บทที่ 6 บทที่ 6
“แต่อะไร”
“ผมก็ไม่แน่ใจนะว่า ตอนนี้คุณกำลังเป็นปวดบวมอยู่หรือเปล่า”
ดวงตาคมหลุบลงมองอกอิ่มอวบใหญ่ที่ดันเด่นออกมาอย่างสวยงาม จันทร์ดารามองตามสายตาคู่นั้น แล้วต้องยกมือปิดบังทรวงอกของตนให้พ้นจากสายตากรุ้มกริ่ม
“ทะลึ่ง ลามก ทำไมคุณพ่อต้องส่งนายให้มาช่วยฉันด้วยก็ไม่รู้ ถ้าเป็นคนอื่น เขาคงรู้จักที่ต่ำที่สูงมากกว่านาย”
สุริยะย่างสามขุมเข้าหาร่างบาง มือใหญ่กระชากต้นแขนบอบบางเข้าหา จันทร์ดาราสาบานได้ว่าเธอเห็นดวงตาคมคู่นั้นลุกเป็นไฟ ก่อนจะมลายหายไปต่อหน้าต่อตา หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคอเฮื้อกใหญ่ข่มความหวาดกลัวให้อยู่ลึกที่สุด
“สำหรับผมไม่มีคำว่าที่ต่ำที่สูง ทุกคนยืนอยู่บนพื้นดินเท่าเทียมกันหมด คุณเอาอะไรมาวัดว่าคุณอยู่สูงกว่าผม หรือคิดว่าเป็นลูกนายพล แล้วจะเหยียบหัวใครเล่นก็ได้งั้นเหรอ ฝันไปเถอะ ถึงแม้ท่านนายพลจะเป็นผู้บังคับบัญชาของผม แต่พันตรีสุริยะ สุริโยปกรณ์คนนี้จะไม่มีวันยอมให้ใครเหยียบหัวง่ายๆ โดยไม่คิดโต้ตอบ”
สุริยะกระชากเสียงคำรามใส่ จนร่างบางตัวสั่นงันงกและหลับตาปี๋ เพราะไม่กล้าสบตาคมดุคู่นั้น
“เอ่อ...ฉัน...คือว่า...”
จันทร์ดาราอยากจะบอกว่าเธอปากเสียไปอย่างงั้นเอง ไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้นเลย แต่ร่างสูงที่ถอยห่างและเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ก็หายไปจากม่านน้ำตกนั้นทำให้เธอได้แต่นิ่งงัน หญิงสาวถอนหายใจออกมาแรงๆ และทรุดตัวลงนั่งกับพื้นที่เย็นเฉียบ เสียงน้ำตกที่ดังสนั่นและความมืดมิดภายในถ้ำ มีเพียงแสงที่ลอดผ่านสายน้ำเข้ามา ด้วยเวลานี้บรรยากาศในป่าเริ่มอึมครึมเพราะดวงอาทิตย์ที่ใกล้จะลาลับขอบฟ้า ทำให้แสงในถ้ำก็เริ่มลดน้อยลงไปด้วย
เวลาผ่านไปจากนาทีเป็นร่วมชั่วโมง จันทร์ดาราก็ได้ยินเสียงกร๊อบแกร๊บ ก่อนที่ร่างสูงจะปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ความดีใจที่เห็นชายหนุ่มทำให้หญิงสาวผุดลุกขึ้นยืนและวิ่งเข้าไปหา
“นาย...ฉันนึกว่านายจะโกรธจนทิ้งฉันไปแล้ว”
สุริยะโยนกิ่งไม้แห้งที่ออกไปเก็บและกล้วยเครือเล็กๆ ลงพื้น ความโกรธยังไม่จางหาย แต่หน้าที่ต้องมาก่อน
“ถ้าผมทิ้งคุณไปจริงๆ คุณจะทำยังไง รู้มั้ยว่าผมอยากทิ้งคุณใจจะขาด”
สุริยะหันมามองตาเขียว และชี้หน้าหวานๆ นั้นอย่างฉุนจัด เกิดมายังไม่มีใครเคยด่าว่าไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงมาก่อนเลย แต่ผู้หญิงตรงหน้าที่เพิ่งรู้จักไม่ทันข้ามวัน กลับด่าเขาฉอดๆ
