บทที่ 1 เรียกน้ำย่อย

ณ โรงพยาบาลอังคณานนท์

ภายในชั้นสูงสุดของอาคารผู้บริหาร โรงพยาบาลอังคณานนท์ ซึ่งมีห้องทำงานของผู้บริหารทั้งหมดรวมกันอยู่ และหนึ่งในนั้นคือห้องทำงานส่วนตัวของ อาจารย์แพทย์ ธามวินท์ อังคณานนท์ ซึ่งถูกจัดแต่งอย่างเรียบหรู ภายในตกแต่งโทนสีน้ำตาลเข้มตัดกับเฟอร์นิเจอร์สีครีมอ่อน ผนังกระจกบานใหญ่ด้านหนึ่งเผยให้เห็นวิวเมืองกว้างสุดลูกหูลูกตา

"อาจารย์หมอวินท์ครับ คุณนายมาหาอีกแล้วครับ"

เสียงลูกน้องคนสนิทที่เปิดประตูเดินเข้ามาด้วยท่าทีเร่งรีบ ซึ่งดูท่าทางวันนี้น่าจะเกิดเรื่องวุ่นวายกับเขาอีกแล้ว

"มาทำไมอีกล่ะ แล้วทำไมไม่ให้เข้ามา"

"คุณนายรออยู่ห้องตรวจอาจารย์นิติครับ"

ผู้ช่วยของเขาทำสีหน้าค่อนข้างลำบากใจไม่น้อย เพราะรู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร

"อีกแล้วเหรอ ก่อนหน้านั้นตกลงกันไปแล้วไม่ใช่เหรอไง ทำไมยังเจ้ากี้เจ้าการอีก"

"แหะ..."

อาจารย์หมอวินท์ได้ยินแบบนั้นก็ถอนหายใจออกมาทันทีด้วยความหงุดหงิดอย่างมาก และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่คุณแม่ของเขามายุ่งวุ่นวายกับเรื่องนี้

"คุณนายบอกว่าภายใน 10 นาทีครับ"

"เฮ้อ...! วุ่นวายชะมัด"

เขาถอนหายใจออกมาอีกครั้งก่อนจะวางเอกสารทุกอย่างไว้บนโต๊ะ จากนั้นก็ขยับตัวลุกขึ้นยืน ถอดกาวน์แพทย์ไว้ตรงเก้าอี้

"วันนี้จะจับฉันตรวจอะไรอีกล่ะ"

"ผมเดาว่าอสุจิ..."

ผู้ช่วยของเขาเผลอหลุดพูด และเมื่อเจอใบหน้าของอาจารย์หมอวินท์ที่ถลึงตาใส่ มองมาด้วยแววตาไม่สบอารมณ์ เขาจึงรีบวิ่งหนีออกไปทันที

"ไอ้..."

"รีบหน่อยนะครับเจ้านาย"

ผู้ช่วยของเขา หรือ บลู รีบวิ่งหนีออกไปก่อนเพราะกลัวว่าเจ้านายจะยกเท้าขึ้นกระทืบเสียตรงนั้น

"คนยิ่งหงุดหงิดอยู่ แม่นะแม่!"

เขาสบถออกมาอย่างหัวเสียก่อนจะเดินออกไปจากห้องทำงาน ตรงไปที่ลิฟต์กดลงไปชั้น 1 แล้วเดินเข้าไปยังห้องตรวจของอาจารย์นิติ ซึ่งเป็นห้องที่ตรวจผู้ชายที่มีบุตรยากโดยเฉพาะ

ก๊อก ก๊อก

"เชิญเลยครับ"

เสียงของอาจารย์แพทย์ นิติ เขาเป็นอาจารย์หมอที่มากประสบการณ์ และเป็นผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับการมีบุตรยากโดยเฉพาะ

แอ๊ด...~

"ลูกแม่มาแล้วเหรอ รีบเข้ามาสิ"

คุณหญิงอรวรรณ อังคณานนท์ คุณแม่ของอาจารย์แพทย์ธามวินท์ อังคณานนท์ ท่านมีลูกชายเพียงคนเดียวเพราะค่อนข้างมีลูกยาก กรรมพันธุ์ของตระกูลก็มีลำบากอยู่แล้ว ลูกชายยังมาเกิดเรื่องราวอีก ตอนนี้คนที่เครียดที่สุดก็คงจะเป็นแม่เนี่ยล่ะ

"แม่เอาอีกแล้วนะ ผมบอกแล้วไงว่า..."

