บทที่ 1 รันเวย์อาบยาพิษ

รันเวย์อาบยาพิษ

แสงไฟสลัวสีส้มสลับขาวในห้องแต่งตัวขนาดใหญ่เบื้องหลังเวทีแฟชั่นโชว์การกุศลประจำปีเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เสียงไดร์เป่าผมดังระงมแข่งกับเสียงตะโกนสั่งการของสไตลิสต์ กลิ่นสเปรย์ฉีดผมฟุ้งกระจายจนเกือบจะบดบังความตื่นเต้นที่ลอยอยู่ในอากาศ แต่ท่ามกลางพายุแห่งความสับสนนั้น พิชชา(พิชชี่) นั่งนิ่งสงบราวกับเป็นจุดศูนย์กลางของพายุ

ใบหน้าสวยพิฆาตที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางชั้นดีขับเน้นนัยน์ตาคมกริบให้ดูน่าเกรงขาม มือเรียวสวยหยิบลิปสติกสีนู้ดขึ้นมาทาซ้ำที่ริมฝีปากอย่างประณีต ความงามของเธอไม่ใช่แค่เรื่องของรูปโฉม แต่เป็นจริตจะก้านที่สั่งสมมาจากการเป็นนางแบบตัวท็อปของวงการ

สำหรับพิชชา รันเวย์ไม่ใช่แค่ที่ทำงาน แต่มันคือสมรภูมิที่เธอต้องเป็นผู้ชนะเสมอ

ขณะที่ช่างภาพกำลังเตรียมความพร้อมข้างนอก พิชชามองเงาตัวเองในกระจกพลางนึกถึงเหตุผลที่ทำให้เธอมาถึงจุดนี้ ความแข็งแกร่งที่เธอมีไม่ใช่พรสวรรค์ แต่มันคือเกราะที่เธอสร้างขึ้นจากรอยร้าวในอดีต ภาพในความทรงจำวัยเด็กย้อนกลับมาเตือนใจเสมอ ภาพของแม่ที่นั่งร้องไห้อยู่กลางบ้านเพียงลำพัง หลังจากพ่อหอบข้าวของหนีไปกับเมียน้อยอย่างไร้เยื่อใย

"จำไว้นะพิชชี่ ความรักมันคือเรื่องหลอกลวง ผู้ชายรักเราแค่ตอนที่เรายังมีประโยชน์" เสียงสั่นเครือของแม่ในวันนั้นกลายเป็นเข็มทิศนำทางชีวิตของเธอ

นับแต่นั้นมาพิชชาจึงปฏิญาณกับตัวเองว่าเธอจะไม่มีวันตกเป็นทาสของอารมณ์งี่เง่าที่เรียกว่าความรัก เธอเรียนรู้ที่จะใช้ความสวยและความฉลาดเป็น บันได เพื่อพาตัวเองไปสู่จุดสูงสุด สำหรับเธอแล้ว ผู้ชายก็เป็นเพียงแค่เครื่องประดับราคาแพงที่ช่วยเสริมบารมีชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น

"พิชชี่คะ อีกห้านาทีจะถึงคิวเปิดโชว์แล้วค่ะ" สตาฟสาวตะโกนบอกด้วยความเร่งรีบ

พิชชาลุกขึ้นยืน กายระหงในชุดเดรสยาวเข้ารูปสีเงินเมทัลลิกดูราวกับเทพธิดาจากโลกอนาคต เธอเอื้อมมือไปหยิบรองเท้าส้นเข็มสูงห้านิ้วที่วางอยู่บนชั้น แต่สัญชาตญาณบางอย่างทำให้เธอต้องชะงัก

เธอก้มลงพินิจรองเท้าคู่นั้นอย่างละเอียด ก่อนจะพบว่ารอยตัดเล็กๆ บริเวณสายรัดข้อเท้านั้นถูกทำไว้อย่างแนบเนียน หากเธอใส่เดินออกไป ส้นเข็มนั้นจะหักลงทันทีที่เธอทิ้งน้ำหนักก้าวเดินบนเวที และนั่นหมายถึงความอัปยศครั้งใหญ่ท่ามกลางสายตานับพันคู่

"ตายจริง ใครกันนะที่ซุ่มซ่ามจนลืมดูรองเท้าแบบนี้" เสียงแหลมเล็กที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นจากด้านหลัง

ริซ่า นางแบบรุ่นน้องที่เป็นคู่แข่งตัวฉกาจยืนกอดอกยิ้มกริ่ม ริซ่าพยายามจะเลื่อยขาเก้าอี้ของพิชชี่มาตลอดเพื่อหวังจะขึ้นเป็นเบอร์หนึ่งแทน

