บทที่ 8 ขึ้นห้อง

อึก!

หนีเสือปะจระเข้ยังว่าไม่เลวร้ายเท่านี้เลย ไม่ใช่แค่เสียงที่คุ้นแต่มัน... เป็นเขาเลยต่างหาก พระนายเฮดว๊ากหน้าอ่อนของวิศวะ คนที่เธอพยายามหลบหน้ามาโดยตลอด เขามาโผล่ที่นี่ได้ไงเนี่ย

ทอฝันกลืนน้ำลายลงคอดังอึก ความเจ็บปวดของร่างกายทุกอย่างหยุดชะงักราวกับว่าเด็กหนุ่มอายุน้อยกว่าตรงหน้าจะเป็นเครื่องมือรักษาความเจ็บปวดชนิดหนึ่ง แต่ความจริงแล้วคือ เธอกลัวเขาจนลืมเจ็บไปต่างหาก

แต่จะว่าไปแล้วเธอจะกลัวอะไรล่ะ ไม่ได้ไปทำอะไรเขาสักหน่อยมั้งนะ ฮือ....

"กลับไปนอนดูดนมแม่นอนไปกูไม่อยากมีเรื่องกับเด็ก"

"เหอะ! เด็ก" เสียงแค่นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน ลิ้นสากถูกเจ้าของดันเข้ากับกระพุ้งแก้มแล้วพ่นลมหายใจออกแรงๆ ระบายความหงุดหงิดไม่สบอารมณ์กับคำพูดของคนตรงหน้า

พระนายหมุนตัวมาเผชิญหน้ากับชายตรงหน้าเต็มตัวสองมือสอดเข้าในกระเป๋ากางเกงยีนส์สีเข้มแล้วปรายตาขึ้นจ้องหน้าคนตรงหน้านิ่งๆ 

"เรื่องผู้ใหญ่เด็กอย่ายุ่งดีกว่า ถ้าไม่อยากเดือดร้อน"

"คำพูดไม่เข้าหูเลยว่ะ" 

"ถ้ามึงไม่อยากเดือดร้อนอย่ามาเสือก กลับไปหาแม.. อ๊าก!"

ความอดทนขาดผึ่งเมื่อคำว่าเด็กหลุดออกมาจากปากอีกครั้ง พระนายกระชากคอเสื้อยืดไว้แน่นแล้วสวนด้วยหมัดหนักเข้ากับใบหน้าของอีกฝ่ายเข้าเต็มๆ จนเลือดกำเดาไหลติดมากับมือหนา ยกเท้าขึ้นถีบอีกฝ่ายเข้ากลางอกพร้อมกับปล่อยมือออกจากคอเสื้อทำร่างหนาล้มลงบนพื้น แต่เพียงไม่กี่วินาทีเขาก็ลุกขึ้นมาแล้วพุ่งเข้าหาคนอายุน้อยกว่าด้วยความรวดเร็วเช่นกัน

สองคนลากกันเข้าไปยังตรอกซอยคับแคบก่อนจะเกิดเสียงร้องโอดโอยดังออกมาโดยมีความมืดบดบังวิสัยทัศน์การมองเห็นด้านในทั้งหมด ทอฝันค่อยๆ ดันตัวลุกขึ้นยืนทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากมากจนเธอตั้งตัวไม่ทันและไม่กี่นาทีต่อมาเสียงกระทบของเนื้อและเสียงร้องก็หยุดลงพร้อมกับใครบางคนที่ก้าวเดินออกมาช้าๆ

ร่างเล็กก้าวถอยหลังอัตโนมัติหลังเห็นเงาสีดำก้าวออกมาช้าๆ อย่างน่ากลัว เธอกลืนน้ำลายลงคอแล้วทำใจกล้าค่อยๆ เอ่ยเสียงเรียกคนที่รู้จักด้วยอยากให้เป็นเขามากกว่าอีกคนที่คุกคามเธอก่อนหน้า

"พะ.. พระนายเหรอ"

"..."

"นายไม่เป็นไรใช่ไหม เป็นนายใช่ไหม"

"รู้จักชื่อฉันด้วย.... ไม่เลวนี่"

ร่างสูงของเด็กหนุ่มก้าวมายืนท่ามกลางแสงไฟสีส้ม ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลามีรอยแผลฟกช้ำและแตกประปรายไม่ถึงกับยับเยินจนมองไม่เห็นเค้าโครงเดิมของใบหน้า พระนายยกมือขึ้นมาเสยผมตกปรกหน้าแล้วดุนลิ้นเข้ากับมุมปากก่อนจะถุยน้ำลายปนเลือดในปากออกลงพื้น

ดวงตาคมปรายขึ้นมองยังคนตัวเล็กที่ยังคงยืนห่างจากเขาหลายเมตร สาวเท้ายาวเดินเข้าไปหาช้าๆ ในขณะที่เธอก็ค่อยๆ ถอยหลังหนีเหมือนกัน

"นะ.. นายไม่เป็นอะไรใช่ไหม"

"...."

"ข.. ขอบใจที่ช่วยนะ ฉะ ฉันชื่อทอฝันนะเป็นรุ่นพี่ที่มหาลัย..." ไปบอกเขาทำไมเนี่ยยัยทอฝัน! ทำไมเขาถึงได้ดูน่ากลัวแบบนี้นะคราวก่อนยังไม่เป็นแบบนี้เลยนี่นาทำไมคราวนี้... 

