บทที่ 8 บทที่8

เรือนร่างขาวผุดผ่องนอนราบใต้ร่างที่หนากว่า เรียวแขนเล็กทั้งสองข้างยกขึ้นมาคล้องที่ลำคอเกร็ง พลางริมฝีปากก็จูบดูดดื่มนุ่มลึกจนเกิดเสียง

จุ๊บ จุ๊บ

เด็กหนุ่มหน้าหวานหลับตานิ่งขณะที่ริมฝีปากแนบประกบ

ประธานยู่ไม่เว้นว่างให้มันขาดช่วง แม้ว่าเขาจะจูบแต่มือหนาก็ยังไล่ตามเนื้อหนังบีบเค้นให้เกิดอารมณ์

"อื้ม..." เสียงนุ่มเปล่งออกมาจากลำคอของหนิงเทียน เมื่อท่านประธานใหญ่ผละริมฝีปากเปลี่ยนระดับลงมาที่ซอกคอขาวๆ

ปากร้อนพรมจูบไปทุกสัดส่วน ดูดเม้มเบาๆ ให้ร่างกายหนุ่มน้อยเกิดอารมณ์ปรารถนา 

และมันก็เหมือนจะได้ผล เพียงแค่เขาพลิกตัวเองลงไปนอนราบให้หนิงเทียนขึ้นมาทับยังร่างทุกอย่างก็ไม่ต้องสั่งให้มากความ

"อ่า~ ดีมากหนิงเทียน"

เขาเปล่งน้ำเสียงออกมาเบาๆ เมื่อมือเรียวนุ่มของหนิงเทียนเอื้อมลงไปที่แก่นกายแล้วจับรูดขึ้นลงจนมันขยายใหญ่คับแน่นฝ่ามือ

ในขณะเดียวกันปากนุ่มก็ก้มลงไปจูบที่หน้าอก ปลุกเร้าอารมณ์ ดูดเม้มจุดสีชมพูจนมันชูชันขึ้น

"ซี๊ด...เธอทำดีมาก"

เขาเปล่งน้ำเสียงไม่ขาด ขณะที่นอนแผ่หลาให้ไอศกรีมงเทียนได้ทำหน้าที่ ยิ่งหนิงเทียนเป็นฝ่ายรุกหนักคนที่นอนอยู่ก็ยิ่งได้อารมณ์

ใบหน้าหวานเลื่อนต่ำลงมาที่จุดความเป็นชาย เส้นเลือดปูดนูนจนเด่นชัดหัวของมันแดงก่ำจนน่าขนลุก มิหนำซ้ำขนาดของมันก็โอฬารจนรู้สึกกลืนน้ำลายลำบาก

"หยุดทำไม ทำต่อเสียสิ"

เขาเงยคอขึ้นมาสั่ง ส่วนหนิงเทียนที่กำลังจับจ้องมองสิ่งตรงหน้าก็ต้องกลืนก้อนน้ำลายกลับลงที่เดิม 

กี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็ต้องใช้ปากกับความโอฬารตรงหน้า จนบางครั้งรู้สึกปวดกรามไปหมดเมื่อต้องอยู่ในท่าเดิมนานเกินไป

แต่อย่างนั้นก็ไม่อาจจะขัดขืนคำสั่งได้ ปากอุ่นนุ่มอ้าออกกว้างก่อนที่จะกลืนแท่งร้อนระอุเข้าไปในช่องปาก

จ๊วบ จ๊วบ

เสียงอมและดูดในคราวเดียว ราวกับได้กินไอศกรีมแท่งหวาน ยิ่งมันเข้าไปในปากลึกเท่าไรคนที่นอนแผ่หลาก็ครางต่ำในลำคอมากขึ้น

"อึมม....ซี๊ด..."