"เสียดายจังเลยนะคะพี่พิชชี่ ชุดสวยขนาดนี้ ถ้าต้องไปล้มคะมำบนรันเวย์คงดูไม่จืดแน่ๆ"

พิชชาไม่แม้แต่จะปรายตาจ้องมองด้วยความโกรธ เธอเหยียดยิ้มเย็นชาพลางหยิบคีมขนาดเล็กในกล่องอุปกรณ์ช่างที่วางอยู่ใกล้ๆ ขึ้นมาจัดการตัดสายที่เหลือทิ้งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยิบเทปกาวแฟชั่นใสมารัดที่เท้าและรองเท้าอย่างแน่นหนาแต่ดูแนบเนียนไปกับผิว

"ขอบใจที่เตือนนะริซ่า แต่เสียใจด้วย ที่รันเวย์นี้ไม่มีที่ว่างให้พวกขยะอย่างเธอเดินตามหลังฉัน"

พิชชฃาก้าวเดินผ่านริซ่าที่ยืนหน้าถอดสีออกไปด้วยท่วงท่าที่มั่นคงที่สุด

ทันทีที่ฝีเท้าของพิชชาเหยียบลงบนรันเวย์ แสงแฟลชก็รัวระดมเข้าใส่จนขาวโพลนไปหมด เธอเดินสับขาด้วยจังหวะที่แม่นยำและทรงพลัง ทุกการบิดกาย ทุกการปรายตา คือการฆ่าทุกคนในงานให้ตายลงตรงนั้น

สายตาคมเฉี่ยวจิกกล้องราวกับจะกระชากวิญญาณคนดู เธอเปลี่ยนวิกฤตให้กลายเป็นโอกาส ความกดดันรอบข้างกลับเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่ทำให้เธอเปล่งประกายยิ่งกว่าใคร ท่ามกลางเสียงปรบมือเกรียวกราว พิชชารู้ดีว่าเธอไม่ได้แค่เดินแบบ แต่เธอกำลังประกาศศักดาว่าไม่มีใครสามารถทำลายเธอได้

หลังจบโชว์ที่ประสบความสำเร็จอย่างถล่มทลาย พิชชาเดินออกมาที่ลานจอดรถส่วนตัว เธอพบชายหนุ่มลูกไฮโซตระกูลดังที่ควงคู่กันมาตลอดทั้งเดือนยืนถือช่อดอกไม้กุหลาบสีแดงขนาดใหญ่รออยู่

"พิชชี่ครับ ยินดีด้วยนะครับสำหรับโชว์คืนนี้ ผมเตรียมร้านอาหารสุดหรูไว้ฉลองให้เราสองคนแล้ว" ชายหนุ่มยิ้มกว้าง หวังจะได้รับอ้อมกอดขอบคุณจากสาวสวย

แต่พิชชากลับหยุดเดินห่างไปสามก้าว เธอไม่ได้ยื่นมือไปรับดอกไม้ แต่กลับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูวันที่

"วันนี้วันที่เท่าไหร่คะ" เธอถามเสียงเรียบ

"เอ่อ!!! วันที่สามสิบเอ็ดครับ ทำไมเหรอ"

"ครบกำหนดแล้วค่ะ" พิชชาตอบพร้อมกับยิ้มที่สวยที่สุดแต่น่าขนลุกที่สุด

"กฎของฉันคือ คบได้แต่ห้ามรัก และฉันไม่เคยให้ใครเกินหนึ่งเดือน ตอนนี้คุณไม่ใช่ เครื่องประดับที่ฉันต้องการอีกต่อไปแล้ว"

"แต่พิชชี่เรายังคุยกันดีๆ อยู่เลยนะ คุณจะทิ้งผมแบบนี้เหรอ"

"ฉันไม่ได้ทิ้งค่ะ ฉันแค่เลิกใช้งานเชิญเอาดอกไม้ราคาถูกพวกนี้ไปให้ผู้หญิงที่เชื่อเรื่องรักแท้เถอะค่ะ สำหรับฉัน คุณเป็นแค่ทางผ่านที่จบลงแล้ว"

พิชชาก้าวขึ้นรถสปอร์ตคันงามของเธอแล้วขับออกไปอย่างไม่ใยดี ทิ้งให้ชายหนุ่มยืนอึ้งอยู่เพียงลำพัง

เธอมองกระจกหลังพลางเหยียดยิ้ม หัวใจของเธอแข็งแกร่งเกินกว่าที่ความรักจะแทรกซึมเข้าไปได้ และเธอพร้อมแล้วสำหรับเหยื่อ รายต่อไปที่ท้าทายกว่าเดิมโดยที่เธอไม่รู้เลยว่า คืนนี้ที่คลับหรูใจกลางเมืองเพลิงที่อันตรายกว่าผู้ชายทุกคนเธอกำลังรอพบเธออยู่