บทที่ 12 ข้าว่าเขามีใจให้ข้า! 5/2
เมษาเงียบไปเธอไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก เธอเองก็รู้ดีว่าสิ่งที่ตนเองทำนั้นมันผิดแค่ไหน
ความเงียบปกคลุมห้องอีกครั้ง หนักอึ้งราวกับก้อนหินก้อนใหญ่กดทับอกทั้งสองคน เมษายังคงยืนอยู่น้ำตาไหลไม่หยุด เธอไม่กล้าแม้แต่จะสบตาที่หนึ่งเสียด้วยซ้ำ
“เมษา เราเลิกกันเถอะ ในเมื่อหนูพูดถึงขนาดนี้แล้วพี่เองก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้วเหมือนกัน” พูดจบชายหนุ่มก็เดินออกมาจากห้องนั้นในทันที และเขาก็ไม่คิดจะหันกลับไปมองมันอีกแล้ว
ในเวลาเดียวกันนั้น ทางด้านของเซอร์เวย์ที่ตั้งแต่ได้เจอกับเจ้าสาวที่ตามหามานาน เทพผู้ครองนรกอย่างเขาก็ประหนึ่งเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ถามว่าเปลี่ยนไปอย่างไรน่ะเหรอ ก็ดูเอาเองแล้วกัน
“ลงเรือน้อยลอยวน มาถึงกรุงธนก็ขายหอย มีทั้งหอยเล็กและหอยน้อย มีทั้งหอยใหญ่และหอยย่อย มีทั้งหอยน้อยตัวนิด ๆ เดียว...” เสียงร้องของเซอร์เวย์ดังอยู่ภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ของเขา ขณะที่ร่างสูงสวมผ้ากันเปื้อนพร้อมกับผ้าขาดผมสีหวาน มือหนึ่งก็ใช้ไม้ปัดหยักไย้ปัดไปทั่ว ปากก็ร้องเพลงอย่างอารมณ์ดี
ดูเอาเถอะท่านเฮดิสของพวกเขาโดนสังคมมอมเมาไปแล้ว ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่และบอกจะเรียนรู้วัฒนธรรมของประเทศนี้ท่านก็หาข้อมูลไปทั่วจนมาเจอเข้ากับเพลงนี้ ที่ฟังทีไรราดาแมนทีสและไออาคอสสะดุ้งทุกที
“เอ้า! อยู่นี่เองเหรอ หาตั้งนาน” ว่าแล้วก็สไลด์เท้าไปหยิบขวดน้ำมันนวดสมุนไพรที่ตกอยู่ข้างเตียงอย่างอารมณ์ดี แต่ผู้ช่วยทั้งสองถึงกับกุมขมับแล้วตอนนี้
“หอยเล็กหอยโหล ขายกิโลละบาทเดียว หอยบิดหอยเบี้ยว ซื้อบาทเดียวแถม 2 กิโล ชอบหอยอะไรมาเลือกเอาเอง อย่ามัวนั่งเล็ง เดี๋ยวหอยโมโห...”
“ข้าไม่คิดว่าอาการจะหนักขนาดนี้” ราดาแมนทีสว่าพลางถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ปกติแล้วเจ้านายของเขาผู้นี้ก็เป็นพวกที่เรียกว่า เอ่อ...ยังไงดีล่ะ แปลกมั้ง ใช่ท่านเฮดีสเป็นเทพแห่งนรกที่เรียกได้ว่าไม่เหมือนกับเทพแห่งปรโลกองค์อื่น ๆ เลยล่ะ
“เจ้าว่าที่นายท่านบอกจะจริงหรือเปล่า” ไออาคอสหันไปถามเพื่อนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ขณะที่สายตามองเจ้านายที่กำลังร้องเพลงและเต้นวนไปทั่วห้อง ทั้งก่อนหน้านี้ก็ยังบอกอีกว่า ต้องรีบจัดเรือนหอเอาไว้รอรับเจ้าสาวของตนอีก เฮ้อ...พึ่งจะเจอกันครั้งเดียวไม่ใช่หรือไงกัน!?
“เรื่องที่ว่าเจอเจ้าสาวแล้วน่ะเหรอ” ราดาแมนทีสถามกลับ
“อือ จะเรื่องอะไรอีกล่ะ นี่ก็ผ่านมาแปดร้อยปีแล้วที่ท่านตามหาท่านหญิงอีลีน่า เจ้าว่านายท่านเจอนางจริง ๆ แล้วเหรอ ไม่ใช่ว่ามโนไปเองอีกนะ” ไออาคอสว่า เพราะมีครั้งหนึ่งเมื่อสามร้อยปีก่อน นายท่านของพวกเขาก็ไปเจอกับหญิงสาวคนหนึ่งเข้า ท่านมั่นใจเหลือเกินว่าเธอคือเจ้าสาวของตนเอง สุดท้ายเป็นไงล่ะ หล่อนก็แค่ญาติห่าง ๆ ของลูกหลานท่านหญิงอีลีน่าก็เท่านั้น
“นี่พวกเจ้าน่ะไม่เชื่อข้าเหรอ บอกแล้วไงว่าข้าเจอนางแล้วจริง ๆ” ดูเหมือนว่าพวกเขาจะคุยกันดังไปเสียหน่อย ท่านเฮดีสเลยมายืนเท้าสะเอวมองอย่างเอาเรื่องแล้ว
ทั้งสองยิ้มแห้ง แต่ราดาแมนทีสกลับผลักเพื่อนให้ไปเผชิญชะตากรรมอยู่คนเดียว ส่วนเขาก็ยกมือไหว้ปลก ๆ
‘ขอโทษนะ แต่เมื่อกี่เจ้าเป็นคนพูดเอง ข้าไม่เกี่ยว’
‘เจ้านี่มัน!’
