บทที่ 15 เผลอมอง ๕๐%

"เฮ้ย! ไอ้มาร์วินทางนี้"

เสียงตะโกนดังแข่งกับเสียงเพลงกระหึ่มภายในคลับหรูดึงสายตาของมาร์วินที่กำลังสอดส่องมองหาเพื่อนสนิทที่นัดหมายกันออกมาเจอกันให้หันมองตาม มุมปากหนากระตุกยิ้มเล็กน้อยสาวเท้าเรียวยาวเดินเข้ามาหานิวตันที่กำลังนั่งอยู่ในโต๊ะโซนวีไอพีโดยมีเพื่อนอีกสองคนนั่งรวมอยู่ด้วย

"ไงวะ พ่อนักเรียนนอกกลับมาไม่บอกกันเลยนะ" นิวตันเป็นเจ้าของคำทักทาย พร้อมกับยกแก้วเหล้าในมือขึ้นกระดกดื่มไปด้วย

"กูมัวยุ่งอยู่กับงานไม่มีเวลา แล้วนี่พวกมึงไม่มีงานการทำบ้างหรือไงวะเห็นว่างกันฉิบหาย"

"ช่วงนี้เป็นช่วงเก็บตัวเว้ย รอเวลากลับไปทำงานที่บ้าน เฮ้อ! แค่คิดกูก็เหนื่อยแล้ว ไม่ใช่เหนื่อยกับงานนะเว้ยเหนื่อยกับคน แม่งจะจับคู่กูกับลูกสาวบ้านโน้นบ้านนี้ให้ได้ น่าเบื่อฉิบ" กวินเพื่อนในกลุ่มเป็นคนเจ้าของคำพูด ใบหน้าแสดงออกมาถึงความเบื่อหน่ายกับเรื่องที่พูดออกมาจริงๆ

"ชีวิตมึงไม่ต่างกับมันสักนิด ติดตรงที่คนที่พ่อแม่มึงเลือกให้มันไม่ใช่คนเดียวกันกับมันแค่นั้น" ทัพพีกระตุกยิ้มยกแก้วเหล้าในมือขึ้นดื่มแล้วปรายตามองเพื่อนสนิททั้งสองในขณะที่พูดไปด้วย

ทั้งสี่คนเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันที่เรียนมาด้วยกันตั้งแต่มัธยมเรียกได้ว่าสนิทกันมากเลยทีเดียว แต่พอจบมอหกต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันไปเลือกมหาลัยที่เรียนใหม่มีเพียงมาร์วินกับนิวตันที่เรียนที่เดียวกัน แต่ทุกๆ วันหยุดก็จะมีนัดรวมตัวกันอย่างนี้ทุกวัน ยังคงติดต่อกันตลอดและแน่นอนว่าก็รู้ความเคลื่อนไหวเรื่องราวชีวิตของเพื่อนแต่ละคนดีด้วยเช่นกัน

มาร์วินชักสีหน้าดุใส่เพื่อน เขาอุตส่าห์ออกมาเพื่อจะได้ปลดปล่อยอารมณ์และเรื่องที่นั่งคิดมาตลอดทั้งวันกับเรื่องที่เจอวันนี้ แต่เพื่อนรักเพื่อนแท้แม่งเสือกทำเสียบรรยากาศฉิบหาย

ในบรรดาเพื่อนในกลุ่มเห็นคงจะมีแค่เขาและกวินที่เหมือนจะถูกวางกรอบเรื่องคู่ครองมากที่สุด เพราะครอบครัวที่เป็นนักธุรกิจอยากได้อำนาจมาเสริมอำนาจในมือของตัวเอง แม่งหัวโบราณฉิบ แค่รวยใช่ว่าทุกอย่างจะจบเลยเสียเมื่อไหร่

"เออ กูว่าพูดเรื่องอื่นดีกว่าแม่งพูดแต่เรื่องเครียดๆ"

นิวตันมองหน้าเพื่อนแล้วเอ่ยออกมาเพื่อลดความตึงของบรรยากาศรอบกายลงซึ่งทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วยเพราะที่นัดรวมตัวกันเพราะอยากปลดปล่อยความเครียดและเรื่องต่างๆ ที่เจอมาไม่ใช่มานั่งพูดถึงแต่เรื่องเครียดๆ ให้มันยิ่งเครียดกว่าเดิม

