บทที่ 5 นอนด้วยกันแค่ครั้งเดียว
ที่เธอทำไปทุกอย่างก็แค่เพื่อความสะใจเล็กๆ น้อยๆ เพราะหมั่นไส้และอิจฉาชีวิตลูกคุณหนูของนังอัณณา อยากให้มันสูญเสียผู้ชายที่มันรักที่สุด แค่ขำๆ สนุกๆ และมันก็สนุกมากจริงๆ ที่ได้เห็นน้ำตาของนังเด็กนั่น
อัณณามองสบตากับพี่สาวต่างสายเลือดอยู่นาน มือน้อยกำช้อนในมือแน่น ไม่รู้ว่าเธอคนนี้เกลียดอะไรเธอหนักหนา ถึงได้พยายามแย่งทุกอย่างไปจากเธอตั้งแต่เด็กแล้ว ทุกครั้ง เธอไม่เคยเก็บเอามาใส่ใจ แต่ครั้งนี้มันเกินไป
อยากนอนกับผู้ชายของเธอมากขนาดนี้เลยเหรอ จะเป็นยังไงนะ ถ้าคนอย่างมินนี่รู้ว่าคนที่เธอหมายปอง มานอนกับเธอ น้องสาวที่เกลียดแสนเกลียดคนนี้ จะเป็นยังไงถ้ารู้ว่าต้องใช้ผู้ชายคนเดียวกัน
“พ่อคะ อัณณ์ขอย้ายไปอยู่ที่คอนโดนะคะ อยู่ที่นี่อัณณ์เดินทางไม่สะดวกค่ะ งานหนักขึ้นทุกวัน อัณณ์เหนื่อย”
เธอตัดสินใจเอ่ยขอพ่อของเธอไปอยู่ที่คอนโดกลางเมืองที่เป็นมรดกของแม่ของเธอ เพราะไม่อยากจะอยู่ร่วมบ้านกับแม่ลูกคู่นี่อีกต่อไปแล้ว
“ห้องนั้นฉันให้เพื่อนฉันไปอยู่แล้ว”
มินตราเอ่ยสวนกลับมา เธอเพิ่งจะให้ดาราหนุ่มรุ่นน้องที่เข้าวงการมาไล่เลี่ยกับเธอมาอยู่ และเธอก็แวะไปนอนกลับเขาทุกครั้งที่เธอเหงา
“พี่ถือสิทธิ์อะไรเอาคนของพี่ไปอยู่ห้องอัณณ์”
ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอสงบปากสงบคำ แต่เขาก็ไม่เคยจะคิดได้และทำดีกับเธอบ้างเลย ต่อไปนี้ ก็ไม่จำเป็นต้องทำแบบเดิม
“ทำไม แม่ฉันก็เป็นเมียคุณลุง มีทะเบียนสมรส ทำไมฉันจะไม่มีสิทธิ์ในสมบัติพวกนั้น”
“แต่ห้องนั้นเป็นของอัณณ์ เป็นมรดกของแม่ และมันเป็นชื่อของอัณณ์”
มินตราหันมองหน้ากับมารดาตัวเอง สิ่งที่นังนี่พูดมันเป็นเรื่องจริงหรอกหรือ ไหนแม่ว่าห้องนั่นมันเป็นสมบัติของคุณลุงไง
“คุณคะ”
“ห้องนั่นเป็นมรดกของแม่ยัยอัณณ์จริงๆ อัณณ์อยากจะไปอยู่คนเดียวจริงๆหรือลูก”
บิดาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ถึงแม้ลูกสาวของเขาจะโตแล้ว แต่ก็ยังอดห่วงไม่ได้ แต่ถ้าลูกสาวยังอยู่ในบ้านหลังนี้ ก็คงมีเรื่องอึดอัดใจเหมือนเดิม
“ค่ะพ่อ”
“งั้นมินนี่ก็ให้เพื่อนย้ายออกเถอะนะ”
“คุณลุง”
“เอาตามนี้แหละ เจ้าของห้องตัวจริงเขาจะไปอยู่นี่นะ”
หลังจากนั้นอีกเป็นอาทิตย์กว่าที่คนของมินตราจะย้ายออก เธอสั่งทำความสะอาดครั้งใหญ่ ตกแต่งภายในเพิ่มอีกเล็กน้อย จึงค่อยๆ ขนของทยอยเข้าไปอยู่ และวันนี้หลังจากที่ไปทำอะไรสะใจๆ แบบไร้สติมา ก็กลับมาเก็บของที่เหลือที่บ้าน ก็ดันได้เจอกับคนที่เธอพยายามหลบหน้ามาตลอดเกือบสองสัปดาห์ที่ผ่านมา
“อัณณ์ จะไปไหน”
ตุลย์เอ่ยถามเธออีกครั้งเมื่อเธอเอาแต่จ้องเขาด้วยแววตาสั่นระริก เขารู้ว่าเธอเสียใจมาก การขาดความยับยั้งชั่งใจของเขาทำให้เธอต้องเจ็บปวด หลังจากวันนั้นเขาก็พยายามติดต่อเธอทุกวิถีทาง แต่เธอก็ปฏิเสธเขามาตลอด
