บทที่ 22 เมื่อเจ้านรกโดนฟันแล้วทิ้ง 8/2
แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง เซอร์เวย์ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ความรู้สึกเมื่อยล้าจากการนอนหลับสนิทแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย เขายิ้มบาง ๆ ความทรงจำเมื่อคืนยังคงอบอุ่นอยู่ในใจ ความรู้สึกดี ๆ ที่ได้ใกล้ชิดกับที่หนึ่งทำให้ริมฝีปากของเขาเผยอขึ้นเป็นรอยยิ้ม
แต่แล้ว...ภาพที่เห็นตรงหน้าก็ทำให้รอยยิ้มนั้นแข็งค้างไปทันที แทนที่จะเห็นที่หนึ่งนอนหลับอยู่ข้าง ๆ เขากลับเห็นราดาแมนทีสและไออาคอสลูกน้องคนสนิทของตน นั่งเกาะขอบเตียงอยู่ ใบหน้าทั้งสองเต็มไปด้วยสีหน้าประหลาดราวกับกำลังกลั้นหัวเราะ
พร้อมกับยกกล้องขึ้นมาโชว์รูปเซลฟี่ที่ถ่ายกับเซอร์เวย์ตอนหลับ “รูปนี้ลงไอจีนะครับนายท่าน #เซอร์เวย์หลับปุ๋ย #หล่อไม่ไหว #ยมโลกก็มีโมเมนต์น่ารัก ๆ”
“อรุณสวัสดิ์ครับนายท่าน!” ไออาคอสทักทายเสียงใสปิ๊ง เหมือนนกขมิ้นกำลังร้องเพลงเช้า
เซอร์เวย์อ้าปากหาววอดใหญ่ “อื้ออ ทำไมถึงเป็นพวกเจ้าสองคน”
“ก็พวกเรามารอนายท่านตื่นปกตินะครับ ว่าแต่เมื่อคืนเป็นไงบ้างครับ” ไออาคอสถามด้วยท่าทีกระตือรือร้น ประหนึ่งเหตุการณ์เมื่อคืนเป็นการแข่งขันกินเผ็ดระดับชาติ
แต่เมื่อได้ยินคำถามแบบนั้นเซอร์เวย์ถึงกับเขินอาย ใบหน้าหล่อเหลาเริ่มขึ้นสีแดงก่ำ เขานั่งบิดไปบิดมาบนเตียง เหมือนสาวน้อยที่กำลังตกหลุมรัก มือไม้เก้ ๆ กัง ๆ ราวกับว่ากำลังซ่อนความลับอันน่าอายเอาไว้
ราดาแมนทีสและไออาคอสได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ มองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกประหลาดปนขบขัน เจ้านายของพวกเขานี่มัน...
แต่แล้วจู่ ๆ ความเขินอายของเซอร์เวย์หายไปทันที เมื่อเขาเหลือบมองไปรอบ ๆ ห้องแล้วพบว่าที่หนึ่งหายไป
“ที่หนึ่งล่ะ อยู่ไหน” เซอร์เวย์ถามเสียงดัง ความสงสัยผสมกับความกังวลปรากฏชัดในดวงตา
ราดาแมนทีสและไออาคอสสบตากัน ก่อนจะตอบพร้อมกันว่า “รีบเก็บของออกไปตั้งแต่เช้าแล้วครับท่าน”
คำตอบนั้นทำให้เซอร์เวย์ถึงกับชะงัก รู้สึกเหมือนตัวเองโดนฟันแล้วทิ้งอย่างไรอย่างนั้น แม้ว่าจริง ๆ แล้วจะเป็นเขาเองที่เป็นฝ่ายกระทำก็เถอะนะ
“แล้วพวกเจ้าก็ปล่อยเขาไปงั้นเหรอ”
ราดาแมนทีสและไออาคอสได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ อีกครั้ง
“ก็พวกผมไม่กล้ารั้งเขาไว้นี่ครับ”
เซอร์เวย์ถอนหายใจ “ช่างเถอะ อีกเดี๋ยวข้ากับเขาคงได้เจอกันอีก” เซอร์เวย์ว่าด้วยท่าทางเพ้อ ๆ เมื่อนึกถึงใบหน้า ท่าทาง จนกระทั่งเสียงครางหวานระเรื่อหูของที่หนึ่ง
“ข้าว่าหนักละ” ราดาแมนทีสกระซิบกับเพื่อนที่ยืนอยู่ข้างกัน แต่ดูเหมือนไออาคอสจะเป็นไปกับนายท่านด้วยนี่สิ
“อะไร ข้าว่าออกจะดี” ไออาคอสตอบกลับพร้อมกับยิ้มอย่างมีเลศนัย
ติ๊ง! จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือของเซอร์เวย์ก็ดังขึ้น มือถือของเขามีสองเครื่อง เครื่องสีขาวไว้ใช้ในโลกมนุษย์ สีดำไว้ใช้สำหรับงานในยมโลก
เครื่องสีขาว หมายความว่าของโลกมนุษย์สินะ เขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาโดยไม่ดูหมายเลข ขณะที่เสียงหาวหวอดใหญ่ดังขึ้น
“อื้อออ...ง่วงจัง”
[เซอร์เวย์!! คุณอยู่ไหนเนี่ยจะแปดโมงแล้วนะ คุณจะมาสายอีกแล้วเหรอ นี่มันกองถ่ายซีรี่ย์นะ ไม่ใช่บ้านคุณ] เสียงกรีดร้องของผู้จัดการส่วนตัวดังลั่นปลายสาย ราวกับเสียงไซเรนที่กำลังจะพังหู
เซอร์เวย์ถึงกับลุกขึ้นนั่ง ขยี้หัวตัวเองอย่างแรง ความง่วงที่เพิ่งจะหายไปกลับมาทวีคูณขึ้นอีกเท่าตัว ใบหน้าที่ยังคงแดงก่ำจากความเขินอายเมื่อครู่แทนที่ด้วยความตกใจ
“อ่า...ขอโทษครับคุณผู้จัดการ ผมลืมไปสนิทเลย” เขาตอบเสียงแผ่วเบาพยายามหาคำแก้ตัวที่ฟังขึ้น แต่ก็หาไม่เจอ
[ลืมไปสนิท?! คุณลืมไปได้ยังไงเนี่ย นี่มันฉากสำคัญนะถ้าคุณมาสาย ทั้งกองถ่ายต้องรอคุณคนเดียว คุณรู้ไหมว่าเสียเวลาขนาดไหน] เสียงผู้จัดการยังคงดังไม่ลดละราวกับกำลังจะระเบิด
ราดาแมนทีสกับไออาคอสได้แต่ยืนมองเจ้านายด้วยสายตาเวทนาปนขบขัน
“ให้พวกเราช่วยไหมครับ” ราดาแมนทีสถาม
“ไม่เป็นไรพวกเจ้าไปทำงานเถอะ”
“งั้นโชคดีกับการทำงานนะครับท่าน พวกเราไปก่อน” ไออาคอสกระซิบพร้อมกับมองไปที่โทรศัพท์มือถือสีดำของเซอร์เวย์ ซึ่งวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ถ้าเป็นเครื่องสีดำ คงจะไม่มีใครกล้าแว๊ดใส่แบบนี้แน่ ๆ
