บทที่ 6 6

“ยังไงเอิร์น อย่าบอกนะว่าจะพาอันนาไปอยู่ที่อังกฤษ” เห็นความมั่นใจภายใต้ดวงตาที่บอบช้ำแล้วอินทัชอดที่จะถามออกไปไม่ได้ ว่าเธอเอาอะไรมามั่นใจที่จะหาเงินมาเลี้ยงอันนาได้ด้วยตัวเอง

แต่แล้วก็มานึกออกว่าครอบครัวของอารีรัตน์หรือก็คือพ่อตาแม่ยายของเขา ตอนนี้ได้ใช้ชีวิตอยู่ที่ประเทศอังกฤษ ท่านทั้งสองเปิดร้านกาแฟเล็ก ๆ อยู่ที่นั่น เป็นร้านเล็ก ๆ แต่สร้างรายได้ให้สองตายายอย่างมหาศาล เดิมทีครอบครัวของอารีรัตน์ก็มีฐานะอยู่แล้ว พอมาคิดไปคิดมาเขาไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงปัจจัยในการดำรงชีพของเธอ

แต่ก็นั่นแหละ เขาเป็นห่วงลูกมากที่สุดและต่อให้อารีรัตน์มีพื้นฐานครอบครัวของเธอที่ดี แต่เธอยังเป็นคนดื้อที่ชอบพึ่งพาตัวเองมากกว่าเงินของพ่อแม่ และอินทัชมั่นใจว่าหลังจากนี้อารีรัตน์ก็จะไม่ขอเงินใคร เขารู้จักนิสัยของเธอดีถึงได้ห่วงอยู่นี่ไง เธอจะไม่ขอเงินพ่อแม่ตัวเองและจะไม่ขอเงินเขาด้วยแล้วจะเอาเงินที่ไหนมาเลี้ยงลูก

“ไม่ใช่ค่ะ เอิร์นยังอยากอยู่ที่ประเทศไทย”

เพราะที่นี่มีเขาอยู่ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เธอจะไม่พาอันนาย้ายไปอยู่ที่ประเทศอังกฤษ หากในอนาคตลูกสาวต้องการไปเรียนที่นั่นอารีรัตน์จะพิจารณาดูอีกครั้งแต่ตอนนี้อันนายังเด็ก เธออยากให้ลูกเรียนที่ประเทศไทยก่อนเอาไว้โตกว่านี้แล้วค่อยมาคิดถึงเรื่องย้ายไปเรียนที่อังกฤษอีกทีและอีกอย่างอันนายังต้องการพ่อ

“แล้วเอิร์นจะทำงานอะไร จะสมัครเข้ามาเป็นพนักงานในโรงงานของพี่เหรอ เหอะ พี่ไม่รับหรอกนะ”

ใจร้ายใจดำเสียจริง อารีรัตน์คิดอยู่ในใจเธอน้อยใจและเสียใจมากที่ได้ยินคำตัดเยื่อใยจากเขา นอกจากเขาจะไม่รักษาน้ำใจเธอแล้วเขายังใจร้ายไม่คิดช่วยเหลือเธออีก ใช่สิพอหมดใจอะไร ๆ ก็ไม่สำคัญและเธอไม่ควรจะคาดหวังอะไรจากเขาทั้งนั้น

“แยมผลไม้ค่ะ เอิร์นร่วมหุ้นกับมินเมื่อปีที่แล้ว”

“ทำไมพี่ไม่รู้เรื่องนี้” ชักจะหงุดหงิดขึ้นมาแล้วสิ อยู่บ้านเดียวกันแท้ ๆ แต่เธอไม่คิดจะบอกเขาเลยสักนิดว่าแอบไปทำธุรกิจร่วมกับเพื่อนมา แย่มาก

“เอิร์นกลัวพี่โอบจะไม่อนุญาตให้เอิร์นทำค่ะ”

“แต่กล้าที่จะทำโดยไม่ปรึกษาพี่สักนิด นี่เอิร์นไม่เห็นพี่เป็นผัวเลยใช่ไหม”

“ตอนนี้ก็ไม่ได้เป็นแล้วนี่คะ”

“...!”