"...."

"นายหยุดเดินก่อนได้ไหมฉันจะอ๊ะ!"

"แล้วจะถอยทำไม มีตาหลังหรือไงทำเหมือนฉันเป็นคนโรคจิตงั้นแหละ"

"ก็นาย..."

"ถึงว่าทำไมไอ้นั่นมันถึงจะมาฉุด แต่งตัวแบบนี้นี่เอง ถามจริงโง่จริงจังหรือแกล้งโง่ให้คนดูกันแน่วะ"

"ห๊ะ!? พูดอะไรของนายเนี่ย"

"ดูสารรูปตัวเองก่อน จะใส่มาอ่อยใคร"

"...."

อ่อยบ้าอะไรเธอก็ใส่... 

ทอฝันรีบกระชับชายเสื้อคลุมมาปิดหน้าอกตัวเองที่กำลังดันชุดนอนตัวบางด้านในออกมาหลังจากก้มสำรวจตามดวงตาคมแล้ว หันหลบตาคมที่หรี่ลงจ้องมองตั้งแต่หัวจรดเท้าเธออย่างเปิดเผย พยายามบิดแขนออกจากฝ่ามือร้อนที่เริ่มบีบแรงมากขึ้นจนกระดูกแทบหักคามือ

ใบหน้าถมึงทึงลดระดับลงมาใกล้แล้วกระชากแขนเรียวเข้าหาจนหน้าผากมนกระแทกเข้ากับอกแข็งเต็มๆ

"อ๊ะ! เจ็บนะนายจะกระชากทำไมเนี่ย"

"ฉันเพิ่งช่วยเธอจากไอ้ขี้เมานั่นนะ กล้าขึ้นเสียง?"

"...." ไม่เถียงว่าช่วยแต่จะมากระชากตามใจชอบแบบนี้ไม่ได้ป่ะ เธอก็เจ็บเป็นนะ!

"ขึ้นห้อง"

"อ้อ..อืม"

ทอฝันผ่อนลมหายใจออกเบาๆ หลังจากมือหนาคลายพันธนาการออกแล้วออกคำสั่งเสียงนิ่งให้เธอขึ้นห้อง เธอไม่ใช่รุ่นน้องเขาป่ะที่จะมาออกคำสั่งมาวางอำนาจทำหน้ายักษ์เสียงดุใส่เหมือนชอบทำให้รุ่นน้อง นี่เธอเป็นพี่เขานะ เป็นรุ่นพี่เลยนะ!

เท้าเล็กก้าวเข้ามาด้านในตัวตึกคอนโดโดยไม่ได้หันมองด้านหลังเลยสักนิด ความเจ็บปวดตามร่างกายเริ่มกลับมาทำงานตามปกติเมื่อความอบอุ่นในหัวใจเริ่มคืบคลานเข้ามาแทนที่ความเย็นจากบรรยากาศด้านนอก มือเล็กเลื่อนขึ้นมากุมท้องน้อยไว้แล้วค่อยๆ เดินมายังหน้าลิฟต์เพื่อจะได้ขึ้นไปยังชั้นที่พัก

เธอลืมไปเลยว่าเป็นประจำเดือนแล้วแบบนี้กระโปรงเธอจะเปื้อนหรือเปล่าเนี่ย 

"อ๊ะ! นะ.. นายไม่ได้กลับไปแล้วเหรอ" ในขณะที่มือถูกเจ้าของเลื่อนไปสำรวจกระโปรงตัวเองนิ้วเล็กก็สัมผัสได้ถึงบางอย่างที่มันอุ่นๆ อยู่ด้านหลังตัวเองมันทำให้เธอต้องรีบหันกลับมาแบบพรวดพราดด้วยความรวดเร็วแล้วก็ต้องชะงักไปเมื่อเห็นว่าเป็นเด็กหนุ่มที่ช่วยเธอไว้ 

เธอคิดว่าเขากลับไปแล้วเสียอีก...

"ไล่?"

"ห๊ะ?"

"ไม่รู้จักสำนึกบุญคุณคนจริงเลย น่าจะปล่อยให้ไอ้ขี้เมานั่นลากไปฆ่าหมกป่ายังดีกว่า"

"...."

ปากร้ายชะมัดเธอแค่ถามเองป่ะ ทวงบุญคุณเก่งแถมยังปากร้ายอีกต่างหาก

ทอฝันหันกลับมายังด้านหน้าปล่อยให้เขาทำอะไรตามใจตัวเองไป บางทีเขาอาจจะพักที่นี่... เป็นไม่ได้เด็ดขาดเขาไม่ได้พักที่นี่แล้วเขาจะไปไหน

"นายจะไปไหน"

"ห้องเธอ"

"ห๊ะ!? ห้องฉัน"

"ตกใจอะไร ฉันช่วยเธอเธอก็ควรจะทำแผลเป็นการตอบแทนบุญคุณไหม อีกอย่างเธอเป็นคนชวนฉันขึ้นห้องเธอเองไม่ใช่หรือไง"

"ชะ.. ชวน.."

จะบ้าตายทอฝันเด็กนี่นี่มัน... ช่างเถอะๆ ทำแผลให้ก่อนแล้วค่อยว่ากันแล้วกัน ถือว่าชดใช้กับเรื่องที่ผ่านมาแล้วกัน