บทที่ 5 บทที่ 4 การพบเจอกันในรอบ 3 ปี
หลังจากที่ทั้งสามคนเดินทางมาถึงที่ไนท์คลับสุดหรู ก็พากันเดินขึ้นไปโซน VIP ชั้นบนสุด ซึ่งแน่นอนว่าบอลได้โทรมาจองล่วงหน้าแล้ว
"สวัสดีครับคุณบอล เราทำการจองโต๊ะ VIP ให้เรียบร้อยแล้วครับ เชิญคุณลูกค้าทั้งสามคนขึ้นไปได้เลย"
"ขอบคุณครับ ไปกันสาวสวยขึ้นไปชั้นบนกันดีกว่า วันนี้พี่พาเพื่อนมาด้วย จะได้แนะนำให้กับน้องลิษารู้จัก แต่ละคนดีกรีไม่ธรรมดานะนักธุรกิจทั้งนั้น"
บอลยิ้มกริ่มก่อนจะผายมือเชิญภรรยาแล้วก็เพื่อนของภรรยาพากันเดินขึ้นไปชั้นบน ลิษาได้ยินแบบนั้นก็หันขวับไปมองเพื่อนรักทันที
"ความคิดแกใช่ไหมยัยมิว แกเป็นคนให้พี่บอลพาเพื่อนมาเจอฉันใช่ไหม"
"ว๊าย~ ฉันเปล่าสักหน่อย"
มิวทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ก่อนจะกอดแขนสามี จากนั้นก็รีบวิ่งหนีเพื่อนเพราะกลัวถูกจับได้ ลิษาเห็นแบบนั้นก็ส่ายหน้ายิ้ม ๆ ก่อนจะเดินตามขึ้นไปโซน VIP ชั้นบน
และเมื่อมาถึงทั้งสามคนก็เดินไปนั่งลงตรงโซฟา จากนั้นก็ทำการสั่งเครื่องดื่มแล้วก็อาหารหลากหลายวางเรียงรายเต็มโต๊ะ
"สนุกให้เต็มที่เลยนะวันนี้พี่เลี้ยงเอง"
"ขอบคุณมากเลยนะคะพี่บอล พี่บอลกับมิวดีกับหนูตลอดเลย ขอบคุณจริง ๆ เลยค่ะ"
เธอรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก ทั้งเพื่อนรักแล้วก็พี่บอลทั้งสองคนดีกับเธอมาตลอด ในช่วงที่เธอตัดสินใจเดินออกมาจากชีวิตของพ่อของลูก พี่บอลก็คอยช่วยเหลือแล้วก็พาเธอออกมาจากจุดนั้น
"จะคิดมากทำไมล่ะ ลิษาก็เหมือนน้องสาวของพี่เหมือนกัน เรารู้จักกันมานานแล้วไม่เห็นจะต้องเกรงใจกันเลย"
"แกคิดมากเกินไปแล้วยัยลิษา รีบกินเถอะเดี๋ยวหนุ่มหล่อมากันเต็มโต๊ะ แกจะกินไม่ลงเพราะว่าอยากจะกินอย่างอื่นแทน"
"ว๊าย~ ฉันไม่ได้ลามกเหมือนแกสักหน่อย"
"อร๊าย... ฉันเรียบร้อยจะตาย ชิ~"
ทั้งสองคนหันมามองสบตากันก่อนจะหัวเราะออกมาด้วยความสนุกสนาน เธอรู้สึกว่าวันนี้ได้รับการปลดปล่อย เพราะช่วงเวลา 3 ปีที่ผ่านมา เธอเอาแต่เลี้ยงลูกแล้วก็ตั้งใจเรียน และก็เป็นช่วงเวลาที่พยายามตัดใจจากพ่อของลูก ซึ่งตอนนี้เธอรู้สึกว่าตัวเองทำใจได้บ้างแล้ว แต่ถ้าถามว่าตัดใจได้เต็มร้อยหรือยังก็พูดได้ไม่เต็มปาก
'หวังว่าเราจะไม่ได้เจอกันอีกตลอดชีวิต เพราะเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าถ้าได้เจอกันอีกครั้ง ความรู้สึกที่เธอเคยมีมันจะกลับมาหรือเปล่า'
