บทที่ 51 บทที่51/14

ประโยคคำสั่งนั้นที่เขาหันมาบอก ทำเอาน่านชะงัก ไม่อยากแม้แต่จะก้าวขา ห้องที่แสนชั่วร้ายสำหรับเขา น่านไม่อยากกลับขึ้นไปสักนิด

“ยืนบื้ออยู่ทำไม ไม่ได้ยินที่บอกเหรอ”

“คือ….”

พูดอะไรไม่ออก ทั้งๆ ที่อยากจะบอกจนเต็มอกว่าไม่อยากขึ้นไปเลย สายตาของน่าน มองหาน้าดิเรก อยากให้น้าเข้ามาเร็วๆ แล้วมารับช่วงต่อตัวเอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