หนิงเทียนทำให้เขาได้สุขสมที่สุด ไม่มีช่วงไหนเลยที่จะขาดตกบกพร่องยิ่งรู้ว่าเขาชอบ เด็กหนุ่มก็ยิ่งปรนนิบัติไม่ขาด

มือหนาของเขาสอดเข้ากลุ่มเส้นผมดำขลับ แล้วจิกมันเล็กน้อยไม่ให้หนิงเทียนขยับได้ พลางสะโพกสอบก็สวนขึ้น ทำให้แท่งร้อนดันลึกเข้าไป จนเด็กหนุ่มหน้าถอดสี 

แคร็กๆ

ถึงขั้นสำลักกับความแน่นจนคับช่องปาก เมื่อหนิงเทียนเงยหน้าขึ้น ยู่หลงก็ออกคำสั่งทันที

"ขึ้นมา!"

ร่างเล็กค่อยๆ คลานตัวขึ้นไปคร่อมที่กึ่งกลางลำตัว โดยมีแก่นกายผงาดใหญ่เปียกชุ่มเพราะน้ำลายผงกหัวต้อนรับ 

  เมื่อนั่งยองๆ แล้วก็ไม่รอช้าที่จะจับแท่งร้อนจ่อเข้ามายังช่องทางรัก ความตื่นตัวร้อนผ่าวเบียดแทรกลึกเข้ามายังร่างจนคนตัวเล็กอย่างหนิงเทียนถึงขั้นเปล่งเสียงครางออกมา

"อ๊าา~~" 

ร่างกายสั่นเทิ้มกับสัมผัสที่ได้รับ และเมื่อสะโพกส่ายไปมาเท่านั้นคนที่นอนใต้ร่างแผ่นหลังแนบสนิทกับฟูกนุ่มๆ ก็ต้องกัดฟันก็อดขึ้นทันที

"อย่างนั้นแหละ..ฮึก ขย่มแรงๆ สิ"

คำสั่งที่หนิงเทียนได้รับฟังแล้วเหมือนจะง่ายแต่มันดันยากสำหรับเขา ก็คนพึ่งสร่างจากพิษไข้ได้ไม่กี่วันจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนมาขย่มให้เขาสุขสำราญได้

"อ๊ะ.....ผมไม่ไหวหรอกครับ ผมเหนื่อย"

"ไม่ได้ดั่งใจสักอย่าง!" น้ำเสียงที่เขาเปล่งออกมานั้นมันเหมือนคนหงุดหงิดมาก ไม่เพียงเท่านั้นเขายังรั้งสะโพกของหนิงเทียนไว้แน่น เด้งเอวสอบเข้าไปจนสั่นรัวไปหมด 

พลั่ก พลั่ก

"ฮึก อ่าา คุณยู่ผมจุก"

ร่างเล็กฟุบลงที่อกของเขา ร่างกายของหนิงเทียนเหมือนคนอ่อนล้ามาก ยิ่งเขาไม่มีความปรานีต่อร่างนี้ยิ่งไม่สนใจว่าหนิงเทียนจะรู้สึกอย่างไร

ลมหายใจเริ่มขาดหายเป็นช่วงๆ ทุกครั้งที่เขาเคลื่อนไหว ร่างกายยิ่งสั่นไปหมด

"ผมไม่ไหวจริงๆ ครับ"

"เมื่อไหร่เธอจะเลิกสำออยสักทีฮะ"

ตับ ตับ ตับ

พอยิ่งพูดก็ยิ่งสวนสะโพกเข้าไปไม่ยั้ง พร้อมทั้งกดฟันแน่น ทำให้ร่างกายของหนิงเทียนเคลื่อนไหวตามจังหวะ แต่ก็ไม่กล้าที่จะปริปากบ่นต่อ สิ่งที่ทำได้คือเม้มปากไว้แน่น

ร่างของเขาหยุดนิ่งชั่วขณะ ทำให้หนิงเทียนพอที่จะต่อลมหายใจได้บ้าง แต่ยังไม่ถึงเสี้ยววินาที เขากลับพลิกตัวหนิงเทียนนอนราบ แยกขาของเด็กหนุ่มออกจนกว้าง

"อย่ามาทำหน้าสำเอียดสำออย แค่นอนถางขาให้ฉันเอาไม่ถึงกับตายหรอกนะ"