ทุกคนหันกลับไปสนใจความครื้นเครงตรงหน้าต่อโดยเปลี่ยนเรื่องพูดคุยเป็นเรื่องอื่น มาร์วินที่อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำกับกางเกงสแล็คสีเดียวกันหยัดกายลุกขึ้นดึงชายเสื้อเชิ้ตออกจากกางเกงปลดกระดุมเสื้อลงมาสองสามเม็ดเพื่อคลายความอึดอัด ก่อนจะกลับมานั่งดื่มกับเพื่อนต่อ

เวลาผ่านไปราวเกือบสองชั่วโมงได้แอลกอฮอล์ในตัวที่เริ่มเข้มข้นขึ้นทำให้คนตัวสูงต้องสะบัดหน้าเพื่อเรียกสติอยู่หลายครั้ง เขาไม่ใช่คนคอแข็งถึงขนาดจะไม่รู้สึกเมาเลย แต่ก็ไม่ได้คออ่อนถึงขนาดจอดเพียงแค่สองสามแก้วด้วยเช่นกัน

"กูไปเข้าห้องน้ำก่อน"

มาร์วินหยัดกายลุกขึ้นยืนหันบอกเพื่อนเสียงปกติแล้วเดินตรงออกมายังโซนห้องน้ำบนชั้นวีไอพีทันที ระหว่างทางก็มีสะบัดหัวเรียกสติตัวเองอยู่หลายครั้งจนกระทั่งเข้ามาในห้องน้ำจึงตรงเข้าไปยังเคาน์เตอร์อ่างล้างมือทันที

"เชี่ยเมาเหรอวะ" บ่นตัวเองพลางเปิดน้ำสะบัดเข้ากับใบหน้าเรียกสติตัวเอง อาจเพราะช่วงอยู่อเมริกาไม่ค่อยได้ดื่มเท่าไหร่มีแค่ครั้งคราวเขาถึงได้เมาง่ายแบบนี้แน่เลย

เท้าหนักเดินเข้าไปจัดการทำธุระในห้องน้ำนานอยู่ราวสิบนาทีก็เดินกลับออกมาล้างมือก่อนที่จะเดินออกจากห้องน้ำมาพร้อมทั้งยกมือนวดขมับไปด้วย แต่เพียงแค่เดินออกมาจากห้องน้ำได้ไม่กี่ก้าวเท้าหนาก็ต้องชะงักไปพร้อมกับร่างแกร่งที่ขยับถอยหลังมาสองก้าวเพราะแรงชนเข้ากับอกเข้าอย่างจัง ทำให้ต้องลดมือตัวเองลงเพ่งมองยังเจ้าของแรงชนตรงหน้าแทน

ปึก!

โอ๊ย!

เสียงอุทานด้วยความเจ็บของ... ผู้หญิง ดึงคนตัวโตให้หลุบลงยังร่างเล็กของสาวเจ้าที่นั่งอยู่บนพื้น กระโปรงเดรสสีชมพูหวานลายลูกไม้ร่นขึ้นมาบนต้นขาทำให้เห็นกางเกงในตัวจิ๋วสีเดียวกันด้านในชัดเจน ผิวขาวเนียนละเอียดที่แค่คิดว่ามันต้องนุ่มมากแน่ๆ หากว่าได้สัมผัสถูกเจ้าของใช้มือเล็กๆ ปัดป่ายไปมาลวกๆ ตอนที่เธอขยับตัวสายเส้นเล็กที่คล้องบ่าบางก็ขยับตามลงมายังเรียวแขนเรียวไปด้วย มันเป็นอารมณ์หวานซ่อนเปรี้ยวของแท้เลย

อึก!

ดวงตาคมเรียวเผลอจ้องยังร่างเล็กของหญิงสาวบนพื้นนิ่งอย่างหักห้ามตัวเองไว้ไม่ได้ เผลอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เพียงแค่ไล่สายตามองตามการเคลื่อนไหวของคนตัวเล็กที่พยายามดันตัวลุกขึ้นมาพร้อมกับ... เงยหน้าขึ้นมามองเขาตาแป๋ว

เฮ้ยนี่มัน... ยัยเด็กแก่แดดไม่ใช่เหรอ มาอยู่นี่ได้

"พี่มาร์วิน!"