บทที่ 7 ตอนที่ 7 มีอะไรให้หลง!!
ร่างบางเดินออกจากห้องนอนด้วยอาการร้อนผ่าวบนใบหน้าสวย แก้มเนียนใสเริ่มซีดลงอีกครั้ง ไอร้อนจากลมหายใจเข้าออก รับรู้ได้ถึงอุณหภูมิในร่างกาย
พราวฟ้าเดินเข้ามาภายในห้องครัว เธอตั้งสติก่อนหยิบจับอุปกรณ์ทำอาหารง่าย ๆ สองสามเมนูให้กับอคินที่เดินหายเข้าไปในห้องตั้งแต่เดินเข้ามาเรียกเธอ เธอตั้งใจทำอาหารจนเสร็จ และเดินขึ้นไปตามเขาให้ลงมาทานข้าว
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“พี่คินคะ พราวทำอาหารเย็นเสร็จแล้วนะคะ” น้ำเสียงที่เริ่มแหบแห้งของพราวฟ้าเอ่ยเรียกอคินผ่านประตูบานใหญ่ ไม่นานประตูนั้นก็เปิดออกมาพร้อมกับร่างสูงของอคินในชุดเสื้อยืดและกางเกงยีนสีดำเหมือนวัยรุ่นกำลังจะออกไปท่องราตรี
“โทษที พอดีฉันมีนัดแล้ว” ร่างสูงของอคินเดินออกจากห้องผ่านหน้าพราวฟ้า พร้อมกับผิวปากอย่างอารมณ์ดีเดินลงบันไดบ้านไป
ดวงตากลมโตหันกลับไปมองตามแผ่นหลังของอคิน ใบหน้าสวยซีดเผือดยากจะคาดเดาอารมณ์และความคิดของเธอ
พราวฟ้าเดินลงจากชั้นสองของบ้าน เธอเดินเข้าไปทำความสะอาดห้องครัวให้เสร็จอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เธอจะเดินขึ้นไปอาบน้ำชำระร่างกายอีกครั้งจนเผลอหลับไปด้วยฤทธิ์ยา
@คลับหรูใจกลางเมือง
คลับหรูที่เต็มไปด้วยเหล่านักท่องราตรี แสง สี และเสียงจัดเต็ม นักท่องเที่ยวต่างพากันมาเที่ยวที่นี่ เพราะคลับแห่งนี้คือคลับที่เนืองแน่นไปด้วยหญิงสาวมากมายในชุดเซ็กซี่ ถือแก้วค็อกเทลพร้อมกับโยกตัวตามจังหวะเพลง
“ว่าไงครับเจ้าบ่าวป้ายแดง” เสียงเฆมเอ่ยทักอคินเป็นคนแรกที่เห็นเจ้าตัวเดินเข้ามาภายในคลับ ความหล่อเหลาของอคินทำให้สาว ๆ ต่างพากันหันมามองเป็นตาเดียว
บ้างก็ส่งสายตาเชื้อเชิญให้กับเขา เพราะด้วยรูปร่างที่ดูดี บวกกับผิวขาวที่ตัดกับเสื้อสีดำ ทำให้ร่างสูงของอคินดูโดดเด่นตั้งแต่เดินเข้ามาภายในคลับ
“เสือก!!”
“ไอ้คิน กูเพื่อนมึงนะเว้ย”
“สรุปเป็นไง หลังจากแต่งงาน กูเห็นมึงหายหน้าไปเลยนะเว้ย” อรรถเอ่ยถามเพื่อนรักอย่างอคินขึ้นบ้าง พวกเขาเองก็อยากอัปเดตชีวิตแต่งงานของเพื่อนรักเหมือนกัน เพราะดูเหมือนว่าอคินจะเป็นผู้ชายที่โชคดีที่ได้พราวฟ้าเป็นศรีภรรยา
“เฉย ๆ” เสียงเนือยตอบกลับเพื่อนรักทั้งสองที่นั่งรอฟังคำตอบจากเขา ใบหน้าเบื่อโลกเมื่อเพื่อนรักเอ่ยถามถึงเมียของเขาทั้งที่เจ้าตัวไม่ได้อยู่ที่ตรงนี้
“เมียมึงสวยขนาดนั้น แถมกูได้ยินมาว่าน้องพราวดูแลมึงอย่างดี” เฆมเอ่ยโต้แย้งอคินเมื่อได้ยินคำตอบที่ไม่น่าพึงพอใจนัก
ด้วยความเป็นห่วงเพื่อน ทำให้เฆมตามสืบเรื่องของพราวฟ้าอยู่ห่าง ๆ แต่ข้อมูลที่เขาได้รับ ทำให้เขาเริ่มเบาใจลงว่าเพื่อนของเขาจะไม่เจอเหตุการณ์ที่ทำร้ายจิตใจซ้ำสอง เพราะครั้งแรกที่อคินเจอ ทำให้เพื่อนเขาแย่พอสมควร
“กูแต่งกับผู้หญิงคนนั้น เพราะพ่อกูบังคับ ไอ้สัด!!”
