บทที่ 48 เด็กขี้หึง

“คุณเมธขา.. อ๊ายยย!”

ความอายที่เคยมีแต่แรกเริ่มมลายหายไปสิ้น และทดแทนด้วยความวาบหวามที่พุ่งพล่านไปตามกระแสเลือด มิ่งฟ้าเผลอวาดแขนโอบรอบลำคอแกร่งของเขา บดเบียดกายเข้าหาความแข็งแกร่งอย่างลืมตัว

ร่างกายของมิ่งฟ้ากระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ภายในช่องทางรักตอดรัดความแข็งแกร่งไว้แน่นหนึบ ขณะที่วรเมธคำรามออกม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