"จะพูดมากทำไมไม่ทราบ แม่ให้ทำอะไรก็ทำเถอะน่า"

คุณหญิงอรวรรณดุลูกชายเสียงแข็ง ก่อนจะดันตัวเขาให้รีบนั่งลงตรงข้ามกับอาจารย์หมอ

"ตรวจเลยค่ะอาจารย์หมอ"

"ได้เลยครับ ถ้างั้นหมอขอเก็บตัวอย่างหน่อยนะ"

คุณหมอเอ่ยออกมาก่อนจะยื่นแฟ้มเอกสารบางอย่างส่งไปให้เขา ซึ่งเป็นเอกสารใบส่งตรวจ

"ตรวจฮอร์โมนเพศชาย ตรวจอสุจิ ตรวจหลอดเลือดบริเวณอัณฑะ..."

เขาเหลือบสายมองใบส่งตรวจที่อยู่ในมือ ข้อความเหล่านี้อาจจะดูธรรมดาสำหรับคุณหมอ แต่สำหรับเขามันคือความจริงอันแสนโหดร้าย

"อีกแล้วเหรอ..."

ชายหนุ่มถึงกับถอนหายใจออกมาด้วยความเซ็ง นี่เป็นการตรวจครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ คำตอบก็แบบเดิมแต่คุณแม่ของเขาก็ยังไม่ลดละ

"แกก็ให้คุณหมอตรวจหน่อยเถอะ เผื่อว่ามันจะมีเพิ่มขึ้นมาไง"

"จากการที่ตรวจไปก่อนหน้านั้นแทบจะไม่มีเลย ไม่เห็นสักตัวเลยมั้ง แม่เข้าใจหรือเปล่าว่ามันเป็นผลกระทบกับเหตุการณ์ครั้งนั้น จะตรวจกี่รอบมันก็ได้คำตอบเหมือนเดิม"

เขาพยายามอธิบายให้คุณแม่เข้าใจ แต่ดูเหมือนว่าท่านจะไม่รับฟังอะไรเลย

"ที่บ้านเราทำธุรกิจโรงพยาบาล เทคโนโลยีสมัยนี้มีมากมาย มันจะแก้ปัญหานี้ไม่ได้เลยเหรอ"

คุณหญิงกอดอกสะบัดหน้าใส่ลูกชายด้วยความหงุดหงิด เหตุการณ์ครั้งนั้นเขายังจำได้ดีไม่ลืม เพราะผู้หญิงใจร้ายคนนั้นทำให้เขากลายเป็นแบบนี้...

'อลิษา... ยัยผู้หญิงใจร้าย...!'

"พอเถอะแม่มันเสียเวลา"

"แต่ว่า..."

"ผมจะกลับไปทำงานต่อแล้ว ถ้าแม่อยากมีหลานมากเดี๋ยวผมไปอุ้มที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้ามาให้ก็แล้วกัน แม่อยากได้เด็กแฝด หรือว่าอยากได้แบบผู้ชายคนนึงผู้หญิงอีกสักคนเลือกมาเลย อยากได้ลูกครึ่งหรือว่าคนไทยแค่ชี้นิ้วมา ผมจัดการให้"

"ไอ้ลูกบ้า...! ไอ้...!"

คุณหญิงกำมือแน่นด้วยความโกรดจัด เธอพยายามรักษาลูกชายทุกอย่างแต่ดูเหมือนว่ารายนั้นไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย คิดดูสิถ้าเกิดว่าทายาทเจ้าของโรงพยาบาลหมื่นล้านเป็นหมันมีลูกไม่ได้ แม้กระทั่งทายาทที่จะสืบทอดตระกูลก็ไม่มี รู้ถึงไหนอับอายถึงนั่น

"ผมไปก่อนนะแม่ คิดได้แล้วก็แจ้งไอ้บลูแล้วกัน"

เขายิ้มออกมาด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์ ก่อนจะหันหลังแล้วก็โบกมือให้คุณแม่ด้วยความกวน คุณหญิงเห็นแบบนั้นก็ถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยใจ ไม่รู้จะเอายังไงกับลูกชายคนนี้แล้ว

"เฮ้อ... เวรกรรมอะไรของฉันเนี่ย...!"