บทที่ 5 5

“พี่โอบไม่ได้มีคนอื่นใช่ไหมคะ” เส้นเสียงที่สั่นเครือ ถามเขาออกไปด้วยหัวใจที่ปวดร้าว และต่อให้ตอนนี้เจ็บเจียนตายแต่ก็ยังอยากถามเพื่อให้ตัวเองได้กระจ่างว่าแท้จริงแล้วเหตุผลที่เขาอยากจบความสัมพันธ์กับเธอทั้งที่เราอยู่กินกันมา 4 ปีนั้นไม่ได้เป็นเพราะในหัวใจของอินทัชกำลังมีคนอื่นเข้ามาใช่หรือไม่

อารีรัตน์ไม่กล้าคิดว่าใครจะเข้ามาแทนที่เธอและก็ยอมรับว่าตลอดเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน เธอคิดเสมอว่าในหัวใจของเขาต้องรักเธอบ้าง ต้องมีสักเศษเสี้ยวหนึ่งในหัวใจที่มีเธออยู่ในนั้น ความสัมพันธ์ของเราไม่ได้เริ่มขึ้นตอนแต่งงานแต่เรามีความผูกพันกันมาตั้งแต่เด็กและเพราะความใกล้ชิดกันมาตั้งแต่ประถมทำให้เธอแอบรักเขามาโดยตลอด อารีรัตน์คิดว่าเธอยังแอบรักเขามานานได้ มันก็ต้องมีบ้างสิที่เขาจะมองเธออย่างคนรักบ้าง

“พี่ไม่ได้มีใคร พี่คิดว่าชาตินี้พี่ขออยู่คนเดียวหรืออยู่กับลูกแค่สองคนดีกว่า”

“พี่โอบไม่ได้มีคนอื่น”

“อืม” อินทัชพยักหน้ารับและเขาไม่ได้โกหกเรื่องนี้เพราะเขาไม่ได้มีใคร ไม่ได้กำลังสนใจใคร เขาแค่ต้องการชีวิตของเขาคืน

“และไม่ต้องกลัวว่าพี่จะมองหาผู้หญิงคนใหม่ พี่จะทุ่มเทหัวใจของพี่ให้อันนาคนเดียว” เขาอยากได้อิสระที่ไม่ต้องมีคำว่าเมียห้อยท้าย แต่หัวใจของอินทัชก็ไม่คิดที่จะเปิดใจคบกับใครคนไหนเพราะเขารู้จักตัวเองดีและพอได้แต่งงานได้ลองใช้ชีวิตแบบครอบครัวก็ยิ่งทำให้เขามั่นใจมาก ว่าเขาชอบอยู่คนเดียวและหัวใจของเขากับชีวิตของเขาจะทุ่มเทให้ลูกสาวสุดที่รักเพียงคนเดียวเท่านั้น

อยู่แบบโสดที่แปลว่าสามารถเลี้ยงลูกได้ นี่คือสิ่งที่อินทัชตั้งใจจะเป็นนับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป

“พี่โอบไม่ได้รักเอิร์น”

“ใช่”

“แต่รู้ใช่ไหมคะ ว่าเอิร์นรักพี่โอบ รักแบบคนรัก เอิร์นรักพี่โอบมากนะคะ” พร่ำบอกคำว่ารักที่เขาไม่ได้ต้องการจะฟัง สะอึกสะอื้นจนไหล่สั่นสะท้าน ร้องไห้ปลดปล่อยความเจ็บปวดที่เธอเกินจะต้านไหวให้มันไหลออกมาเป็นหยดน้ำตา

“พี่รู้ แต่เอิร์นจะเป็นน้องสาวของพี่เสมอ”

อินทัชมองดวงตาคู่สวยที่ตอนนี้มีน้ำตาเจิ่งนองจนรู้สึกสงสาร เขาไม่สามารถรักอารีรัตน์เหมือนคนรักอย่างที่เธอต้องการได้แต่เขาสามารถรักเธอแบบน้องสาวของเขาอีกคนได้เพราะเราสองคนก็เริ่มต้นกันมาแบบนั้น ไม่ว่าหลังจากนี้จะเป็นอย่างไรอารีรัตน์ยังคงเป็นน้องสาวที่เขารักและหวังดีเสมอ

