บทที่ 4 เรื่องเมื่อคืน ๕๐%
"ยัยฝัน!"
เสียงตะโกนเรียกด้วยความตกใจสุดขีดของคนหน้าห้องน้ำดึงสติของพระนายให้กลับมาอยู่กับปัจจุบันอีกครั้ง ดวงตาคมปรายขึ้นมองเจ้าของเสียงนิ่งๆ ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนสายตากลับมามองยังคนที่อยู่ตรงหน้าซึ่งกำลัง...
"เฮ้ย! ทำบ้าอะไรของเธอวะ!"
ยัยบ้านี่ดมเป้าเขาอีกแล้ว ตั้งแต่ตอนไหนวะทำไมไม่ทันรู้ตัว หรือจะเป็นตอนที่กำลังเหม่อคิดถึงเหตุการณ์วันนั้นอยู่
"จุ๊ๆ อย่าดุสิคนกำลังจะหลับอยู่แล้วเชียว"
คนเมาเอ่ยเสียงอ้อแอ้ในลำคอ กอดขาแกร่งไว้แล้วแนบพวงแก้มเนียนแดงเรื่อถูไถเบาๆ พร้อมกับหลับตาพริ้มไปกับความแข็งแรงของเรียวขายาว
พลอยใสถอนหายใจหนักด้วยความปลงตกกับอาการของเพื่อนตัวเอง ถ้ายัยนี่ตื่นขึ้นมาแล้วรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่แถมยังเป็นคนที่... มันพยายามหลบหน้ามาตลอดด้วยคงได้วิ่งชนกำแพงฆ่าตัวตายแน่
เธอไม่รู้หรอกนะว่าสองคนเคยรู้จักกันหรือเคยมีเรื่องอะไรกันมาก่อนหน้าหรือเปล่า แต่เพื่อนเธอเหมือนจะคอยหลบหน้ารุ่นน้องเฮดว๊ากหน้าอ่อนมาโดยตลอด พอถามก็บอกว่าไม่มีอะไรเรื่องมันผ่านไปแล้ว แต่มันก็ยังไม่ลืมนี่สิมันเลยทำให้เธอสงสัยมากจริงๆ ว่าสองคนมีเรื่องอะไรกัน
แต่หากดูจากทรงแล้วเหมือนรุ่นน้องตัวโตตรงหน้าจะไม่รู้นะว่าเขากับเพื่อนเธอเรียนที่เดียวกัน อย่างว่าล่ะนะคนดังกับคนเงียบๆ เหมือนไม่มีตัวตนแบบพวกเธอจะเหมือนกันได้ยังไง ไม่ว่าเขาจะไปที่ไหนก็มีแต่คนให้ความสนใจแต่พวกเธอนี่สิคนธรรมดาใครจะมาสนใจกัน
"เออ.. ขอโทษนะ เพื่อนพี่คงจะเมามากแล้วเลยทำอะไรไปโดยไม่รู้ตัวอย่าไปถือสาคนเมาเลยนะแฮ่ๆ"
"แบบนี้ไม่เรียกคงจะแล้วครับ เขาเรียกเมาครับ เมาเหมือนหมา"
"...." โห่... ปากร้ายชะมัด คำพูดแต่ละคำเจ็บจี๊ดถึงใจเลย
"เอาออกไปสิครับผมจะเข้าห้องน้ำ หรือจะให้ลากไปด้วย?"
"...." เป็นอีกครั้งที่ทำได้เพียงยิ้มแหยให้เด็กหนุ่ม พลอยใสเดินมาดึงมือเพื่อนให้ปล่อยขาของรุ่นน้องหนุ่มออกแต่มือเหนียวหนึบเป็นตุ๊กแกแบบนี้กว่าจะหลุดได้เล่นเหงื่อตกเหมือนกันนะเนี่ย
พระนายปรายตาลงมองยังคนเมาที่ยังคงทำหน้างอแงแม้มือจะหลุดจากขาเขาแล้วแต่ท่าทีดื้อรั้นยังคงไม่ยอมขยับออกไปจากพื้นที่นั่งอยู่เลยสักนิด คนเดินผ่านไปผ่านมาก็มองไปสิครับคนเขาคงจะคิดว่าเขาเป็นแฟนที่ทิ้งเธอไปแล้วเธอก็มาอ้อนวอนคุกเข่าขอให้เขากลับไปหาเธอ...
เหอะ! น้ำเน่าแบบนี้คิดออกมาได้ไงวะกู
ร่างสูงเดินผ่านสองคนที่กำลังยื้อยุดกันเข้าไปยังห้องน้ำอย่างไม่สนใจอะไร แต่กลิ่นหอมๆ นี้มัน... สัสเอ้ย! ยังตามมาถึงในห้องน้ำอีก เป็นผีหรือไงวะ!
มือหนายกขึ้นทึ้งผมแรงๆ ดึงสติอย่าไปสนใจกลิ่น หรืออะไรที่มันเป็นของของผู้หญิงคนนั้น คนที่ทำให้เกิดภาพหลอนขึ้นในหัวมาตลอดหนึ่งปีมานี้ ใบหน้าคมหล่อเหลาสะบัดเรียกสติแรงๆ สองสามครั้งแล้วเดินเข้าไปจัดการทำธุระส่วนตัวพยายามไม่นึกสนใจอะไรที่มันกำลังรบกวนจิตใจเขาอีก