อินทัชถึงกับอ้าปากค้างเพราะอึ้งที่ถูกย้อนกลับมาแบบนี้ อารีรัตน์กล้าย้อนเขาทั้งที่ตัวเองก็ร้องห่มร้องไห้ตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำ สรุปเธอเสียใจจริง ๆ หรือเปล่าเนี่ยที่ถูกเขาบอกเลิก

“ถือว่าเอิร์นขอเป็นครั้งสุดท้ายนะคะ ขอให้อันนาอยู่กับเอิร์น ถ้าไม่มีลูกอยู่ด้วยเอิร์นก็ไม่รู้จะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ยังไง”

หัวใจส่วนหนึ่งของเธอคืออินทัชและต่อไปจะไม่มีอีกแล้วเพราะเจ้าของใจดวงนั้นไม่เต็มใจที่จะอยู่กับเธอ แต่ถ้าเขาจะเอาลูกออกไปจากชีวิตของเธอด้วยอารีรัตน์มั่นใจว่าเธอไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่บนโลกนี้ต่อไปได้แน่ ๆ ลูกคือทุกสิ่งของเธอ เป็นทั้งชีวิตและลมหายใจ

“นะคะพี่โอบ เอิร์นขอแค่เรื่องเดียวแล้วเอิร์นจะไม่ยุ่งวุ่นวายกับชีวิตของพี่โอบอีกเลย” อินทัชนิ่งฟังและใช้ความคิด ใจหนึ่งเขาไม่อยากให้ลูกสาวต้องอยู่กับอารีรัตน์แต่อีกใจหนึ่งก็สงสาร ถึงยังไงเธอก็เป็นแม่ที่อุ้มท้องลูกของเขามาถึงเก้าเดือนและเลี้ยงลูกด้วยตัวเองมาตลอด ในแต่ละวันอารีรัตน์ใช้เวลาอยู่กับอันนามากกว่าเขาที่เป็นพ่อเสียอีก

ถ้าหากเขาพาลูกออกมาจากชีวิตของเธอก็คงเป็นเรื่องที่ใจร้ายมากเกินไป และถ้าไม่มองเรื่องเงินที่ต้องใช้ในชีวิตประจำวัน อินทัชก็ต้องยอมรับว่าอารีรัตน์เป็นแม่ที่ดีมาก ๆ คนหนึ่งดีกว่าให้เขาเลี้ยงคนเดียวด้วยซ้ำ

“ก็ได้ พี่จะยอมให้อันนาไปอยู่กับเอิร์น” การตัดสินใจของอินทัชเขาไม่ได้คิดเพียงชั่ววูบ แต่เขาคิดอย่างดีแล้วและคิดว่าไม่ว่าอันนาจะอยู่กับใครลูกจะไม่ขาดพ่อและแม่ ถึงเราสองคนจะจบความสัมพันธ์แบบสามีและภรรยากันแล้วแต่หน้าที่พ่อและแม่จะคงอยู่ตลอดไป หน้าที่ที่จะไม่มีวันละทิ้งได้และความสุขของลูกต้องมาก่อนเสมอ

“แต่มีข้อแม้”

“ข้อแม้อะไรคะ?”

“ภายในหนึ่งปี ถ้าพี่เห็นว่าเอิร์นติดปัญหาเรื่องเงินพี่จะพาอันนามาอยู่กับพี่ทันทีและพี่จะไม่ใจดีให้ลูกไปอยู่กับเอิร์นอีก” ระยะเวลาหนึ่งปีก็เพียงพอแล้วที่เขาจะได้เห็นว่าอารีรัตน์มีความสามารถพอที่จะเลี้ยงลูกของเขาได้สุขสบายหรือไม่

“พี่จะให้เงินเอิร์นเพิ่มขึ้นจากที่ให้ปกติทุกเดือน แต่เป็นเงินที่พี่จะให้เอิร์นเอาไว้เลี้ยงลูก”

เขาไม่ได้เป็นพ่อใจร้ายที่จะตัดแม่แล้วตัดลูกด้วย ในเมื่อเธออยากเลี้ยงลูกด้วยตัวเองอินทัชก็ต้องมั่นใจว่าลูกของเขาจะไม่ลำบากจนเกินไป

“ขอบคุณค่ะพี่โอบ”

อารีรัตน์ยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณเขาในฐานะสามีที่กำลังจะกลายเป็นอดีตสามีของเธอ ขอบคุณสำหรับทุกช่วงเวลาที่ผ่านมาที่เราได้ร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน ขอบคุณที่เขาได้มอบของขวัญล้ำค่าที่สุดในชีวิตของเธอและขอบคุณที่เขายังใจดีกับเธออยู่บ้างที่ไม่พรากลูกไป

จบแล้วคำว่าภรรยาของผู้ชายที่ชื่ออินทัช วันพรุ่งนี้เธอจะกลายเป็นเพียงคนอื่นของเขาแต่เราจะยังผูกติดกันไว้ด้วยคำว่าพ่อและแม่ ต่อให้มันจะยากที่เธอต้องปรับตัวปรับใจ ต่อให้ใจจะเจ็บสาหัสสักแค่ไหน อารีรัตน์จะหอบเอาหัวใจพัง ๆ ของเธอไป เธอรักเขาเอง เจ็บเองก็ต้องรักษาหัวใจของตัวเองให้ได้ แผลนี้เดี๋ยวก็คงดีขึ้นเอง