ทั้งสองส่งกระแสจิตคุยกัน ขณะที่ไออาคอสชี้หน้าเพื่อนทรยศอย่างคาดโทษ
“ว่าไง ข้าถามว่าเจ้าไม่เชื่อที่ข้าพูดเหรอ”
“ท่านเฮดีสคือว่าไม่ใช่แบบนั้นนะครับ ข้าแค่...”
“บอกแล้วไงว่าอยู่ที่นี่ข้าชื่อเซอร์เวย์ ห้ามเรียกเฮดีสอีก” เฮดีส ไม่สิ เซอร์เวย์ต่างหาก กอดอกมองมือขวาของตนพร้อมว่าเสียงดุ
“ครับนายท่านผมจะจำเอาไว้ ว่าแต่ท่านมั่นใจจริง ๆ เหรอครับว่าเด็กผู้ชายคนนั้นคือท่านหญิงอีลีน่าจริง ๆ”
“ข้ามั่นใจว่าเขาคือนาง”
“เพราะเขาเห็นร่างที่แท้จริงของข้าได้” เซอร์เวย์ย้ำคำพูดเดิม พลางมองไออาคอสด้วยแววตาที่แฝงไปด้วยความมั่นใจ
“แต่ท่านหญิงอีลีน่าเป็นผู้หญิงไม่ใช่เหรอครับ” ไออาคอสถามเสียงแผ่ว ความคิดที่ว่าเทพแห่งนรกผู้ยิ่งใหญ่จะตกหลุมรักเด็กผู้ชายคนหนึ่งมันช่างเหลือเชื่อเสียเหลือเกิน
เซอร์เวย์หัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะที่ฟังดูอบอุ่นผิดกับภาพลักษณ์เดิมของเขาอย่างสิ้นเชิง “นั่นแหละที่ทำให้ข้าแน่ใจว่าเขาคือนาง อีลีน่า คนที่ข้าตามหามาตลอดแปดร้อยปี เพราะเขาทำให้หัวใจของข้าเต้นแรงอีกครั้ง”
ราดาแมนทีสที่เงียบอยู่นานก็เอ่ยขึ้นมาบ้าง “นายท่านหมายความว่าการจุติของท่านหญิงอีลีน่าครั้งนี้ อาจจะไม่ใช่ในรูปร่างเดิม”
เซอร์เวย์พยักหน้า “ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ข้ารู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่เชื่อมโยงระหว่างข้ากับเด็กคนนั้น มันเป็นพลังงานเดียวกับที่ข้ารู้สึกได้จากวิญญาณของอีลีน่า อาจจะเป็นการจุติในรูปแบบใหม่ หรืออาจจะเป็นการกลับชาติมาเกิดในร่างใหม่ก็ได้”
“แล้วเราจะทำอย่างไรต่อครับ” ไออาคอสถาม ความสับสนและความสงสัยยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขา
เซอร์เวย์ยิ้ม “ข้าจะดูแลเขา ปกป้องเขาและค่อย ๆ ค้นหาความจริง ข้าเชื่อว่าอีลีน่าไม่ว่าจะอยู่ในร่างใด ก็จะต้องมีความพิเศษบางอย่างที่ทำให้ข้ารู้สึกได้ถึงนาง”
ได้ฟังแบบนั้นทั้งสองก็พยักหน้ารับอย่างพร้อมเพรียง บางทีครั้งนี้มันอาจจะถูกต้องแล้วจริง ๆ ก็ได้ ถ้ามันเป็นแบบนั้นจริง พวกเขาเองก็ดีใจไปด้วย เพราะไม่อยากทนเห็นนายท่านต้องทุกข์ทรมานราวกับตกนรกทั้งเป็นแบบนี้อีกแล้ว
“อือแต่ตอนนี้ข้าคิดถึงเจ้าสาวจะแย่แล้วอะ พวกเจ้าว่าข้าควรทำไงดีให้เขาหันมาสนใจ” เซอร์เวย์ถามแววตาเป็นประกายเมื่อนึกถึงใบหน้าหล่อเหลาของที่หนึ่ง ท่าทางของเขาเป็นคนละคนอีกแล้ว
ราดาแมนทีสและไออาคอสได้แต่มองหน้ากันแล้วถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่เท่าไรของวันก็ไม่รู้มันแล้ว
“ถ้าคิดถึงมากก็โทรไปสิครับ” ไออาคอสเสนอ ในเมื่อนายท่านมั่นใจถึงขนาดนี้แล้วเขาก็จะช่วยอีกแรง
“จริงสินะ ข้ามีเบอร์มือถือเขาอยู่นี่น่า” เซอร์เวย์ว่าอย่างอารมณ์ดี จากนั้นก็แบมือออกมาโทรศัพท์มือถือรุ่นล่าสุดก็ปรากฏขึ้นราวกับเวทมนต์ ถึงมันจะเป็นเวทมนต์จริง ๆ ก็เถอะ