หลังจากที่ทั้งสามคนกินดื่มกันอยู่สักพัก ก็มีแขกมาใหม่อีกสามคน และแน่นอนว่าเป็นเพื่อนรักของพี่บอลทั้งนั้น แต่ละคนดีกรีไม่ธรรมดาเลย
"รอนานไหมวะเพื่อน"
"กูเพิ่งหาที่จอดรถได้ แม่ง... โอ๊ะ มีสาวสวยมาด้วยเหรอวะ"
"ดีนะกูไม่หลุดความไม่สุภาพไป ไม่สิกูเป็นสุภาพบุรุษอยู่แล้ว"
สามหนุ่มกำลังจะบ่นด้วยท่าทีที่หงุดหงิด แต่พอเห็นสาวสวยนั่งร่วมโต๊ะอยู่ด้วยเท่านั้นแหละ รีบกลับลำกันแทบไม่ทัน
"แหม... ไม่ทันแล้วล่ะมั้งพวกมึง น้องเขาเห็นสันดานพวกมึงกันหมดแล้วแหละ"
"พูดอะไรแบบนั้นครับคุณบอล พวกผมสุภาพเรียบร้อยจะตาย ไม่พูดมึงพูดกูนะไม่น่ารักเลย"
คี... หนุ่มหล่อคนแรกที่เดินเข้ามาก็สะดุดกับคนสวย เขารีบแปรเปลี่ยนเป็นสุภาพก่อนจะเดินไปนั่งโซฟาเดียวกับเธอ
"สวัสดีครับคนสวยพี่ชื่อคีครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ"
"เอ่อ... สวัสดีค่ะ หนูชื่อลิษาค่ะ"
"อะแฮ่ม... พี่ชื่อแพนครับ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน"
แพนเดินไปนั่งลงตรงโซฟาอีกฝั่งที่อยู่ข้างลิษา ทั้งสองคนพยายามทำความรู้จักกับเธอ ซึ่งมันทำให้หญิงสาวถึงกับเกาหัวด้วยความมึนงง หันไปมองเพื่อนรักอย่างขอความช่วยเหลือ
"ส่วนพี่ชื่อเหนือครับ เป็นเพื่อนที่น่ารักมากของไอ้บอล เอ้ย... ของเพื่อนบอลครับ"
"พวกพี่ใจเย็นก่อนนะคะ เพื่อนหนูตกใจหมดถอยออกมาเดี๋ยวนี้เลย"
มิวเห็นแบบนั้นก็รีบลุกขึ้นจากโซฟาตัวเดียวกับสามี ก่อนจะเดินไปเบียดทั้งสองคนให้ออกห่างจากเพื่อนรัก เพราะดูเหมือนว่าตอนนี้ลิษาจะเริ่มอึดอัดกับท่าทีของหนุ่มทั้งสามคน
"พวกพี่ลุกออกไปให้หมดเลยค่ะ ไปนั่งข้างพี่บอลโน่น ส่วนลิษาเดี๋ยวหนูจะนั่งข้างเอง"
"แหะ~ ขอบคุณมากนะแก"
ทั้งสามคนถึงกับหน้าเสียเพราะดูเหมือนว่าตอนนี้เมียเพื่อนจะไม่ปลื้มซะแล้ว สงสัยพวกเขาจะรุกเร็วเกินไปหน่อย จนทำให้น้องคนสวยเริ่มกลัว
"พวกมึงมานั่งตรงนี้เลย กูชวนมาดื่มไม่ได้ให้มาเต๊าะเพื่อนเมียกู"
"ไม่เอาสิเพื่อนแนะนำให้พวกกูรู้จักหน่อย"
"นะ ๆ"
บอลเห็นแบบนั้นก็ส่ายหน้ายิ้ม ๆ ก่อนจะหันไปแนะนำเพื่อนรักทั้งสามคนให้ลิษารู้จัก
