บทที่ 6 มองหาใคร? ๕๐%

"กะจะแดกให้ตับแข็งเลยหรือไงวะ!"

เสียงกระแทกแดกดันดังขึ้นมาก่อนเจ้าของเสียงจะปรากฏกายออกมา ร่างสูงในชุดเสื้อช็อปสีเลือดหมูของสถาบันก้าวขายาวๆ เข้ามาทิ้งตัวลงบนเก้าอี้อีกตัวที่ว่างตรงข้ามเพื่อน แล้วยกเท้าขึ้นไขว่ห้างเอียงคอจ้องหน้าเพื่อนอย่างกวนๆ

ไทป์เอียงคอกระตุกยกยิ้มควงโทรศัพท์มือถือในมือเล่นในขณะที่เพื่อนสนิทดันลิ้นเข้าหากระพุ้งแก้มพ่นลมหายใจออกแรงๆ แล้วยกเท้าเตะเข้ากับขาเก้าอี้ของเจ้าตัวแรงๆ

"กวนตีนสัส"

"กูกวนตีนตรงไหน มึงเพิ่งชวนกูมาเมื่อคืนก่อนเองแล้ววันนี้ก็ชวนมาอีกจะให้กูพูดว่าไง"

"หุบปากไป"

"เหอะ! ชวนกูมาแดกเหล้าแต่มึงกลับมานั่งเล่นเกมสรุปคือชวนมาทำอะไรกันแน่วะ"

มันไม่เกินจริงเลยสักนิด มันชวนเขามากินเหล้าแต่ดูมันทำดิ ไม่สนใจเหล้าตรงหน้าเอาแต่ก้มหน้าเล่นเกมพอเงยหน้าขึ้นมาก็กวาดตามองรอบตัวเหมือนกำลังหาใครอยู่ สาวเหรอวะ... ไม่น่าใช่ ปกติมันสนใจใครสักที่ไหนล่ะนอกจากเกม เกม แล้วก็เกม

พระนายจิ๊ปากเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอสี่เหลี่ยมในมือด้วยความหงุดหงิดหลังจากโดนฝ่ายตรงข้ามยิงตายมากกว่าสิบครั้งได้นับจากมานั่งอยู่ในร้านจนถึงตอนนี้ กวาดสายตามองรอบบริเวณแบบผิวเผินแล้วดันลิ้นแตะมุมปากวางโทรศัพท์ในมือลงบนโต๊ะยกแก้วเหล้าด้านหน้าขึ้นมากระดกดื่ม 

เขามานั่งในร้านตั้งแต่ห้าโมงเย็นเรียกได้ว่าร้านเปิดเลยก็ว่าได้จนตอนนี้จวนจะเข้าห้าทุ่มแล้ว แล้ว... ความรู้สึกเหมือนกำลังรอใครสักคนนี้คืออะไร แล้วทำไมต้องรู้สึกร้อนไปทั่วอกแบบนี้ด้วยวะ สรุปเขาเป็นอะไรกันแน่

"มึงหาใคร"

"หาใคร"

"กูถามอยู่ว่ามึงหาใคร เห็นมองรอบร้านเหมือนหาใครอยู่เลย"

"กูจะหาใคร มีใครให้หา"

"เออไม่หาก็ไม่หาวะขี้เกียจมานั่งจับผิดมึง"

ใบหน้าไม่สบอารมณ์หันกลับมามองตรงไปด้วยด้านหน้าตัวเอง ยกแก้วเหล้าในมือขึ้นกระดกดื่มอีกครั้ง หาใครเหรอ เออ.. เขาก็ไม่รู้เหมือนกันไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าหันมองรอบร้านบ่อยครั้งมากแค่ไหน มันเป็นไปตามกลไกของร่างกายที่เป็นไปเอง

อาการแปลกๆ ของเพื่อนเป็นมาตั้งแต่เมื่อคืนก่อนแล้ว หลังจากมันไปเข้าห้องน้ำกลับมาไทป์ก็รู้สึกได้ว่ามันอารมณ์เสียบ่อยมากแถมยังดูหงุดหงิดมองรอบร้านอยู่บ่อยครั้งมาก ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไรมากคิดว่าอาจจะเป็นปกติของมันแต่ตอนนี้ชักเริ่มสงสัยแล้วสิว่าเพราะอะไรกันแน่

"ฝัน!"