บทที่ 12 ห้ามทำอะไรรุ่มร่าม

“นี่คุณไม่ได้อยากเป็นคู่นอนของผมหรอกหรือ”

“จะบ้าเหรอคะ ใครจะอยากเป็นแค่คู่นอนของคนอื่น ถึงแม้คุณจะคือ โปรด ปุณณัตถ์ ก็เถอะ แต่ฉันไม่ได้เห่อชื่อเสียงและความหล่อของคุณค่ะ”

คนหล่อย่นหัวคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ ติดจะไม่พอใจหน่อยๆ ที่เธอพูดเหมือนดูถูกเขา

“ถ้าเป็นแบบนั้น แล้วคุณมาขอนอนกับผมทำไม”

“ฉันมีเหตุผลของฉัน ที่ไม่จำเป็นต้องบอกใคร อีกอย่าง คุณเข้าใจคำว่า One Night Stand ไหมคะ ความสัมพันธ์ชั่วคืน แค่คืนเดียวแล้วจบไป แล้วคืนนั้นของเรา มันก็ผ่านมาแล้ว”

ไม่จริง ยัยผู้หญิงคนนี้ต้องไม่ปกติแน่ๆ นี่เธอปฏิเสธเขาอย่างไม่มีเยื่อใย ความหล่อเหลาและชื่อเสียงเงินทองของเขา ไม่ได้ช่วยอะไรเลย ขนาดผู้หญิงธรรมดาๆ อย่างเธอ ยังไม่อยากจะนอนกับเขาอีก

เธอหยามเกียรติของเขาเกินไปแล้วจริงๆ คอยดูเถอะ สักวัน เขาจะต้องเอายัยเด็กนี่มาเป็นคู่นอนให้ได้ จะนอนกอดนอนจูบทั้งวันทั้งคืนไปเลย

“เอาเป็นว่าตอนนี้ คุณเข้าใจแล้วนะคะ ฉันกับคุณ เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน และคุณสบายใจได้ ฉันไม่เอาเรื่องของคุณกับฉันไปบอกใครหรอกค่ะ”

เขานั่งจ้องหน้าเธออีกพักใหญ่ จนคนถูกจ้องเริ่มรู้สึกร้อนๆหนาวๆกับสายตาที่แปลความหมายไม่ออกของเขา

“อะ เอ่อ คุณโปรด ทีนี้คุณจะกลับคอนโดของคุณได้หรือยังคะ”

“ยังครับ ผมยังเหนื่อยอยู่ ขอนอนที่นี่ต่ออีกสักคืนแล้วกัน”

“หา ไม่ได้นะ”

“ทำไมจะไม่ได้ คุณไม่มีแฟนจะมาหาหรอก ผมรู้”

“จะมีหรือไม่มีคุณก็จะมานอนห้องฉันไม่ได้ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน”

“เป็นคนที่เคยนอนด้วยกันไง”

“นี่คุณ ทำไมถึงดื้ออย่างนี้”

“คุณต่างหากที่ดื้อ จะให้ผมนอนด้วยดีๆ หรือจะต้องให้ปล้ำก่อน”

เขาขยับกายเตรียมจะลุกไปหาเธอ แต่ก็ต้องชะงักค้างเมื่อเธอยื่นมือมาดันหน้าอกหนั่นแน่นของเขาเอาไว้

“อย่านะ ถ้าคุณทำอะไรฉัน ฉันจะแจ้งความ”

“ข้อหา?”

“ข่มขืนไง”

“นี่คุณ ภาพในกล้องวงจรปิดก็มีว่าคุณนั่งรถมากับผม และผมก็เดินตามคุณขึ้นมาบนห้อง แล้วเราก็หายเข้าไปในห้องด้วยกันทั้งคืน และคุณก็บรรลุนิติภาวะแล้ว ผมไม่มีทางโดนข้อหานั้นง่ายๆหรอกนะ”

“คุณโปรด”

“ครับ”

เธอถลึงตาใส่เขา ดาราบ้าอะไร หล่อก็หล่อ แต่โรคจิตชอบบังคับใจคนอื่น นี่เขาเห็นการมาทะเลาะและบีบบังคับเธอแบบนี้มันเป็นเรื่องสนุกหรืออย่างไร

“ว่าไงครับ จะให้นอนดีๆ หรือจะต้องโดนจับปล้ำรำลึกความหลังคืนนั้นของเราก่อน”

เขาขยับกายเข้าหาเธออีกครั้ง และเธอก็ออกแรงดันหน้าอกของเขามากขึ้นอีกนิด ทั้งยังเบี่ยงหน้าและย่นคอหนีคนบ้าอย่างเขา ช่างไม่กลัวว่าเธอจะไปเขียนข่าวโจมตีเขาบ้างเลยหรือไง

