บทที่ 34 บทที่ 34

เสียงหวานกระเส่าและขาดห้วงราวกับคนใกล้จมน้ำเต็มทีอย่างน่าสงสาร สุริยะเองก็สงสารแต่อารมณ์รักที่ก่อตัวเหมือนพายุทอร์นาโด้ที่ยังคงพัดหมุนยังไม่ผ่อนแรงลงหรือแตกสลาย ทำให้เขาต้องข่มความสงสารและปล่อยให้ความต้องการมีอำนาจเหนือการควบคุมอีกครั้ง

“แต่พี่ยังไหวนี่ นะ...ขออีก”

“อื้อ...จันทร์เจ้าเหนื่อย”

“เหน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