บทที่ 7 บทที่7

#เพนท์เฮ้าส์

หลังจากที่ทำงานทั้งวันประกอบกับตัวเองก็พึ่งจะสร่างไข้ ทำให้ร่างกายของหนิงเทียนอ่อนเพลียเล็กน้อย ความรู้สึกในตอนนี้คืออยากอาบน้ำล้มตัวลงนอนก็คงจะรู้สึกดีขึ้น

หนิงเทียนเก็บสิ่งของของยู่หลงจนเรียบร้อย ในขณะที่ตัวเขาเดินไปที่ห้องทำงานไม่ได้สนใจจะถามหนิงเทียนด้วยซ้ำว่าเป็นอย่างไร ส่วนหนิงเทียนก็เข้ามาในห้องเพราะรู้สึกอ่อนเพลียอย่างหนัก

ร่างเล็กเดินอย่างอิดโรยเข้าไปในห้องน้ำ ชำระร่างกายจนรู้สึกว่าสดชื่นขึ้นมาเล็กน้อย ไม่นานก็เดินออกมาพร้อมชุดคลุมอาบน้ำหมายจะเดินมาหยิบชุดนอนที่จะใส่เหมือนเช่นทุกวัน

แต่ระหว่างนั้นเสียงมือถือของหนิงเทียนก็ดังขึ้น เขารีบสาวเท้าเข้ามาหยิบพร้อมทั้งกดรับ

"ครับ"

(มาผสมน้ำที่ห้องให้หน่อยสิ) 

เป็นคำสั่งสั้น ๆ จากนั้นก็วางสาย ส่วนหนิงเทียนได้แต่พ่นลมออกมาจากปาก แม้ว่าตัวเองจะรู้สึกเหนื่อยสายตัวแทบขาดแต่เมื่อเป็นคำสั่งก็ต้องไปในที่สุด

หนิงเทียนเดินออกจากห้องมุ่งหน้ามาที่ห้องนอนขนาดใหญ่ของเขา ท่านประธานยู่หลงตอนนี้นอนพิงหัวเตียงเหยียดตัวยาวพร้อมกับดูเอกสารงานในipad

ก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรในเมื่อยู่หลงสั่งให้มาผสมน้ำอุ่นหนิงเทียนก็ทำให้ แม้ว่าตอนนี้ตัวเองยังอยู่ในชุดคลุมสีขาวก็ตามที

"เรียบร้อยแล้วครับ"

หนิงเทียนเดินออกมาพร้อมโพล่งเสียงบอก และหมายจะออกไปจากห้องของเขา แต่เสียงหนักของท่านประธานก็โพล่งขึ้น

"จะไปไหน"

"ผมจะกลับห้อง"

"ฉันยังไม่ได้สั่ง ถือดียังไงถึงจะกลับห้อง อีกอย่างฉันยังไม่อาบน้ำด้วยซ้ำ หน้าที่เธอเคยทำอะไรทำไมไม่รู้จักรับผิดชอบ"

แค่ได้ยินแบบนั้นใบหน้าผ่องของหนิงเทียนก็แสดงอาการเซ็งกะตายขึ้นมาทันที

"อย่ามาทำหน้าแบบนี้ใส่ฉันนะ ฉันไม่ชอบ!" ตัวเขาเองก็ยังไม่ชอบที่คนอื่นทำหน้าแบบนี้ใส่ แต่คงลืมไปว่าเวลาที่เขาทำหน้าบอกบุญไม่รับเวลาที่หนิงเทียนทำอะไรไม่ได้ดั่งใจความรู้ก็คงเหมือน ๆ กัน

หนิงเทียนก็คงปฏิเสธไม่ได้เรื่องที่เขาสั่ง ฉะนั้นคนตัวเล็กกว่าท่านประธานยู่จึงยอมเดินเข้าไปในห้องน้ำและหน้าที่ที่เคยทำก็คือช่วยถูหลังให้เขา นวดผ่อนคลายเหมือนที่เคยทำ

ใบหน้าหล่อคมสันนั่งหลับตาพริ้มในอ่าง ในขณะที่มีอีกคนที่นั่งเหยียดตัวอยู่ขอบอ่างนวดหัวไหล่ให้เขา ทว่าใบหน้าของหนิงเทียนในตอนนี้ก็บอกบุญไม่รับเช่นกัน ก็ตัวเขาคิดว่าจะอาบน้ำแล้วเข้านอนพักผ่อนแต่ที่ไหนได้ถูกเรียกให้มาปรนนิบัติเอาใจ แต่ยู่หลงก็ไม่คิดจะเอาใจตัวเองบ้างเลย

"ลุงฉางได้ทำอะไรให้กินหรือเปล่า"

"ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ตั้งแต่กลับมายังไม่เข้าครัวเลยครับ" คราวนี้ยู่หลงลืมตาขึ้น แล้วจับมือหนิงเทียนให้หยุด ส่วนหนิงเทียนตัวเขาเองก็ชะงักไม่รู้ว่าท่านประธานจะสั่งอะไรต่อ

"ถอดเสื้อออกสิ แล้วลงมาแช่น้ำกับฉัน"

