บทที่ 107 แต่งงานกันนะ

อรพินท์น้ำตาไหลพรากเมื่อได้รับรู้ความจริงจากปากอีกฝ่าย เธอหันกลับไปสวมกอดและซุกหน้าอยู่กับอกกว้างของเขา

“พอแล้วค่ะปุ้น ไม่ต้องขอโทษอะไรอีกแล้ว อ้อนเข้าใจทุกอย่างแล้ว เอาเป็นว่าตอนนี้เราไม่มีอะไรค้างคาใจกันอีกแล้วนะคะ”

“เรากลับมาเริ่มต้นกันใหม่นะอ้อน”

อรพินท์พยักหน้าแรงๆ อยู่กับอกกว้าง

“แต่งง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