บทที่ 10 เด็กปากจัด ๑๐๐%

สุดจะทนเด็กนี่ทำไมนิสัยเสียแบบนี้นะ ปากจัดเหมือนผู้หญิงไม่มีผิดเป็นมนุษย์เพศสามป่ะเนี่ย ทอฝันเหยียดหลังตรงยกสองมือขึ้นเท้าเอวจ้องคนตัวโตด้วยความไม่พอใจ ใบหน้าหวานแดงก่ำร้อนรุ่มไปด้วยไฟโทสะ

พระนายเบือนหน้าออกจากคนตัวเล็กที่ทำหน้ายักษ์แยกเขี้ยวใส่ราวกับลูกแมวน้อยทำตัวโง่เง่าใส่เขาอยู่ตอนนี้ ดวงตาคมหลุบลงยังสองมือของตัวเองที่ประสานกันบนหน้าตักลอบอมยิ้มขำ แต่สายตาดันกลับไปโฟกัสยังเข่าสองข้างของเจ้าของห้องยามเลื่อนสายตาขึ้นประสานกันอีกครั้ง

"ไม่พูดด้วยแล้ว คนอะไรปากจัดยิ่งกว่าผู้หญิงเสียอีก นิสัยเสียที่สุดเลย"

"เอากล่องมา"

"อะไร นายจะเอากลับบ้านไปด้วยหรือไง"

"บื้อเอ๊ย" 

"พระนาย นี่!"

จะทำบ้าอะไรเนี่ยของบ้านเธอก็จะเอากลับเหรอเกินไปป่ะ เขาช่วยเธอเธอต้องตอบแทนน่ะใช่แต่เอาของของเธอกลับด้วยนี่มัน... ปล้นกันชัดๆ เลย

พระนายวางกล่องปฐมพยาบาลลงกลับบนโต๊ะตามเดิมหลังจากแย่งมาจากมือเล็กสำเร็จแล้ว เขาควานหาอุปกรณ์ล้างแผลที่ถูกจัดเก็บเป็นระเบียบออกมาวางบนโต๊ะอีกครั้ง

"นายจะทำอะไร" เสียงหวานเอ่ยถามขยับร่นถอยหนีเมื่อคนตัวโตกว่าขยับเข้ามาใกล้แล้วยื่นก้านสำลีชุบแอลกอฮอล์มาหาตัวเอง

"อยู่นิ่งๆ"

"ทำอะไรนาย... อ๊ะ"

"ทำยังไงให้ตัวเองเป็นแผลได้โง่จริงๆ เลย" ปากว่าแต่มือกลับกระชากร่างเล็กเข้ามาใกล้แล้วก้มหน้าลงทำแผลให้กับเธอไปด้วย 

ความเก้กังไม่ถนัดทำให้ทอฝันยอมเงียบลงและด้วยเพราะแรงบีบบริเวณแขนจึงทำให้เธอยอมสงบให้แต่โดยดี แต่เธอเงียบได้ไม่นานก็ต้องร้องออกมาเสียงดังลั่นห้องซี๊ดปากแล้วหลับตากำมือแน่นด้วยความแสบบริเวณแผลถลอก จะอะไรอีกล่ะก็ไอ้เด็กนี่เอาแอลกอฮอล์ราดลงบนแผลเธอหลังจากแตะไปได้เพียงไม่กี่วินาทีน่ะสิ เล่นเอาสั่นไปทั้งตัวเลย

"โอ๊ยยยย แสบนะเด็กบ้า!"

"จะแหกปากทำไมวะ ซี๊ด~ แก้วหูแตกแล้วมั้งกู"

"ก็นายจะราดแอลกอฮอล์ลงมาบนแผลฉันทำไมล่ะ มันแสบนะ!"

"ก็มันไม่ทันใจราดยังเร็วกว่า"

"ใครให้มายุ่งเรื่องคนอื่นกัน กลับไปเลย"

"เธอไล่ฉันเหรอ"

"ใช่! ไล่นายนั่นแหละไม่งั้นจะไล่ผีหรือไงอยู่กันสองคนเนี่ย"

"...."

พระนายเงียบลงดันลิ้นเข้ากระพุ้งแก้มกระแทกตัวลงพนักพิงหลังแล้ววางขวดแอลกอฮอล์ลงกลับบนโต๊ะ ใครมันจะไปรู้ก็เห็นคนอื่นเขาทำกันได้แถมยังไม่ร้องลั่นตัวสั่นเป็นเจ้าเข้าเหมือนเธอด้วยเลยคิดว่าปกติคนเขาก็คงจะทำกัน ใครมันจะไปรู้ล่ะ

ดวงตาคมหลุบมองคนตัวเล็กที่นั่งเป่าแผลตัวเองเบะปากจะร้องไห้ตลอดเวลาแล้วถอนหายใจเบาๆ ยกมือขึ้นมาวางบนพนักพิงเกาหัวเสียงแกรกๆ ไม่รู้จะทำยังไงต่อ เขาไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อนเลยแม้แต่ตอนเด็กเขาแกล้งคนเป็นพี่สาวจนขี่จักรยานล้มเป็นแผลเลือดออกเขายังไม่รู้สึกแบบนี้เลย แล้วกับเธอที่เป็นคนอื่นนี่ทำไม... ถึงเป็นแบบนี้วะ

"ฮือ... แสบเป็นบ้าเลย"

"ร้องเป็นเด็กอมมือไปได้มาเดี๋ยวทำเอง"

ร่างสูงลงไปนั่งลงบนพื้นพรมนุ่มสีเทาอ่อนแล้วก้มหน้าลงจรดริมฝีปากบางกับแผลบนเข่าสวยของคนตัวเล็กที่ยังคงเบะปากร้องไห้น้ำตาไหลด้วยความรวดเร็ว ทำคนไม่ทันตั้งตัวชะงักไปเบิกตากว้างไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนี้

ความร้อนบริเวณริมฝีปากครอบไว้โลดแล่นเข้าสู่หัวใจดวงเล็กแล้วส่งกระแสไฟร้อนผ่าวมายังใบหน้าหวานที่อึ้งค้างไปจนมันเห่อร้อนแดงก่ำ มือบางยกค้างไว้ราวกับถูกแช่ในอุณหภูมิติดลบจนร่างกายแข็งค้างไว้ท่าเดิม

"เป่าแล้วเมื่อไหร่มันจะหายแสบ โง่จริงเลย"

เสียงบ่นให้ไม่ได้ดึงสติออกจากโลกที่มันหยุดหมุนไปเลย เธอกับเด็กนี่เจอกันไม่กี่ครั้งเองนะ หากนับอย่างเป็นทางการเธอเจอเขาแค่สองครั้งเองเพราะครั้งล่าสุดเธอเมาจนจำอะไรไม่ได้มันไม่ได้เหมารวมว่าเจอด้วยซ้ำแล้วดูสิ่งที่เด็กนี่ทำสิ... เหมือนเธอกับเขารู้จักสนิทชิดเชื้อกันมากงั้นแหละ

ปลายลิ้นร้อนตวัดปาดเลียแผลถลอกจนทั่วโดยไม่ได้คิดอะไรมาก แค่จะรับผิดชอบที่ทำเธอแสบเท่านั้นแต่พอมารู้สึกตัวอีกทีเหมือนมันจะสายไปแล้วสิ 

กูทำอะไรลงไปวะเนี่ย!