“งั้นกูถามตามตรงเลยนะ อยู่บ้านเดียวกันมึงมีอะไรกันรึยัง” คำถามของอรรถทำให้อคินนิ่งเงียบ และแน่นอนว่าเพราะทั้งสองได้คำตอบจากการกระทำของอคินทันที การไม่ตอบและไม่ปฏิเสธคือคำตอบชั้นดีของอคินก็ว่าได้
“ปากบอกว่าเขาเป็นผู้หญิงหน้าเงิน แต่มึงก็ไปมีอะไรกับน้องเขาเนี่ยนะ”
“แล้วไง จ่ายไปก็ต้องใช้ให้คุ้มสิวะ?”
“ไอ้คิน อย่าหาว่ากูสอนเลยนะ ผู้หญิงไม่ได้เหมือนข้าวฟ่างกันทุกคน”
“ไอ้เฆม!!” อคินตวาดเสียงใส่เพื่อนรักเมื่อได้ยินชื่อของผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาไม่อยากได้ยินรวมอยู่ในประโยค
“กูว่าเปลี่ยนเรื่องคุยกันเถอะ” อรรถที่เริ่มเห็นสถานการณ์ไม่ดีระหว่างเฆมและอคิน ทำให้เขาต้องรีบเปลี่ยนเรื่องคุยทันที ก่อนที่ทั้งสองจะวางนวมกัน จนทำให้เกิดเรื่องปวดหัว เพราะยังไงชื่อของข้าวฟ่างก็ไม่ควรให้อคินได้ยินดีที่สุด
“ว่าแต่ช่วงนี้มึงงานยุ่งเหรอวะ?”
“นิดหน่อย มีอะไร”
“พวกกูแค่ไม่เห็นหน้า ปกติเลิกงานมึงต้องออกมาดื่มกับพวกกูไง แต่ตั้งแต่แต่งงานมึงก็หายเงียบไป พวกกูก็คิดว่ามึงกำลังหลงเมีย”
“หึ!! มีอะไรให้หลงวะ”
“กูจะคอยดูแล้วกัน” เสียงเฆมเอ่ยแทรกขึ้นมาเมื่อได้ยินประโยคจากอคิน แววตาคมตวัดมองเฆม ที่กำลังพูดไม่เข้าหูโดยที่เขาไม่ได้พูดอะไรออกมา
ใบหน้าครุ่นคิดบางอย่างของอคิน มือหนากำแก้วเหล้าจนเห็นเส้นเลือดปูดบนหลังมือ สันกรามขบกันจนนูนเมื่อแววตากลมโต กลับจ้องไปยังแก้วเหล้าที่อยู่ในมือ จู่ ๆ เขาก็นึกถึงหน้าผู้หญิงที่อยู่ที่บ้านขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ จนทำให้เขาหงุดหงิดกับตัวเองไม่น้อย
ก่อนที่ร่างสูงกระชากตัวลุกจากเก้าอี้ แล้วเอ่ยลาเพื่อนรักทั้งสอง จากนั้นก็รีบเดินออกจากคลับและรีบขับรถกลับบ้านทันที
“อื้ม” เสียงครางเบา ๆ เมื่อถูกรบกวนการนอนของพราวฟ้า ร่างสูงโปร่งท่ามกลางเงาสลัวกำลังจับแขนของพราวฟ้าอยู่
ดวงตากลมโตค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมามองสิ่งรบกวนเวลานอนของเธอ สายตาทั้งสองสอดประสานจนพราวฟ้าถึงกับชะงัก แววตาคมที่เธอจำได้เป็นอย่างดีแม้ว่าจะอยู่ในที่มืดก็ตาม ร่างสูงของอคินกำลังนั่งอยู่บนเตียงของเธอเหมือนเขากำลังทำอะไรบางอย่าง
“พี่คิน”
“ฉันอยาก ลุกขึ้นมาทำหน้าที่ของเธอ” กลิ่นแอลกอฮอล์เจือปนลมหายใจอุ่น กระซิบข้างหูพร้อมกับงับใบหูเล็กของพราวฟ้าแผ่วเบาจนเจ้าตัวถึงกับขนลุกซู่กับการกระทำของคนตัวโต
“แต่พราวไม่สบายอยู่นะคะ” เสียงแหบแห้งตอบกลับชายหนุ่ม พิษไข้เล่นงานเธอแทบไร้เรี่ยวแรง แต่กลับต้องมาเจอชายหนุ่มในโหมดหื่น เพราะทุก ๆ คืน อคินมักจะเข้ามารังแกเธออยู่เสมอ และไม่มีคืนไหนที่เขานั้นให้เธอได้พักเต็มที่
“พี่คิน พี่คินควรใส่ใจเมียตัวเองบ้างนะคะ” น้ำเสียงตัดพ้อ ดวงตากลมโตที่คลอไปด้วยน้ำตาตอบกลับอคิน พิษไข้ทำให้เธออ่อนแอจนน้อยใจถึงขั้นระบายออกมาให้ชายหนุ่มได้รับฟัง
“งั้นก็นอน” การกระทำของอคินสร้างความแปลกใจให้กับพราวฟ้าไม่น้อย นี่คงเป็นครั้งแรกที่อคินเห็นใจผู้หญิงอย่างเธอ
เขาเดินออกจากห้องไปหลังจากที่พูดประโยคสุดท้ายกับเธอ ร่างสูงเดินกลับห้องของตัวเองเพื่อไปจัดการธุระของตัวเองในห้องน้ำอยู่นานสองนาน
