บทที่ 13 ข้าว่าเขามีใจให้ข้า! 5/3
ทางด้านที่หนึ่งหลังจากลงมาจากคอนโดของแฟนเก่าเขาก็เอาแต่นั่งอยู่บนรถโดยที่ไม่คิดจะขยับเขยื้อนไปไหน เพราะคำพูดของเมษายังคงวนเวียนอยู่ในความทรงจำ
“เซ็กส์กูมันห่วยขนาดนั้นเลยเหรอวะ” เขาพึมพำ ทั้งรู้สึกเสียหน้าและเจ็บใจในเวลาเดียวกัน ก่อนหน้านี้เขามั่นใจเรื่องบนเตียงของตนมาตลอด แต่ไม่คิดเลยว่าจะโดนพูดตอกหน้าใส่แบบนี้
‘มีคนอื่นแล้วยังเสือกโทษกูอีก ไอ้สัด!’
ที่หนึ่งสบถอยู่ภายในใจ ถึงอย่างไรเขาก็ไม่เชื่อหรอกว่าเรื่องบนเตียงของเขาจะห่วย ในเมื่อแฟนคนก่อน ๆ ก็บอกว่ามันดีมากไม่ใช่เหรอวะ คนมันจะร่านมันก็ยกเหตุผลมาให้เราผิดทั้งนั้นแหละ ฉะนั้นกูไม่ผิดเว้ย!
“แม่งเจ็บใจฉิบหาย รู้แบบนี้น่าจะต่อยหน้าไอ้เหี้ยนั้นสักมัดสองหมัด” ชายหนุ่มว่าก่อนจะกดปุ่มสตาร์ทรถตั้งใจว่าจะไปนั่งดื่มให้เมาหัวราน้ำที่ไหนสักแห่ง และในตอนนั้นเองที่เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นหมายเลขที่ไม่คุ้นเคย ทำให้เขาต้องดับเครื่องก่อนที่จะกดรับสาย
“สวัสดีครับ”
เสียงที่คุ้นเคยดังมาจากปลายสาย [สวัสดีเจ้าสาวของฉัน]
“อะไรของคุณ ถ้าจะโทรมากวนประสาทกันก็แค่นี้นะ ผมไม่ว่าง!” ที่หนึ่งตอบกลับไปอย่างหัวเสีย ไอ้หมอนี่อีกแล้ว ตั้งใจจะโทรมากวนประสาทกันหรือไงวะ คนยิ่งหงุดหงิดอยู่เดี๋ยวก็ด่าซะหรอก
[เดี๋ยวสิ ใจร้อนเสียจริง]
“แล้วตกลงว่าโทรมาทำไมครับ” ที่หนึ่งกดเสียงต่ำพลางเอ่ยถามเสียงเรียบ ใจยังคงวุ่นวายกับเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้น ความเจ็บปวดและความผิดหวังยังคงกดทับอยู่เต็มอก
[คือเรื่องค่าซ่อมรถน่ะ] เซอร์เวย์พูดเสียงอ้อมแอ้ม ความจริงแล้ว เขาไม่ได้อยากทวงเงิน แค่หาข้ออ้างเพื่อติดต่อที่หนึ่งเท่านั้น
ที่หนึ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นมาว่า “อ๋อได้ครับ เดี๋ยวผมโอนให้ เท่าไหร่นะ”
[ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันไปเอาเองก็ได้ เธอว่างวันไหน] เซอร์เวย์รีบพูดแทรก เขาไม่อยากให้ที่หนึ่งโอนเงิน เพราะอยากเจอหน้าเจ้าสาวของตนมากกว่า
“อืมที่จริงวันนี้ก็ว่างนะ แล้วคุณละว่างไหม” ที่หนึ่งถามกลับ เสียงที่ฟังดูแปลกไปเหมือนกับคนกำลังพยายามควบคุมอารมณ์ เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงถามอีกฝ่ายไปแบบนั้น
[ทำไมเธออยากเจอฉันเหรอ]
“อืออยากเจอ มาเจอกันที่ผับ ‘The Nightfall’ สักสองทุ่มได้ไหม” ถือว่าหาเพื่อนดื่มเหล้าแล้วกัน เพราะถ้าหากเขาเรียกพวกเพื่อน ๆ มาพวกนั้นต้องบุกไปโวยวายกับแฟนเก่าเขาอีกแน่
เซอร์เวย์ถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย [ผับเหรอ]
“ใช่ มีอะไรหรือเปล่า” ที่หนึ่งถามกลับ