จันทร์ดาราเสียใจจนน้ำตาคลอเบ้า และปล่อยให้มันไหลลงมาอาบสองแก้ม ร่างบางสะอื้นฮักจนตัวโยน เสียใจที่ดันปากเสียและเสียใจที่เกือบถูกทิ้ง และเหนือกว่าอื่นใดเสียใจที่ได้รู้ว่าคนตรงหน้าอยากทอดทิ้งเธอใจจะขาด
สุริยะเห็นจันทร์ดาราร้องไห้ก็เงียบกริบ หันไปเปิดกระเป๋าเป้หยิบไฟแช็กออกมาจุด แต่ก็จุดไม่ติดเสียที ชายหนุ่มจึงขว้างทิ้งอย่างไม่ไยดีและเริ่มจุดไฟด้วยมือเปล่า เขาเอาท่อนไม้ใหญ่ตั้งไว้ข้างล่างและนำกิ่งไม้มาหักก้านให้เหลือแต่กิ่งตรงๆ และหนีบกิ่งนั้นไว้กับฝ่ามือให้ด้านล่างแตะกับท่อนไม้ที่วางราบกับพื้นก่อนปั่นไปเรื่อยๆ อาจช้ากว่าการจุดไฟแช็ก แต่ไม่นานนักแรงเสียดสีก็ทำให้เกิดประกายเพลิงขึ้นมา จากนั้นสุริยะก็วางกิ่งไม้แห้งสุมๆ กัน จนกลายเป็นกองไฟ ถ้ำที่มืดสลัวเริ่มสว่างจ้าและอุ่นขึ้นทันที
“จะยืนร้องไห้อีกนานมั้ย ร้องยังกับมีใครตายซะงั้น พูดแค่นี้ไม่เห็นต้องร้อง ทีคุณยังด่าว่าผมปาวๆ ผมยังทนฟังได้เลย ทำไมผมพูดแค่นี้ถึงทนฟังไม่ได้”
“ถ้าคุณพ่อไม่ให้นายมาช่วยฉัน นายก็คงไม่มาอยู่แล้วใช่มั้ย”
“ก็ใช่น่ะสิ คุณเป็นอะไรกับผมล่ะ ผมถึงต้องมาช่วยด้วย แล้วว่าที่ผัวในอนาคตของคุณล่ะไปไหนซะ ทำไมไม่มาช่วยคุณเอง ต้องเดือดร้อนให้ผมมาช่วยแบบนี้”
“ฉันคงเป็นภาระสำหรับนายมาก นายกลับไปเถอะ ปล่อยให้ฉันอยู่ที่นี่คนเดียวก็แล้วกัน กลับไปบอกให้คู่หมั้นฉันเป็นคนมาช่วยฉันเอง” จันทร์ดารายังไม่วายประชดประชันเพราะความน้อยใจและเสียใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
สุริยะไม่ตอบ แต่ลุกขึ้นพรวดและเดินดุ่มๆ ออกไป ทิ้งจันทร์ดาราให้อยู่ตามลำพังในถ้ำ หญิงสาวมองร่างสูงที่เดินจากไปด้วยสายตาเจ็บปวด ก่อนร้องไห้ออกมาอีกครั้งด้วยความเจ็บใจที่ชายหนุ่มเดินจากเธอไปง่ายๆ แถมไม่คิดจะเหลียวแลเลยแม้แต่น้อย
เวลาผ่านไปจนพลบค่ำ ข้างนอกนั้นมืดสนิท ความหวาดกลัวทำอะไรไม่ถูกทำให้จันทร์ดาราทิ้งตัวลงนอนข้างกองไฟ สัตว์เลื้อยคลานที่เธอกลัวนักกลัวหนาคงไม่เข้ามาอีก เพราะกองไฟที่สว่างโร่ แต่เธอก็อดหวั่นใจไม่ได้จนต้องขดตัวเข้าหากัน ความเหนื่อยผสมกับความหิวจัดทำให้เธอมองเครือกล้วยที่ถูกทิ้งไว้ และปอกกล้วยเข้าปากไปสามลูก ก่อนจะเอนกายอีกครั้งเมื่อหนังท้องเริ่มตึงขึ้นมาบ้าง และเผลอหลับลงเพราะความเหนื่อยอ่อน
เสียงฝีเท้าในรองเท้าคอมแบ็ตที่ย่องเข้ามาใกล้ แต่เธอก็ยังได้ยินเพราะใบหูแนบกับพื้นดิน หญิงสาวลืมตาขึ้นและทำท่าจะลุกขึ้นหากไม่มีอ้อมแขนที่สวมกอดจากทางด้านหลัง ไออุ่นจากกายหนาที่ส่งผ่านมายังร่างบาง ทำให้เธออบอุ่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่ต้องหันไปมองจันทร์ดาราก็จำกลิ่นกายของเขาได้ ริมฝีปากอิ่มยิ้มพรายอย่างดีใจว่าเขาไม่ได้ทอดทิ้งเธอไปไหน