“ไปอยู่คอนโดค่ะ”
“แล้วที่นี่ล่ะ”
“ว่างๆค่อยกลับมาเยี่ยมพ่อ”
“อัณณ์ พี่ขอโทษ ให้โอกาสพี่อีกครั้งได้ไหม”
“มันคงไม่ได้แล้วค่ะ อัณณ์ทำใจให้เชื่อใจพี่ตุลย์อีกไม่ได้”
“เรื่องมันเพิ่งเกิด พี่จะให้เวลาอัณณ์ทำใจ แต่อัณณ์อย่าเพิ่งทิ้งพี่ไปได้ไหมครับ พี่ขอร้อง”
“มันไม่มีอะไรเหมือนเดิมแล้วค่ะ”
“พี่จะรอ นานแค่ไหนก็รอ”
“อย่าเสียเวลาเลยค่ะ อัณณ์รู้ตัวดีว่าเป็นยังไง”
“ความรักความผูกพัน 7 ปีของเราไม่มีความหมายเลยเหรอ อัณณ์ถึงให้อภัยพี่ไม่ได้”
“อัณณ์ต้องถามพี่มากกว่า ว่าความรักของเรา 7 ปีไม่มีความหมายเลยเหรอ พี่ถึงทำแบบนี้กับอัณณ์ได้”
น้ำตาไหลอาบแก้มนวลอีกครั้ง และก่อนที่เขาจะพูดอะไรมากไปกว่านี้ รถยนต์คันหรูขอมินตราก็แล่นเข้ามาจอดข้างๆ กับคนทั้งคู่ เธอเองก็เพิ่งกลับเข้าบ้านเพราะเมื่อคืนเกิดอารมณ์เปลี่ยวเลยพยายามติดต่อไปหาปุณณัตถ์ เพื่อจะไปนอนกับเขา แม้เขาไม่เคยยอมค้างคืนกับเธอเลยก็ตาม แต่เธอตั้งใจว่าเมื่อคืนจะออดอ้อนใช้เสน่ห์ของเธอให้เขายอมค้างคืนด้วยให้ได้ แต่ไม่ว่าจะติดต่อไปเท่าไร เขาก็ไม่ยอมรับสายเธอเลย ไม่รู้ว่ามัวทำอะไรหรือไปนอนกับนังผู้หญิงหน้าด้านคนไหน ถ้าเธอจับได้ จะไปตามรังควานไม่ให้มันมายุ่งกับผู้ชายของเธออีก ซึ่งเธอก็เคยทำสำเร็จมาแล้ว นางร้ายรุ่นน้องคนสวยนั่น ก็กลัวเธอจนหัวหด ไม่กล้ามาอ่อยเขาอีกเลย ความอารมณ์เสียทำให้เธอเรียกดาราชายคู่ขาคนใหม่ให้มาปรนเปรอเธอถึงคอนโดหรูกลางเมืองของเธอ กว่าจะกลับเข้าบ้านได้ก็ปาเข้าไปบ่ายแล้ว
ร่างเย้ายวนลงจากรถได้ก็เดินตรงดิ่งไปหาคนสองคนที่กำลังพูดคุยกันด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย
“พี่ตุลย์ มาหามินนี่เหรอคะ คิดถึงจังเลย”
มินตราตรงเข้ากอดแขนของเขา แล้วเตรียมลากเขาเข้าไปในบ้าน ถึงแม้ว่าแม่กับลุงจะอยู่ แต่ก็จะพาเขาขึ้นไปนอนด้วยข้างบนบ้านให้ได้
“มินนี่ ปล่อยก่อน พี่ไม่ได้มาหาเธอ แต่พี่มาหาอัณณา”
“มาหายัยอัณณ์ทำไม พี่เลิกกันแล้วนะ พี่นอนกับมินนี่แล้ว จะมายุ่งกับผู้หญิงคนอื่นแบบนี้ไม่ได้ มินนี่ไม่ยอม”
“พี่ไม่ได้เลิกกับอัณณ์ พี่ไม่เลิก แล้วเราก็ไม่ได้เป็นอะไรกันด้วย เราแค่นอนด้วยกันแค่ครั้งเดียว”
“มินนี่ไม่ยอมนะ ยัยอัณณ์ ผู้ชายมีตั้งเยอะแยะทำไมต้องมาแย่งผู้ชายของฉัน”
“คำถามนี้อัณณ์ควรถามพี่มากกว่า ว่าผู้ชายตั้งเยอะแยะ แต่พี่มานอนกับผู้ชายของอัณณ์ทำไม ในเมื่อพี่อยากได้เขานัก ก็จับเขาให้อยู่หมัดก็แล้วกัน อัณณ์ไม่ยุ่ง แล้วทุกคนก็เลิกยุ่งกับอัณณ์ได้แล้ว”
อัณณาเดินหนีหนุ่มสาวคู่นั้น ขึ้นรถแล้วขับหนีออกไปทันที เมื่อพ้นจากบ้านหลังนั้น เธอก็ยกหลังมือขึ้นปาดหยาดน้ำตา เรื่องบ้าๆที่เกิดขึ้นมันทำให้เธอตัดสินใจทำเรื่องสิ้นคิดไป แม้จะสะใจ แต่ก็แอบรู้สึกปวดหน่วงในใจแปลกๆ
