บทที่ 1 แต่งงานกับคนที่หามาได้

บทที่หนึ่ง หาใครสักคนมาแต่งงาน

เตียงผ่าตัดเตียงหนึ่งถูกเข็นเข้าไปในห้องผ่าตัด บนเตียงนอนอยู่ผู้หญิงคนหนึ่งนอนหมดสติอยู่

กานดาพึ่งพาสติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่ สิ่งที่เธอเห็นคือไฟผ่าตัด และบุคลากรทางการแพทย์ที่สวมชุดผ่าตัด สุดท้ายเธอเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย นั่นคือปาลิน ลูกพี่ลูกน้องของเธอ

ขณะนี้ปาลินมีดวงตาเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นและความโหดร้ายจากแผนการที่สำเร็จ

'ฉันกำลังจะตายแล้วเหรอ? ฉันยังไม่อยากตาย ใครก็ได้ช่วยฉันหน่อย' กานดาภาวนาในใจ แต่เมื่อยาสลบถูกฉีดเข้าไป สติของเธอก็พร่ามัวลง

ได้ยินว่าก่อนตาย คนเราจะนึกถึงชีวิตที่ผ่านมาทั้งหมด

กานดาในช่วงเวลาสุดท้ายนึกถึงคอปป์ แฟนหนุ่มที่เธอรักมาตลอด ผู้ชายคนนี้ที่เธอรักมาแปดปี ช่วงเวลาที่เธอกำลังจะก้าวเข้าสู่การแต่งงาน เขากลับไปมีอะไรกับลูกพี่ลูกน้องของเธอ

สิ่งที่ทำให้กานดารู้สึกสิ้นหวังไม่ใช่แค่การทรยศในความรัก ผู้ชายเลวคนนั้นต้องการไตของเธอเพื่อเปลี่ยนให้ลูกพี่ลูกน้องของเธอ

กานดานึกถึงช่วงเวลาก่อนที่เธอจะหมดสติ ดวงตาของผู้โจมตีที่อยู่หลังหน้ากากดูคล้ายคอปป์มาก

'ครั้งนี้ฉันจะตายจริง ๆ หรือ? ทั้ง ๆ ที่ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมต้องทำแบบนี้กับฉัน? ถ้าฉันตาย สามีของฉันจะร้องไห้ไหม? คงไม่ใช่มั้ง? เพราะเราเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน...' กานดาคิดถึงสามีปัจจุบันของเธอ ผู้ชายที่แต่งงานสายฟ้าแลบกับเธอ

ประตูห้องผ่าตัดถูกเตะเปิดอย่างแรง กานดาดูเหมือนจะเห็นพศิน สามีของเธอ ดูเหมือนเขามาช่วยเธอ

ย้อนกลับไปเมื่อหลายวันก่อน กานดาเพิ่งกลับจากต่างประเทศไปหาคอปป์คนรักของเธอด้วยความดีใจ แต่สิ่งที่เธอเห็นกลับเป็นคอปป์กับปาลิน ลูกพี่ลูกน้องของเขากอดกันอยู่

ปาลินนั่งอยู่บนรถเข็นเหมือนดอกไม้ขาวอ่อนโยน เธอมองกานดาแล้วร้องไห้พูดว่า "พี่สาวจะให้อภัยและยอมให้เราได้อยู่ด้วยกันใช่ไหมคะ?"

กานดาไม่อยากให้อภัยลูกพี่ลูกน้องของเธอ แถมยังยังอยากตบหน้าผู้หญิงเลวคนนี้

สิ่งที่ทำให้กานดารู้สึกเสียใจจริง ๆ คือคอปป์

ผู้ชายเลวคนนี้ใช้การแต่งงานมาขู่เธอ ถ้าไม่ยอมบริจาคไตให้ปาลิน ก็จะทำให้เธอหายไปจากโลกนี้ตลอดกาล

คอปป์ในฐานะทายาทของตระกูลทับทอง เบื้องหลังครอบครัวมีสถานะอันสูงส่งมาก กานดารู้ว่าเขาทำได้