คราวนี้น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนถนัด ราวกับว่ากำลังหลอกล่อให้หนิงเทียนได้ใจชื้น แต่ความหมายของเขาหนิงเทียนรู้ดีเป็นไหน ๆ 

"ผมอาบแล้ว หากคุณยู่หิวผมจะออกไปเตรียมอาหารให้"

"หนิงเทียนเวลาที่ฉันคุยกับเธอดี ๆ ก็อย่าเล่นตัวได้ไหมความอดทนฉันมีไม่มากหรอกนะ"

หนิงเทียนถึงขั้นลอบถอนหายใจจากนั้นก็ค่อย ๆ ถอดเสื้อคลุมสีขาวของตัวเองออก แม้ว่าไม่อยากจะอาบแต่ก็ไม่อยากให้เขาหงุดหงิดและก็พอรู้ว่าเขาต้องการอะไร

ร่างกายที่เปลือยเปล่า ย่างเท้าลงไปในอ่าง ที่มีสายตาวาวโรจน์ของหนุ่มนักธุรกิจใหญ่จ้องมองอยู่ไม่ลดละ เมื่อหนิงเทียนลงไปแช่ในน้ำ สิ่งแรกที่ยู่หลงทำก็คือดึงร่างของหนิงเทียนเข้ามากอด

"เธอไม่ทำหน้าที่เมียมานานแค่ไหนแล้ว" เขาเอ่ยถามด้วยเสียงนุ่ม ส่วนหนิงเทียนเขาเองก็เม้มปากแน่นไม่ได้ตอบเสียทีเดียวเว้นจังหวะเอาไว้ แต่ก็มาย้อนคิดได้ว่าช่วงนี้ยู่หลงเองก็งานหนัก ปัญหาก็เกิดบ่อยจนไม่มีเวลาทำเรื่องอย่างว่า อีกทั้งเขาก็มีนัดดินเนอร์กับลูกสาวรัฐมนตรี แค่คิดได้แบบนั้นใบหน้าหวานของหนิงเทียนก็สลดลงพร้อมหลบสายตาของยู่หลงด้วย

"เป็นอะไรอีกฉันไม่อยากอารมณ์เสียตอนนี้หรอกนะ"

"เปล่าหรอกครับ"

เขาตอบไปส่ง ๆ เท่านั้น แต่ก็ต้องยอมตามใจ เขาไม่อยากให้ยู่หลงหงุดหงิดหากเป็นแบบนั้นแล้วคนที่จะเดือดร้อนและเป็นทุกข์ใจก็น่าจะเป็นเขา

หนิงเทียนยกแขนขึ้นไปโอบที่ลำคอของยู่หลง ร่างกายที่เปลือยเปล่าของทั้งคู่แนบชิดสนิทกันจนรู้สึกได้ถึงแรงปรารถนาที่กำลังเกิดขึ้น 

ใบหน้าหวานของเด็กหนุ่มน้อยค่อย ๆ โน้มลงไปช้า ๆ จูบสัมผัสอย่างนุ่มนวลในขณะเดียวกันท่านประธานใหญ่ก็จูบตอบอย่างเร่าร้อน

จ๊วบ จ๊วบ

เสียงน้ำลายในช่องปากเริ่มแตกซ่านซ่า ยิ่งความโหยหาของเขามันเพิ่มทวีคูณขึ้น ไม่เพียงแค่รสจูบที่หวานล้ำ ยู่หลงยังกอดรัดเรือนร่างของหนิงเทียนแน่นแถมยังบีบเนื้อตัวอย่างได้อารมณ์

หลังจากที่หนิงเทียนผละริมฝีปากออกมา ก็มองตาคนร่างสูง ส่วนท่านประธานอย่างยู่หลงแววตาเขานิ่งแต่จับจ้องมองที่ใบหน้าของหนิงเทียน

"หยุดทำไม" เขาเอ่ยถามขึ้น ส่วนหนิงเทียนนั้นรู้สึกเหมือนตัวเองจะมึนหัวขึ้นมาดื้อ ๆ

"ผมรู้สึกเหมือนไข้จะกลับมา ขืนแช่น้ำนาน ๆ คงป่วยแน่ ๆ"

ดูจากแววตาของยู่หลงแล้วเขาก็คงรำคาญใจที่อยู่ ๆ หนิงเทียนขัดจังหวะขึ้นมาดื้อ ๆ

"ทำไมเธอเป็นคนเรื่องมากแบบนี้ หากขึ้นจากน้ำไปแล้วเรื่องมากอยู่ คราวนี้ฉันอาจจะไม่อารมณ์ดีแบบนี้ก็ได้"

หนิงเทียนเงียบก้มหน้าเม้มปากแน่น ในขณะเดียวกันก็ยังมีสายตาของยู่หลงมองอยู่แบบนั้น กระทั่งเขาลุกขึ้นจากน้ำทำให้หนิงเทียนมองตามการกระทำที่คาดเดาได้ยาก 

ยู่หลงเดินไปหยิบชุดคลุมสีเข้มก่อนที่เขาจะหยิบชุดคลุมสีขาวโยนให้หนิงเทียน ดีที่หนิงเทียนรับทัน

"ใส่แล้วออกไปข้างนอก อย่าทำให้อารมณ์ฉันต้องค้าง!"