บทที่ 17 อย่าอ่อย

ตอนที่17 อย่าอ่อย

“ใหญ่ฉิบ!” เสียงพูดกับตัวเองของเขาดังขึ้นเหมือนกับหัวเสียอะไรสักอย่าง พร้อมกับแรงบีบหน้าอกแรงขึ้นเหมือนกับหมั่นเขี้ยวและอดใจไม่ไหวพร้อมๆ กัน

พั่บ! พั่บ! พั่บ!

ปึก! ปึก! ปึก!

แล้วก็ตามมาด้วยความรุนแรงยังคงสาดใส่เข้ามาในร่องของฉันไม่ขาดสายราวกับคลุ้มคลั่งหนักขึ้นตามแรงอารมณ์ แต่ม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