ครั้งหนึ่งครอบครัวของกานดาก็เคยมีสถานะเดียวกัน เพียงแต่เพราะเหตุการณ์บางอย่าง ตระกูลศรีเรืองจึงตกจากบัลลังก์ของสี่ตระกูลใหญ่ สถานะของครอบครัวเธอถูกแทนที่ด้วยตระกูลผลิพัฒน์ที่เพิ่งเกิดขึ้นใหม่

ตระกูลทับทองในฐานะหัวหน้าของสี่ตระกูลใหญ่ เป็นความหวังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในการช่วยให้ตระกูลศรีเรืองกลับมาสู่สถานะเดิม

การแต่งงานระหว่างกานดาและคอปป์เป็นความหวังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในสายตาของพ่อเธอ

แต่ในสายตาของกานดาขณะนี้ ความหวังที่เรียกว่านั้นเป็นเพียงเรื่องตลกเท่านั้น

กานดายืนอยู่หน้าประตูสำนักงานทะเบียนสมรส มองไปยังที่ไกล ๆ รอคอยการมาถึงของใครสักคน นั่นคือชายคนหนึ่งที่เว็บไซต์หาคู่แนะนำให้เธอ อีกฝ่ายรีบหาผู้หญิงที่มีความประพฤติดีมาแต่งงานเพื่อรับมือกับความรำคาญจากการเร่งรัดแต่งงานจากบ้าน

"คอปป์ ไอ้เลวเอ๊ย จะเอาการแต่งงานมาขู่ฉันงั้นหรือ ฉันจะหาผู้ชายสักคนมาแต่งงาน! ฉันจะให้เธอรู้ว่าเธอไม่ใช่คนที่ไม่มีใครแทนที่ได้" กานดาพูดกับตัวเอง ขณะนี้เธอกลั้นความโกรธไว้เต็มอก เริ่มเสียสติไปแล้ว

มองไปไกล ๆ มีรถเก๋งธรรมดาคันหนึ่งขับมา ผู้ชายคนหนึ่งสวมสูทสีดำเดินลงจากรถ กานดาเห็นหน้าตาของอีกฝ่าย จำได้ทันทีว่านี่คือชายที่จะมาจดทะเบียนสมรสกับเธอ

ผู้ชายชื่อพศิน ทับทอง ตอนแรกที่เห็นนามสกุลนี้ กานดายังกังวลว่าเขาจะเป็นคนของตระกูลทับทองหรือเปล่า แต่ข้อมูลที่อีกฝ่ายกรอกมาคือพนักงานเล็ก ๆ ของบริษัทหนึ่งในตระกูลทับทอง นามสกุลเดียวกันเป็นเพียงเรื่องบังเอิญเท่านั้น

พศินเดินมาหน้ากานดา มองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า "คุณคือคุณกานดาใช่ไหม? ตัวจริงจะสวยกว่าในรูปอีก"

หน้าตาของพศินหล่อมาก เต็มไปด้วยเสน่ห์ของผู้ชายที่เป็นผู้ใหญ่ โดยเฉพาะเมื่ออีกฝ่ายยิ้ม มุมปากที่โค้งขึ้นนั้นมีความสง่างามและความเสเพลนิดหน่อย กานดารู้สึกว่าจุดหมายที่ดีที่สุดของผู้ชายคนนี้น่าจะเป็นบริษัทโมเดลมากกว่าพนักงานเล็กๆ ในออฟฟิศ

"ขอบคุณสำหรับคำชม คุณก็หล่อมากเหมือนกัน" กานดาตอบอย่างสุภาพ

"งั้นคุณกานดา คุณแน่ใจแล้วว่าจะแต่งงานกับผมใช่ไหม?" พศินถามอีกครั้ง

เมื่อเผชิญกับคำถามนี้ กานดานึกถึงคอปป์ ผู้ชายที่เธอเคยรักมาอีกครั้ง แต่พอนึกถึงท่าทีใกล้ชิดของเขากับปาลิน ทำให้ใจเธอเต็มไปด้วยความอาฆาตและความเกลียดชัง

