บทที่ 35 35

หลายวินาที ที่ฉันยอมยกโทรศัพท์มือถือแนบหูค้างไว้ ก่อนจะกดวางสาย เมื่ออีกฝ่ายไม่เอ่ยสิ่งใด แต่ก็แบบที่ฉันคิดเอาไว้ ศุภกรเลือกที่จะเดินเข้ามาหาฉัน ด้วยสีหน้าที่บ่งบอกว่าหนักใจ

"ผม.." คำพูดนั้นหลุดหาย เมื่อเขาเลื่อนสายตามามองสบตากับดวงตาที่มีหยาดน้ำตาคลอเบ้า เขาหลุดแสดงความรู้สึกผิดออกมาให้ฉันเห็น หาก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