“จะนอนก็นอนไป แต่คุณห้ามทำอะไรรุ่มร่ามกับฉัน เราจะไม่มีอะไรกันอีก คุณทำได้ไหม”

“ได้ เพราะผมก็ไม่ได้พิศวาสอะไรคุณนักหรอก แค่เหนื่อยๆ ไม่อยากกลับห้อง แค่นั้นเอง”

หึ ให้มันจริงเถอะ ถ้ามาทำรุ่มร่ามกับเธอ จะเอามีดแทงให้ทะลุเลย

“แล้วสรุปเรื่องแฟนคุณว่าไง มีจริงไหม”

“เรื่องของฉันน่า จะมาอยากรู้อะไรเรื่องคนอื่น ทีฉันไม่เห็นอยากจะรู้เรื่องของคุณเลย”

“ผมก็ให้โอกาสคุณถามแล้วนะ วันนั้นน่ะ ถ้าอยากรู้อะไรก็ถามมาเลย ผมยินดีตอบ ผมไม่มีแฟนนะ ไม่มีคนคุย มีแต่คู่นอนที่ถ้าพอใจกัน ตกลงกันได้ก็ขึ้นเตียง”

“ไม่ได้อยากรู้ค่ะ และเรื่องพวกนี้ก็รู้ๆ กันอยู่แล้ว”

“ตอบเรื่องของคุณมา”

เขาขยับตัวจะเข้าหาเธออีกเพื่อข่มขู่ เธอจึงยกมือขึ้นดันหน้าอกของเขาอีกครั้ง แล้วเบนหน้าย่นคอหลับตาปี๋

“ไม่มี ฉันไม่มีแฟน คนที่คบ 7 ปีเลิกไปแล้วก่อนไปนอนกับคุณ พอใจไหม”

หึหึหึ ประชดแฟนเก่าสินะ ถึงไปไล่แจกพรหมจรรย์ให้เขา แต่ก็ดีเหมือนกันที่คนคนนั้นที่เธอเลือกคือเขา ไม่ใช่คนอื่น

“แล้วตอนนี้คุยกับใคร ใครมาจีบ”

“ไม่มี คุณจะถามอะไรดูสภาพฉันด้วย แบบนี้จะมีผู้ชายที่ไหนอยากได้”

ก็เขานี่ไง ที่อยากได้ เมื่อคืนก็อยากได้ ตอนนี้ก็อยากได้ และคืนนี้ก็คงจะอยากได้มากๆ จนไม่รู้เหมือนกันว่าจะมานอนกับเธอให้ทรมานทำไม สู้ไปนอนกับสาวๆ ไม่ดีกว่าเหรอ แต่ก็หาคำตอบและเหตุผลให้ตัวเองไม่ได้อยู่ดี

“ผมหิวแล้วละ คุณทำอะไรให้กินหน่อยสิ”

“หิวคุณก็ออกไปหาอะไรกินข้างนอกเองสิ มารบกวนนอนห้องฉัน ยังจะให้ฉันทำอาหารให้กินอีกเหรอ”

“จะให้ผมออกไปยังไง กลางวันแสกๆ ขืนออกไปเจอคนที่รู้จักผมจะทำไง ได้เป็นข่าวฉาวอีกแน่ ทีนี้คุณก็จะได้เป็นข่าวกับผมด้วย”

“ยุ่งจริงเลย”

เธอพูดอะไรไม่ออก เพราะก็ไม่ได้อยากเป็นข่าวฉาวกับเขา ไม่อยากตอบคำถามและไม่อยากโดนแฟนคลับเชาเอาเปลือกทุเรียนมาปาใส่หน้า จึงยอมเดินเข้าครัวไปทำอาหารกลางวันง่ายๆ สำหรับสองคน

“คุณทานกะเพราเนื้อได้ไหมคะ”

“ได้ครับ ขอไข่ดาวสองฟองนะ”

สุดยอด คุณชายเริ่มสั่งงานแจ๋วแล้ว

“ค่ะ ทานเผ็ดได้ไหม”

“ไม่ค่อยเก่ง แต่ก็พอทานได้ รสชาติกลางๆ แบบกับข้าวกองถ่าย ผมทานได้นะ”

“ค่ะ เชิญนั่งรอที่โต๊ะอาหารสักครู่ค่ะ คุณชาย”

เธอเดินนำเขาออกมาจากห้องนอน เข้าสู่โซนห้องครัว ก่อนเริ่มทำผัดกะเพราเนื้อรสเด็ดของเธอทันที ไม่นานอาหารจานเดียวง่ายๆ สำหรับสองที่ก็มาเสิร์ฟที่ตรงหน้าเขา เขาตักมันเข้าปากคำโต แล้วก็ต้องพยักหน้าพึงพอใจ เพราะกะเพราเนื้อฝีมือของเธอมันอร่อยมาก รสชาติจัดจ้านถึงเครื่องกะเพราของจริง

บทก่อนหน้า
บทถัดไป