[ไม่มีอะไร งั้นเดี๋ยวเจอกันนะ] เซอร์เวย์รีบตอบกลับมาในทันทีเพราะกลัวว่าที่หนึ่งจะเปลี่ยนใจ โอกาสที่จะได้อยู่ใกล้ชิดกับเจ้าสาวที่ตนตามหามาแปดร้อยกว่าปีนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
“ครับไว้เจอกัน”
เสียงหวาน ๆ ของที่หนึ่งยังคงก้องอยู่ในหู เซอร์เวย์กระโดดโลดเต้นอยู่ภายในห้องราวกับเด็กน้อยที่ได้ของเล่นชิ้นใหม่ ผ้ากันเปื้อนสีชมพูสดใสที่สวมอยู่ปลิวไสวไปตามจังหวะการเคลื่อนไหว รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาสีดำสนิทเป็นประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวบนท้องฟ้ายามค่ำคืน
“ราดาแมนทีส! ไออาคอส!” เสียงตะโกนดังลั่นไปทั่วคฤหาสน์ ผู้ช่วยทั้งสองที่กำลังนั่งกุมขมับอยู่หน้าคอมพิวเตอร์รีบวิ่งเข้ามาหาเจ้านายด้วยความตกใจ
“นายท่าน! เกิดอะไรขึ้นหรือครับ” ไออาคอสถามด้วยความกังวล เขาเริ่มชินกับอารมณ์แปรปรวนของเจ้านายแล้ว แต่ก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้
“เขา…เขาชวนข้าไปผับ!” เซอร์เวย์พูดเสียงสูง ใบหน้าแดงก่ำราวกับมะเขือเทศสุก มือทั้งสองข้างกำแน่น ราวกับกำลังกลั้นความตื่นเต้นเอาไว้
“ผับเหรอครับ” ราดาแมนทีสขมวดคิ้ว เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้านายถึงตื่นเต้นขนาดนี้ ผับมันก็แค่สถานบันเทิงธรรมดา นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เจ้านายไปผับนะ
“ใช่! ผับเขาชวนข้าไป ข้าว่าที่หนึ่งต้องตกหลุมรักข้าแล้วแน่ ๆ” เซอร์เวย์พูดพลางกระโดดโลดเต้นอย่างมีความสุข ราวกับเด็กที่ได้ของขวัญชิ้นโปรด
“แล้วนายท่านจะไปที่นั่นจริง ๆ เหรอครับ” ไออาคอสถามอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง เจ้านายของเขาเป็นเทพแห่งนรก ไม่ใช่หนุ่มน้อยวัยรุ่นที่ชอบเที่ยวกลางคืน อีกอย่างสถานที่นั้นมันก็มีแต่พวกวิญญาณชั่วร้าย เขากลัวว่านายท่านจะอารมณ์เสียเปล่า ๆ
“แน่นอนสิ! ข้าจะพลาดโอกาสนี้ได้ยังไง นี่คือโอกาสที่ข้าจะได้ใกล้ชิดกับเจ้าสาวของข้านะ” เซอร์เวย์พูดเสียงดัง พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คเวลา
“ใกล้สองทุ่มแล้ว ข้าต้องรีบไปเตรียมตัวให้พร้อม”
“แต่นายท่านครับ” ราดาแมนทีสพยายามจะพูดอะไรสักอย่าง แต่เซอร์เวย์ก็ไม่ฟัง เขาหันหลังให้ผู้ช่วยทั้งสองแล้ววิ่งเข้าไปในห้องแต่งตัว
“เอาไงดีแมนทีส”
“ก็ตามนั้นแหละ” ไออาคอสยักไหล่
“นี่พวกเจ้ายังไม่รีบมาเลือกชุดให้ข้าอีก เร็ว ๆ สิ ข้าเลือกไม่ถูกแล้วเนี่ย” เสียงของเซอร์เวย์ตะโกนออกมาจากห้องแต่งตัวของตนเอง
“ครับ ๆ ไปเดี๋ยวนี้แหละ” ไออาคอสหันไปมองราดาแมนทีส ทั้งสองได้แต่ส่ายหัว พร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ดูเหมือนว่าภารกิจดูแลเจ้านายที่กำลังตกหลุมรักครั้งนี้ จะไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริง ๆ
