บทที่ 9 ที่หนึ่งและผีในห้อง 4/2
ทว่าระหว่างที่เขาแต่งตัวอยู่นั่นดวงวิญญาณของหญิงสาวก็ค่อย ๆ ลอยออกมาจากห้องน้ำ ที่หนึ่งทำเพียงเหลือบตามองเธอเล็กน้อย รอดูว่าหล่อนจะทำอะไรอีก
“ตั้งใจเรียนนะคะ เดี๋ยวฉันจะดูแลห้องเอง” เธอพูดพร้อมกับโค้งคำนับท่าทางสุภาพอ่อนโยน จนที่หนึ่งหลุดหัวเราะออกมา จากนั้นเขาก็คว้ากระเป๋าเดินออกจากห้องไปโดยที่มีผีสาวยืนโบกมือส่ง
ที่หนึ่งลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก อันที่จริงไม่ใช่ว่าเขาไม่กลัว แต่เพราะเห็นผีมาตั้งแต่จำความได้ ความกลัวที่มีก็แปรเปลี่ยนเป็นความชินชา และเริ่มรำคาญผีพวกนั้นที่เอาแต่ตามหลอกหลอนเขามากกว่า
และที่สำคัญเมื่อกี้เขาไม่ได้ต่อยผู้หญิงนะ เขาต่อยผีต่างหาก ฉะนั้นเขายังคงเป็นลูกผู้ชายเต็มร้อย
ได้ยินมาว่าก่อนตาย หล่อนเป็นผู้เช่าห้องนี้ แต่เพราะทะเลาะกับแฟนหนุ่มอย่างหนัก เลยตัดสินใจแกล้งจบชีวิตตัวเองด้วยการกินน้ำยาล้างห้องน้ำ เพื่อจะประชดแฟนแล้วคิดว่าพอทำแบบนั้นแล้วแฟนหนุ่มจะกลับมาสนใจกัน พาเธอไปโรงพยาบาลได้ทัน แต่ไม่เพียงไม่รับรู้ ไอ้หนุ่มคนนั้นมันยังไม่คิดกลับมาหาหล่อน
สุดท้ายเป็นไงล่ะ กะจะแกล้งตายดันตายจริง
...โง่ตั้งแต่เป็นคนยันกลายเป็นผี
เอาเถอะ ๆ ไม่ว่าเธอจะตายยังไงก็ไม่เกี่ยวกับเขาหรอก แค่อย่ามาทำให้รำคาญก็พอ ช่วงนี้ยิ่งนอนน้อย ๆ อยู่
เฮ้อ...แต่อันที่จริงผีตนนั้นก็ไม่ผิดหรอกที่จะหลอกเขา เพราะผีทุกตัวล้วนทำตามสัญชาติญาณของตัวเองที่ต้องหลอกให้คนกลัวทั้งนั้น แต่แล้วไงวะ เขามาเช่าห้องนี้แล้วแถมยังไม่เคยขาดจ่ายค่าเช่าเลยสักเดือน เป็นแค่ผีก็ควรย้ายออกไปสิ จะมาอยู่ด้วยกันแล้วทำให้รำคาญใจทำไม
“วันนี้มึงดูเหนื่อย ๆ นะ” เสียงของดอลล่าทักขึ้นทันทีที่ที่หนึ่งเข้ามาในห้องแล้วฟุบตัวลงนั่งข้าง ๆ เขา ตอนนี้ภายในคลาสเริ่มมีเหล่านักศึกษาประปรายแล้ว
ชายหนุ่มเงยหน้ามองหนึ่งในแก๊งเพื่อนวิศวะของตน ก่อนถอนหายใจออกมา “อือ ฝากมึงจดเลคเชอร์หน่อยแล้วกัน กูขอนอนก่อน” ว่าจบก็ฟุบหน้าลงไปกับแขนตัวเองอีกครั้ง
“เออนอนไปเถอะมึงอะ สภาพอย่างกับหมีแพนด้าเข้าทุกวัน” ดอลล่าว่า เขาเข้าใจดีเพราะก่อนหน้านี้ที่หนึ่งบอกว่าตัวเองได้ไปขับรถเฉี่ยวรถหรูเข้า ฝ่ายนั้นจะเรียกค่าเสียหาเท่าไรก็ไม่รู้ เลยต้องรับจ๊อบขับรถส่งอาหารเสียดึกดื่นค่อนคืน พอตื่นเช้ามาเรียนสภาพก็เป็นอย่างที่เห็นนี่แหละ
“มันเป็นไรวะ” แพทซ์เอ่ยถามขึ้นหลังจากที่เดินมานั่งลงทางซ้ายมือของดอลล่า พร้อมกับหญิงสาวคนเดียวภายในกลุ่มอย่างเบ๊บ
“มันเหนื่อย ๆ ปล่อยให้นอนไปเถอะ”