"ลิษาสามคนนี้เป็นเพื่อนพี่นะ คนนี้ชื่อไอ้เหนือ คนนี้ชื่อแพน ส่วนคนนี้ชื่อคี ทั้งสามคนเป็นเพื่อนสนิทของพี่เอง ไม่ต้องกลัวหรอกพวกมันแค่ไม่ค่อยมีมารยาทน่ะ เดี๋ยวพี่ตักเตือนให้"
"โห~ มึงก็พูดซะพวกกูเสียเลย เมื่อกี้น่าจะเสียมารยาทไปหน่อยยังไงก็ขอโทษนะครับ"
"พี่ก็ขอโทษเหมือนกัน ว่าแต่ทำไมไม่เคยเห็นน้องลิษาเลย ไม่เคยรู้มาก่อนว่าน้องมิวมีเพื่อนน่ารักขนาดนี้"
"นั่นสิพี่ก็ไปบ้านไอ้บอลบ่อยนะ แต่ไม่เคยเจอน้องเลย"
ทั้งสามคนรู้สึกแปลกใจ ถ้าเกิดเป็นเพื่อนสนิทกันอย่างน้อยก็ควรจะบังเอิญได้เจอกันบ้าง เพราะพวกเขาเองก็มาปาร์ตี้กับไอ้บอลแล้วก็น้องมิวบ่อย แต่ไม่เคยเห็นเพื่อนสนิทคนนี้เลย
"เป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่มัธยมแล้วค่ะ แต่ว่าลิษามีเจ้าตัวเล็กสองคนแล้ว ก็เลยไม่มีเวลาออกมาเที่ยวเล่นเหมือนคนอื่น"
ทั้งสามคนได้ยินแบบนั้นก็หันมามองหน้ากันทันที น้องใช้คำว่ามีเจ้าตัวเล็กทั้งสองคน แสดงว่าเป็นคนที่ไม่โสดแล้วสิ
"อุ๊ย~ พวกพี่ไม่รู้เลยว่าน้องลิษาแต่งงานมีสามีแล้ว ขอโทษนะที่พี่รุ่มร่ามเมื่อกี้"
"พี่ก็ขอโทษเหมือนกันนะ แหะ~"
พวกเขารู้สึกผิดไม่น้อย ตอนแรกก็นึกว่าเป็นสาวโสดกะจะจีบสักหน่อย แต่พอรู้ว่ามีลูกมีสามีแล้ว พวกเขาก็คงโอกาสแล้วล่ะ
"น้องมีลูกแล้วแต่ว่าไม่ได้มีสามี เป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวนะ"
"จริงเหรอ~"
ทั้งสามคนตาเป็นประกายทันทีที่ได้ยินแบบนั้น มีลูกติดไม่เป็นไรหรอกขอแค่ไม่มีผัวติดก็พอ เรื่องแบบนี้พวกเขารับได้อยู่แล้วไม่มีปัญหา
"เอ่อ... ก็ประมาณนั้นค่ะ"
"โอ๊ยยย อย่ามาทำเพื่อนหนูอึดอัดได้ไหม ตอนแรกหนูให้พี่บอลเรียกพวกพี่มาเพื่อให้เพื่อนหนูดูตัวนะ แต่ว่าตอนนี้พวกพี่น่ากลัวกันมากเลย เพราะฉะนั้นไม่ผ่านทั้งสามคนเลย"
"โธ่ น้องมิวสุดสวยทำไมใจร้ายแบบนี้ล่ะ"
"นั่นสิ ก็เรียกพวกพี่มาดูตัวไม่ใช่หรือไง งั้นก็ต้องทำความรู้จักกันสักหน่อยสิ ใช่ไหมล่ะ"
"ก็มัน..."
หมับ!
"อ๊ะ...!"
ในระหว่างที่ทั้งสามคนกำลังง้อแฟนของเพื่อนสนิทอยู่ ลิษารู้สึกถึงแรงชนจากทางด้านหลัง เธอสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองทันที
"อ๊ะ พะ...พี่วินท์"
และเมื่อเธอหันไปเห็นคนที่อยู่ข้างหลังก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่คิดเลยว่าโลกจะกลมขนาดนี้ทำให้เราสองคนบังเอิญมาเจอกันได้
"โทษที มือมันลั่นไปเองน่ะ หึ"
