บทที่ 42 42

"อื้ออ.. ว๊าย พะ พี่ภาคย์" 

ฉันได้ยินเสียงนั้นหลุดออกมาจากปากของคนที่อยู่ด้านหน้า ความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วทั้งบริเวณส่งผลให้ฉันได้ยินเสียงสะอื้นของตัวเองอย่างชัดเจน ฉันเจ็บ ฉันปวด ทุกสิ่งที่ฉันเจอ มันเกินกว่าจะรับไหว รอยแผลที่ถูกเศษแก้วบาดเมื่อวาน กระแทกกับความแข็งของพื้น ขณะที่ฉันหมดแรง ทิ้งร่างลง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