แพทซ์พยักหน้ารับคำ ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาเล่นเพื่อรอเวลาอาจารย์เข้าคลาส บรรยากาศในห้องเรียนค่อย ๆ คึกคักขึ้นเรื่อย ๆ เสียงคุยกระซิบเบา ๆ ปนกับเสียงพลิกหน้ากระดาษดังขึ้นเป็นระยะ
ที่หนึ่งนอนหลับอยู่บนโต๊ะอย่างเหนื่อยอ่อน ดอลล่า แพทซ์และเบ๊บ เพื่อนร่วมแก๊งวิศวะ ต่างก็ทำกิจกรรมของตัวเองไปพลาง ๆ รออาจารย์
“เชี้ยมึง ๆ” แพทซ์ร้องขึ้นด้วยความตกใจพลางสะกิดแขนเบ๊บหยิก ๆ
“อะไรของมึง ร้องซะดังขนาดนี้” เบ๊บหันไปถามอย่างนึกรำคาญใจ ทว่าแพทซ์กลับไม่ตอบแต่กลับส่งมือถือของตนให้กับเธอดู
เบ๊บรับโทรศัพท์มือถือจากแพทซ์มาดู ภาพบนหน้าจอทำให้เธอร้องอุทานออกมา “เอาจริงดิ!”
ภาพที่ปรากฏคือแฟนสาวของที่หนึ่ง แต่ที่ทำให้เบ๊บอึ้งไปเลยคือ หญิงสาวคนนั้นกำลังหัวเราะคิกคัก และจับมือกับชายหนุ่มรูปหล่อ สูงยาว ดูดีมีชาติตระกูล เดินควงกันอย่างสนิทสนม ราวกับคู่รัก
เบ๊บขยี้ตาตัวเองเบา ๆ คิดว่าตัวเองตาฝาดไปหรือเปล่า แต่ภาพบนหน้าจอยังคงอยู่ เธอเหลือบมองแพทซ์ที่กำลังทำหน้าเครียด
“นี่มันใช่แฟนของไอ้หนึ่งจริง ๆ ใช่ไหม”
แพทซ์พยักหน้าช้า ๆ “อือ เพื่อนกูถ่ายรูปส่งมาให้ บอกว่าเห็นเธอเดินควงกับผู้ชายคนนี้ ที่ร้านกาแฟแถว ๆ มหาลัย” เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูหนักใจ
เบ๊บเงียบไป ภาพบนหน้าจอยังคงปรากฏอยู่ เธอไม่รู้จะพูดอะไร รู้อยู่หรอกว่าแฟนของเพื่อนนิสัยค่อนข้างไปทางผู้หญิงแรง ๆ แต่ไม่คิดว่าเธอจะกล้านนอกใจที่หนึ่งแบบนี้
ดอลล่าที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หันมามองเบ๊บและแพทซ์ ด้วยสีหน้าสงสัย “เกิดอะไรขึ้นวะ”
เบ๊บเงยหน้าขึ้นมองดอลล่าแล้วส่งโทรศัพท์ให้ดู ดอลล่าเบิกตาโพลง เช่นเดียวกับเบ๊บและแพทซ์ พวกเขามองหน้ากัน ความเงียบปกคลุมไปทั่ว
“บอกมันดีไหมวะ” ดอลล่ากระซิบถามเสียงแผ่วเบา แสดงถึงความลังเล “ถ้าบอกไป มันจะรับได้เหรอวะ”
แพทซ์ถอนหายใจ “กูก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ปล่อยไว้แบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่อง มันอาจจะเจ็บกว่าถ้ารู้ทีหลังก็ได้” เขาพูดน้ำเสียงหนักใจ
“แต่ถ้าบอกไปตอนนี้มันอาจจะเสียใจ เรียนไม่รู้เรื่องนะ ดูดิสภาพตอนนี้ก็แย่พออยู่แล้ว” เบ๊บว่า
เบ๊บพิจารณาอย่างถี่ถ้วน “เราควรหาจังหวะที่เหมาะสม อาจจะหลังเลิกเรียน หรือวันไหนที่มันดูสบายใจกว่านี้ แล้วเราค่อย ๆ บอกดีไหม” เธอเสนอ
“เอางั้นเหรอ” ดอลล่าถามย้ำ
“อือ หรือมึงอยากให้เพื่อนตัวเองโง่เป็นควายโดนเขาสวมเขาแบบนี้ละ”
“ไม่มีทาง”
“ก็ตามนั้น”
