บทที่ 133 อยากขอโอกาส ๕๐%

มาร์วินตื่นขึ้นมาอีกครั้งในเวลาเที่ยง เขาใช้เวลาในการนอนพักประมาณหนึ่งชั่วโมง ทันทีที่สติกลับเข้ามาครบถ้วนดวงตาคมก็รีบมองหาคนที่ตัวเองเพิ่งจะนอนหนุนตักอยู่หมาดๆ แต่ตอนนี้กลับมีเพียงหมอนหนุนใบใหญ่เท่านั้นทันที เท้าหนักก้าวเดินเข้าออกแต่ละห้องในขณะที่คิ้วหนาพาดเฉียงบนใบหน้าก็เอาแต่ขมวดเข้าหากันเช่นกัน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