"แต่ผมพึ่งสร่างไข้นี่ครับ มันรู้สึกเหนื่อยแปลกๆ"

"เหอะ! " แทนที่จะเห็นใจคนที่พยายามพูดอธิบาย แต่สิ่งที่ประธานใหญ่ทำคือใส่ความถี่ไม่ยั้ง ยิ่งจุดที่เสียดสีกันถูกเขาจ้วงแทงซ้ำๆ มันยิ่งทำให้หนิงเทียนแทบจะหยุดลมหายใจ

"อ๊ะ อ๊ะ มะ ไหวจริงๆ เบาหน่อยสิครับ"

พลั่ก พลั่ก

แจะ พรวด

เดี๋ยวช้าเดี๋ยวเร่งแต่อยู่ ๆ เขากลับถอดแก่นกายขนาดใหญ่ออกมา พร้อมทั้งพลิกตัวหนิงเทียนให้กระดกก้นรับมันอีกครั้ง

"อ๊าา"

ช่องทางสั่นระริกถูกแท่งร้อนรุกล้ำเข้าไปอีกครั้ง 

พรวด

หนิงเทียนได้แต่กัดฟันแน่น เบ้ปากรับความจุกเสียดแต่มันก็พลันเปลี่ยนไป เมื่อความเสียวแปลบวิ่งเข้ามาแทนที่

ผับผับผับผับ

ร่างกายสะท้านวาบเมื่อถูกกระตุ้นด้วยแรงที่หนักหน่วง ท่านประธานเหมือนอดอยากปากแห้งมานาน กระหน่ำแทงไม่ยั้ง ไม่คิดด้วยว่าร่างกายนี้จะรับไหวหรือไม่ 

"ฮือ...ฮือ..." หนิงเทียนไม่อาจแยกแยะออกได้ว่าเสียงที่เปล่งออกมานี้เป็นเสียงครางหรือว่าเสียงร้องไห้ แต่ความรู้สึกตอนนี้คือร่างกายเหมือนจะฉีกเป็นเสี่ยงๆ 

เลือดลมเริ่มไหลเวียนมารวมที่จุดเดียว ไม่นานนักเอวหนักของท่านประธานก็กระตุกเกร็ง ความร้อนผ่าววิ่งเข้าไปยังท้องน้อย

"อ๊าาา"

เสียงคำรามของเขาราวเสือร้าย เมื่อเสร็จกิจก็ฟุบลงที่แผ่นหลังของหนิงเทียน

ร่างของเขาทั้งสองหอบกระเส่าโดยมียู่หลงฟุบทับร่างของหนิงเทียนเอาไว้

"คุณยู่ครับ"

แม้นว่าจะเรียกเขาแต่ก็ไร้ซึ่งเสียงตอบกลับ นั่นเพราะยู่หลงเองก็หมดกำลังไปด้วย

หนิงเทียนพยายามดันร่างที่เปลี่ยนเปล่าของเขาออก และเป็นจังหวะว่ายู่หลง พลิกร่างตัวเองลงไปนอนแผ่หลาโดยไม่สนใจว่าหนิงเทียนจะทำหน้าแบบไหน

"คุณยู่"

"จะเรียกทำไมนักหนา รำคาญ"

ที่เรียกก็เพราะอยากจะคุยด้วย แต่ทำไมเขาด้านชาขนาดนี้ ความโรแมนติกไม่มีสักนิด ขนาดว่าพึ่งทำกันเสร็จเมื่อกี้จะเห็นรอยยิ้มหวาน ๆ จากเขาหน่อยก็ไม่มีสักนิด

หนิงเทียนล้มตัวลงนอนดึงผ้าห่มมาคลุมร่างให้เขาด้วยเช่นกัน และสิ่งที่อยากทำก็คือได้นอนกอดคนที่ตัวเองรัก แต่...

"ไม่กลับห้องหรือไง ก่อนหน้านั้นเหมือนจะเป็นจะตายไม่ใช่เหรอ"

"เอ่อ....คือ!"