“พี่รู้ แต่เอิร์นจะเป็นน้องสาวของพี่เสมอ” คำว่าน้องสาวฝั่งลึกเข้าไปในทุกโสตประสาทของอารีรัตน์ เธอไม่อยากยอมรับความจริง แต่ก็ต้องยอมเพราะต่อให้เธอจะร้องไห้จนน้ำตาออกมาเป็นสายเลือดก็คงไม่สามารถเปลี่ยนใจของเขาได้

“โอเคค่ะ” อารีรัตน์หลับตาลง คิดถึงภาพวันวานที่เธอกับเขาได้มีความสุขร่วมกันมาตลอด 4 ปี รอยยิ้มของเขา ใบหน้าของเขาวันที่รู้ว่าเธอกำลังท้อง คำพูดที่แสนอบอุ่นและกอดจากความรัก แม้ในตอนนั้นอาจจะไม่ใช่ความรักในความหมายเดียวกันกับของเธอ แต่นั่นคือกอดที่มาจากรักและเธอจะขอจำไว้แบบนั้นตลอดไป

“เอิร์นจะทำตามความต้องการของพี่โอบ”

หมดแล้วคำว่าครอบครัวที่เธอใฝ่ฝันให้มันเป็นแบบนี้ไปจนแก่ หมดแล้วสถานะภรรยาของอินทัช หมดแล้วความสุขที่เธอจะได้อยู่กับเขาและอยู่กันพร้อมหน้าสามคนพ่อแม่ลูก พรุ่งนี้ทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิม

“แต่เอิร์นมีเรื่องหนึ่งที่อยากจะขอพี่โอบ” เมื่อเขาอยากได้อิสรภาพและชีวิตของเขาคืน เธอก็จะยอมคืนให้แม้ในหัวใจจะคัดค้านไม่ต้องการทำแบบนั้นแต่มีเรื่องเดียวที่เธอคงยอมให้อินทัชไม่ได้

“ว่ามาสิ” ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความดีใจ เขากำลังมีความสุขที่จะได้ชีวิตของตัวเองคืนและเขาไม่แม้แต่จะปกปิดมันไว้สักนิด อย่างน้อยก็ควรจะแสร้งทำเป็นเฉย ๆ หรือไม่ต้องดีใจจนออกนอกหน้าให้เธอเห็นก็ได้ รอยยิ้มกว้างของเขาไม่ต่างอะไรกับใบมีดคม ๆ ที่เฉือนบนหัวใจของเธอเลย

“อันนาต้องอยู่กับเอิร์น”

“เรื่องนี้พี่คงให้ไม่ได้เอิร์น” เขาเข้าใจหัวอกคนเป็นแม่ แต่เธอเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ต้องเลี้ยงลูกคนเดียวเขาคงปล่อยให้เป็นแบบนั้นไม่ได้ ห่วงอารีรัตน์ไหมก็อาจจะมีบ้างแต่อินทิชห่วงอันนามากกว่า

“พี่มีงานมีเงินที่จะเลี้ยงลูกได้ไม่ลำบาก แต่เอิร์นไม่มีอะไรเลยแล้วจะเลี้ยงลูกให้สบายได้ยังไง” เขาไม่ได้จะดูถูกอารีรัตน์ ที่พูดก็เอาความจริงมาพูดทั้งนั้น

ตลอดเวลาที่เธออยู่กับเขาในฐานะภรรยา อินทัชต้องการให้เธอเป็นแม่บ้านอยู่บ้านเลี้ยงลูกดูแลสามีก็พอ เขาไม่ให้เธอทำงานเพราะเงินที่เขามีและธุรกิจของเขาสามารถเลี้ยงลูกและเมียได้สบาย ๆ แต่พอมาตอนนี้เขาก็พึ่งคิดได้ว่า ตัวเองคิดผิดที่ไม่ปล่อยให้อารีรัตน์ทำงานบ้าง เมื่อถึงคราวต้องแยกทางกันกลายเป็นเขาที่ทำให้เธอลำบากเสียเอง

“เอิร์นมีค่ะ และเอิร์นมั่นใจว่าสามารถเลี้ยงลูกได้”