บทที่ 54 บทที่54/17

สิ้นเสียงเยือกเย็นนั้น เขาก็ก้มลงซุกไซร้ที่ซอกคอของน่านฟ้าอย่างบ้าคลั่ง ทำเอาคนที่นอนราบสะบัดหน้าหลบหนี

“ฮือ…ถอยไปนะ”

“อย่ามาสั่งฉัน”

เขาพูดขึ้นขณะที่ปากร้อนยังคงทำหน้าที่ ไล่บี้กดจูบที่ซอกคอขาวๆ จากนั้นก็เลื่อนขึ้นมาประกบที่ริมฝีปากเพื่อที่จะปิดเสียงของน่าน ตอนนี้น่านฟ้า หมดแม้แรงจะต่อสู้ ในเมื่อเห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