บทที่ 93 บทที่ 93

            “เอาไว้ให้เขากลับมาแล้ว ผู้กองขอบคุณเขาเองดีกว่าจ้ะ ฉันลาทุกคนตอนนี้เลยนะ”

ลับร่างหม่อมสิฐิรา พิริตาก็ถูกมารดาจูงเข้าไปเพื่อเก็บเสื้อผ้าย้ายไปอยู่กับระบิล ชายหนุ่มมองตามคนรักที่หันมามองชม้อยชายตาอย่างเขินอาย มุมปากหนากระตุกยิ้มและหมายมาดว่าเขาจะไม่ปล่อยให้เธอห่างกายเลยตลอดสามวันสามคืน

...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