้าผีออกแบบนี้เลยต้องรับมากินคนเดียวทั้งสองกล่องเลย
แต่ถ้าวีแบ่งไปสักกล่องคงจะดี
“ต่อไปไม่ต้องทำเองให้ลำบากหรอก เธอสั่งเอาก็ได้”
“ทำไมล่ะ?”
“เดี๋ยวเหนื่อย”
“เฮ้อ…ฉันเคยลองทำเค้กวันเกิดด้วยนะ”
“จริงเหรอรชา!?”
“แต่ครัวไหม้อะ! หลังจากวันนั้นก็ไม่มีใครยอมให้เข้าครัวอีกเลย พอมาอยู่ที่นี่เลยอยากลองทำ”
อันนี้เขาไม่แปลกใจนะ
เขาก็ไม่อยากให้เธอเข้าครัวเหมือนกัน
หลังจากเก็บคุกกี้ทั้งสองกล่องแล้วก็เดินไปที่ห้องของรชาแล้วเปิดประตูเข้าไป เด็กแสบกำลังจะเล่นเกมอีกแล้วแถมยังกวักมือเรียกประหนึ่งว่าเขาคือเพื่อนวัยเดียวกันทั้งที่เขาอายุมากกว่าถึงสิบปีเชียวนะ เกมพวกนี้เขาก็ไม่เคยเล่นมาก่อนเพราะไม่ได้มีเวลาว่างมากขนาดนั้นพอจะสนใจ
“มีอะไร?”
“เติมเกมให้หน่อยสิ”
“ยังไง?”
“ก็ตัดกับบัตรคุณวาดิมไง เดี๋ยวฉันให้เงินคืน”
“บัตรเครดิตตัวเองก็มี”
“ขืนใช้แม่ได้รู้พอดีสิว่าอยู่ที่ไหน”
“โอเค งั้นรอฉันแป๊บหนึ่งนะ” เขามองเกมที่เธอเล่นอยู่ไม่กี่วินาทีก็เดินกลับห้องเพื่อหยิบบัตรเครดิตของตัวเองส่งให้รชาไปใช้ในการเติมเกม เธอหนีออกจากบ้านมาอยู่กับเขาเลยต้องปกปิดร่องรอยทุกอย่างเพื่อให้พ่อแม่สืบหาที่อยู่ไม่ได้ จะว่าไปเธอก็เป็นที่ฉลาดมากจนอยากจะทดสอบอะไรเล็กน้อย
“ไปเล่นน้ำกันไหม?”
“อีกสิบนาที”
“โอเค”
