บทที่ 14 เขาบอกว่าอย่าท้าทายเจ้านรก! 6/1
แสงนีออนสีสันฉูดฉาดสะท้อนบนพื้นกระเบื้องมันวาวของผับ ‘The Nightfall’ ควันบุหรี่สีขาวขุ่นลอยละล่องปนกับกลิ่นหอมหวานฉุนของน้ำหอมผู้หญิงราคาแพงและกลิ่นฉุนของเบียร์ถูกเปิดทิ้งไว้ครึ่งขวด
เสียงเพลงแดนซ์จังหวะหนักแน่นกระหึ่มไปทั่วทั้งห้อง เบสหนัก ๆ ทำให้รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่แผ่ไปทั่วร่างกาย ผู้คนมากมายเบียดเสียดกันอยู่บนพื้นที่จำกัด บางคนเต้นรำอย่างบ้าคลั่ง บางคนหัวเราะคุยกันอย่างสนุกสนาน บางคนนั่งดื่มด่ำกับเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ และบางคนก็เพียงแค่เหม่อมองไปรอบ ๆ ราวกับหลุดออกมาจากโลกแห่งความจริง
ที่มุมบาร์ที่ค่อนข้างเงียบสงบ ที่หนึ่งนั่งอยู่คนเดียว ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาแดงก่ำ มือถือแก้ววิสกี้สีเหลืองทอง น้ำแข็งละลายจนเกือบหมดแล้ว เขาดื่มวิสกี้เข้าไปอย่างรวดเร็ว แต่ละครั้งที่ยกแก้วขึ้น มือสั่นเทาเล็กน้อย เหมือนกำลังพยายามควบคุมตัวเอง แต่ก็ทำได้ไม่ดีนัก
แก้ววิสกี้ถูกยกขึ้นดื่มอย่างต่อเนื่อง ราวกับเป็นการกลบเกลื่อนความรู้สึกเจ็บปวดที่กำลังกัดกินหัวใจ เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เขาสวมใส่ดูยับยู่ยี่ ผมที่ปกติจะจัดทรงอย่างดี ตอนนี้ดูยุ่งเหยิง สะท้อนให้เห็นถึงความไม่เป็นระเบียบภายในจิตใจ เขาจ้องมองไปยังแก้ววิสกี้ในมือเหมือนกำลังมองหาคำตอบ หรือบางทีอาจกำลังมองหาทางหนีจากความเจ็บปวดที่กำลังประสบอยู่
เซอร์เวย์สังเกตเห็นที่หนึ่งตั้งแต่เดินเข้ามาในผับ เขาเดินเข้ามาอย่างเงียบ ๆ ไม่ต้องการรบกวน แต่ก็เป็นห่วงเขาเลือกที่จะนั่งลงข้าง ๆ โดยไม่พูดอะไร
ที่หนึ่งเองก็ทำเพียงเงยหน้ามองเขาแล้วยิ้มออกมาคล้ายคนโง่งม ชายหนุ่มตรงหน้าของเขาตอนนี้ นับว่าเป็นผู้ชายที่ดูดีพอสมควร เซอร์เวย์เป็นคนรูปร่างสูงโปร่ง แต่งตัวดี ดูภูมิฐาน ใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาคมกริบ
“เธอดูไม่ค่อยสบายเลยนะ” เซอร์เวย์ที่สังเกตุเห็นอาการผิดปกติของอีกฝ่ายเลยเอ่ยถามออกไปตรง ๆ
ที่หนึ่งไม่ตอบ เพียงแต่ยกแก้ววิสกี้ขึ้นดื่มต่อ ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำ เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องชวนอีกฝ่ายมาที่นี้ด้วย ทั้ง ๆ ที่พวกเราพึ่งจะรู้จักกันแท้ ๆ
เซอร์เวย์มองอย่างเป็นห่วง เขาเห็นความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังใบหน้าที่ดูแข็งกร้าว
“เกิดอะไรขึ้น ใครมันทำอะไรเธอ” เซอร์เวย์ถามอีกครั้ง เสียงอ่อนโยนกว่าก่อนหน้า ทว่าในใจเริ่มเดือดปุด ๆ แล้ว
ที่หนึ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกแก้ววิสกี้ขึ้นดื่มอีกครั้ง แล้ววางแก้วลงอย่างแรง เสียงดังก้องเล็กน้อยในความเงียบสงบของมุมบาร์
“ผมพึ่งเลิกกับแฟน” เสียงสั่นเครือ น้ำเสียงแหบพร่าเพราะการดื่มวิสกี้เข้าไปหลายแก้ว
“เธอทิ้งผมไป เธอบอกว่าผมไม่เคยมีเวลาให้ บอกว่าผมทำงานหนักเกินไปไม่มีเวลาให้เธอ เธอบอกว่า…บอกว่าเรื่องบนเตียงของผมแม่งห่วยแตก”
“แม่งมีคนอื่นเองแท้ ๆ แต่มาโทษว่าผมผิดเฉยเลย”
“ผู้หญิงแม่งเหี้ยวะ”
ได้ฟังคำพูดนั้นเซอร์เวย์ถึงกับสะอึกเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะคำพูดหยาบคายของอดีตคนรักที่หนึ่ง แต่เพราะความรู้สึกแปลกประหลาดที่ผุดขึ้นมาในใจ มันเป็นความรู้สึกหวงแหน หวงแหนที่หนึ่งราวกับเป็นสิ่งล้ำค่า และความโกรธที่ปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรงต่อผู้ที่กล้าทำร้ายเจ้าสาวของเขา
มือหนาของเซอร์เวย์กำแน่น ดวงตาสีดำสนิทฉายแววเย็นชา แม้ใบหน้าจะยังคงแสดงออกถึงความอ่อนโยน แต่ความรู้สึกภายในกลับแตกต่างอย่างสิ้นเชิง
‘ใครหน้าไหนมันบังอาจทำให้เจ้าสาวของข้าต้องเสียน้ำตา ข้าจะไปลากมันลงขุมนรกเอง!’ ความคิดนั้นวนเวียนอยู่ในหัว ความโกรธที่ถูกกดทับมานานกำลังปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง
เซอร์เวย์พยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเอง เขาไม่ต้องการแสดงความโกรธออกไป เพราะไม่อยากทำให้ที่หนึ่งยิ่งรู้สึกแย่ไปกว่าเดิม
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนกว่าเดิม “ขอโทษนะ ที่เธอต้องเจอเรื่องแบบนี้”
“คุณจะมาขอโทษผมทำไม คุณไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย อีกอย่างวันนั้นก็เป็นผมเองที่ขับรถไปเฉี่ยวรถคุณเข้า”
“จริงสิเรื่องค่าเสียหายตกลงแล้วมันเท่าไรเหรอ”
“สามแสน” เซอร์เวย์ตอบ
“ห๊ะ! สามแสน”
“อือสามแสน รถฉันมันมีไม่กี่คันบนโลกแถมยังหายากมาก ๆ ค่าซ่อมก็เลยแพงหน่อย” เซอร์เวย์อธิบาย แต่ที่หนึ่งนิ่งค้างไปแล้ว
‘แบบนี้กูจะมีปัญญาที่ไหนจ่ายวะ’ ที่หนึ่งบ่นในใจ แต่เอาเถอะค่อยไปยืมพี่เป็นเอกมาก่อนแล้วกัน