"ฉันคิดดีแล้ว เราแต่งงานกันเถอะ" กานดามองพศินด้วยสีหน้าจริงจังแล้วพูด

"ได้ งั้นเราเข้าไปกันเถอะ" พศินจับมือกานดาอย่างเป็นธรรมชาติ พาเธอเดินเข้าไปในสำนักงานทะเบียนสมรส

การกระทำที่เป็นธรรมชาติของพศินทำให้กานดาเกิดความสงสัย 'เราเพิ่งเจอกันครั้งแรก เขาทำแบบนี้จะไม่สุภาพเกินไปหรือ? หรือว่าข้อมูลที่เขากรอกมาเป็นของปลอม? หมอนี่เป็นยังหนุ่มจริงๆ แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก ยังไงเราแต่งงานกันก็ไม่ใช่เพราะรักแท้'

กานดาลืมความไม่พอใจในใจนั้นไปเสียสิ้น แล้วเริ่มกรอกแบบฟอร์ม เมื่อเจ้าหน้าที่เก็บแบบฟอร์มของพวกเขาและส่งใบทะเบียนสมรสให้ ใจของกานดาก็เกิดความรู้สึกสดชื่นขึ้นมา

"ครั้งนี้ไม่มีใครมาใช้การแต่งงานขู่ฉันได้อีกแล้ว" กานดามองใบทะเบียนสมรส แล้วใบหน้าก็มีรอยยิ้มอีกครั้ง

ซักพักโทรศัพท์ในกระเป๋าของกานดาก็ดังขึ้น เธอดูหมายเลขที่โทรเข้ามาแล้วสีหน้าเปลี่ยนไป

กานดาถือโทรศัพท์เดินไปข้างนอกแล้วรับสาย

"ฮัลโหล คุณปู่กิตติ มีอะไรหรือคะ?" เสียงของกานดามีความอบอุ่นเล็กน้อย

ถ้าจะว่าคอปป์ทำให้เธอรู้สึกขยะแขยง แต่ปู่ของคอปป์ยังทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น เพราะการแต่งงานของทั้งคู่เป็นเขาที่กำหนดไว้

ในโทรศัพท์ดังเสียงร่าเริงของคุณปู่กิตติ "กานดาจ๋า ได้ยินว่าเธอกลับจากต่างประเทศแล้ว ทำไมไม่มาหาปู่ล่ะ? ปู่คิดถึงเธอมากเลยนะ งั้นพรุ่งนี้ปู่จะจัดงานเลี้ยงที่บ้าน เธอมาด้วยนะ พอดีปู่จะแนะนำลุงของคอปป์ให้เธอรู้จัก"

คำพูดของคุณปู่กิตติทำให้กานดาเงียบไป เธอรู้ว่าคุณปู่กิตติอยากเห็นเธอกับคอปป์แต่งงานมากๆ แต่เรื่องของพวกเขาทั้งคู่คงเป็นไปไม่ได้แล้ว และเรื่องการแต่งงานของกานดาไม่มีใครรู้ เธอไม่ได้บอกกับใครเลย

"รู้แล้วค่ะคุณปู่ หนูจะไป" กานดาตอบรับไว้ก่อน และเธอเตรียมจะหาเวลาเล่าเรื่องจริงให้คุณปู่กิตติฟัง

กานดาวางสายแล้วรู้สึกว่ามีคนเข้ามาใกล้เธอจากข้างหลัง เมื่อเธอหันไปก็เห็นพศิน คู่แต่งงานสายฟ้าแลบของเธอ

"คุณยังมีธุระอะไรอีกไหมคะ คุณพศิน" กานดาถาม

พศินยักไหล่ หน้ายังคงมีรอยยิ้มเสเพลนั้น "ผมแค่อยากถามว่าคุณกานดายังจำข้อตกลงของเราเมื่อกี้ได้ไหม?"