บทที่ 9 ตอนที่ 9 รักแรกของพราวฟ้า
ภายในร้านอาหารเกาหลีตกแต่งตามต้นฉบับเหมือนกำลังนั่งอยู่ร้านอาหารในประเทศเกาหลีจริง ๆ สามสาวเดินเข้ามาภายในร้าน เลือกมุมที่สงบและเป็นส่วนตัวมากที่สุด หลังจากไม่ได้เจอกันนาน จึงมีเรื่องราวมากมายหลายเรื่องที่ต้องอัปเดตกันไม่น้อย
“ยายพราว สรุปแกมีอะไรในใจรึเปล่า” ริสาที่ทนรอเพื่อนรักเล่าให้ฟังไม่ไหว เพราะพราวฟ้ามัวแต่นั่งเลือกอาหารไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเธอ
เสียงกลืนน้ำลายของพราวฟ้าดังจนได้ยิน เธอยื่นเมนูอาหารให้กับพนักงานหลังจากสั่งอาหารเสร็จเป็นคนสุดท้าย
“ว่ามา” ริสาและมะลิกอดอกวางท่อนแขนลงบนโต๊ะในท่าเดียวกัน เพื่อรอคำตอบจากพราวฟ้าอย่างคาดคั้น
ดวงตากลมโตกวาดตามองเพื่อนรักที่นั่งหน้าสลอนอยู่ตรงข้าม เธอถอนหายใจออกมาเบา ๆ และตัดสินใจเล่าเหตุการณ์ในชีวิตของตัวเองให้กับเพื่อนรักได้รับฟัง
“แต่งงานแล้ว/แต่งงาน”
“เบาหน่อยสิ”
“นี่แก แต่งงานไม่บอกฉันสองคนงั้นเหรอ” ใบหน้าสวยของริสาเริ่มเหวี่ยงใส่พราวฟ้าหลังจากรู้ความจริง ทั้งที่เป็นงานสำคัญแท้ ๆ แต่พราวฟ้ากลับไม่ชวนเธอซะงั้น!!
“เขาไม่ได้เต็มใจแต่งงานกับฉัน” แค่คิดหัวใจดวงน้อยก็บีบรัดจนแทบหายใจไม่ออก เจ็บจนด้านชา ไร้ความรู้สึกเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา
“ยังไง?”
“แล้วแก เต็มใจแต่งงานกับเขารึเปล่า”
“.......” ริสาไม่ได้รับคำตอบจากพราวฟ้า เธอสังเกตแววตาของเพื่อนรักวูบไหวลงครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตากลมโตของพราวฟ้าจับจ้องมาที่เพื่อนรักทั้งสอง
“งั้นฉันขอถามแก ว่าสามีแกคือใคร”
“พี่คิน”
“คินไหนวะ?” มะลิที่นั่งเงียบฟังอยู่นานเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย คำพูดของพราวฟ้าเมื่อเอ่ยชื่อของสามีตัวเองออกมาเหมือนกับว่าพวกเธอทั้งสองก็รู้จักผู้ชายคนนั้นเช่นกัน
“พี่อคิน”
“หา/เชี่ย” มะลิและริสาสบถออกมาพร้อมกัน ใบหน้าดูตกใจราวกับเห็นผีเมื่อรับรู้ว่าผู้ชายที่พราวฟ้าแต่งงานคือคนเดียวกับผู้ชายที่พราวฟ้าแอบรักตั้งแต่สมัยเรียนอยู่มัธยมต้น
อคิน คือรุ่นพี่ของพวกเธอ ในขณะนั้นพวกเธอพึ่งเข้าเรียนมัธยมต้นปีที่หนึ่ง ส่วนอคินนั้นอยู่มัธยมปลายปีที่หก และเขายังเป็นผู้ชายคนเดียวที่อยู่ในใจของพราวฟ้ามาตลอดหลายปี
“พรหมลิขิตชัด ๆ”
“เป็นไงมาไงถึงไปแต่งกับพี่เขาได้”
“ถูกจับแต่งอะดิ ไม่งั้นฉันก็คงไม่มีวาสนาได้แต่งงานกับพี่เขาหรอก”
“อ๋อ ฉันก็ลืมไปว่าพ่อแม่ของพวกเธอสองคนเป็นเพื่อนรักกัน” เพื่อนทั้งสองเริ่มเข้าใจกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นไม่ยาก แต่ก็ยังมีงอนเพื่อนรักอย่างพราวฟ้าที่ไม่ได้ชวนให้พวกเธอมางานแต่งอยู่บ้าง ทว่าก็ถูกพราวฟ้าง้อจนใจอ่อน
“เป็นไง ชีวิตหลังแต่งงาน”
“.....” กึก!! คำถามของมะลิทำให้พราวฟ้าชะงักอีกครั้ง ดวงตากลมโตเหม่อลอย เธอคิดทบทวนชีวิตของตัวเองตั้งแต่แต่งงาน
“แกไม่มีความสุขเหรอ” คำถามของริสาเหมือนจี้ใจของเธอ ดวงตากลมโตสอดประสานสายตาปะทะกับดวงตาเฉี่ยวของริสา พราวฟ้าถอนหายใจเฮือกใหญ่เธอยิ้มตอบกลับเพื่อนรัก รอยยิ้มที่ฝืนยิ้มออกมา แววตาที่แฝงไปด้วยความเจ็บปวด
“ไม่นี่ ฉันมีความสุขดี ได้อยู่กับพี่คินคนที่ฉันหลงรักมาตลอด ทำไมฉันจะไม่มีความสุข”
“ถ้าแกมีความสุข ฉันสองคนก็ดีใจด้วย แต่เมื่อไหร่ที่แกเสียใจ ติดต่อหาพวกฉันสองคนได้ตลอดเวลา” คำพูดของริสาสามารถเรียกน้ำตาของพราวฟ้าได้เป็นอย่างดี เธอมีความสุขที่ได้อยู่กับเขานั้นคือเรื่องจริง แต่ก็เจ็บปวดที่ถูกเขาเกลียด
ดวงตากลมโตที่คลอไปด้วยน้ำตาแห่งความปลื้มปริ่มและตื้นตันหัวใจ อย่างน้อยเธอก็มีกัลยาณมิตรที่ดีที่อยู่ข้าง ๆ เธอเสมอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม
“ขอบใจพวกแกมาก”
“ฉันมีอีกเรื่องจะถามแก” ใบหน้าเลิ่กลั่กของเพื่อนรักทั้งสอง เหมือนกำลังชั่งใจว่าควรจะถามดีรึเปล่า?
“อะไร?”
“กรณ์รู้เรื่องที่แกแต่งงานรึยัง”
“ยังนะ ขนาดพวกแกยังไม่รู้เลย” พราวฟ้าตอบกลับเพื่อนโดยไม่ได้คิดอะไร มือบางตักอาหารเข้าปากไปด้วย
“แกก็รู้ว่ากรณ์คิดยังไงกับแก”
“แต่พวกแกก็รู้ว่าฉันคิดกับกรณ์แค่เพื่อน”
“เสียดายกรณ์จัง ทั้งหล่อ นิสัยดี ดีกรีที่บ้านก็ไม่ธรรมดาเลยนะ” กรณ์คือเพื่อนสนิทคนไทยที่ไปเรียนต่ออังกฤษเหมือนกัน แต่ตอนนี้เขาก็ยังเรียนต่อโทที่อังกฤษอยู่
“แกไม่จีบกรณ์เลยล่ะมะลิ”
“ป๊าด!! แกดูสภาพฉัน และแกส่องกระจกดูเบ้าหน้าตัวเองด้วยพราว” มะลิชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง พราวฟ้าสวยขนาดนั้นก็ไม่แปลกที่มีคนหลงรัก ต่างจากเธอราวกับฟ้าเหว
“แกก็สวยนะ มะลิ”
“ใช่ ๆ”
“เลิกพูดค่ะ ฉันไม่จีบใครทั้งนั้น ฉันจะอยู่เป็นโสดให้ผู้ชายเสียดายเล่น”
“ค่ะ/ค่ะ!!” พราวฟ้าและริสากระแทกเสียงตอบกลับเพื่อนรักอย่างมะลิออกไปพร้อมกับปากบางของทั้งคู่เบะปากให้กับเพื่อนรักของตัวเองด้วยความหมั่นไส้
“ส่วนแกเป็นไงบ้างริสา ช่วงนี้มีแฟนรึยัง”
“ฉันก็เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ แหละแก” ริสาตอบกลับพราวฟ้าไม่ได้สะทกสะท้านอะไร เพราะเธอเปลี่ยนผู้ชายเป็นว่าเล่นเหมือนครั้งเรียนมัธยมต้น
“เป็นแกก็ดีเหมือนกัน เบื่อใครก็เลิก”
“ใช่ค่ะ!! ฉันไม่เหมือนแกที่รักปักใจนี่คะ” คำพูดติดประชดแกมหยอกล้อของริสาตอบกลับพราวฟ้า
เพราะรักข้างเดียวตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทำให้พราวฟ้าไม่สนใจผู้ชายที่เข้ามาจีบเลยสักคน ถ้าแม้ว่าผู้ชายเหล่านั้นจะโพรไฟล์ดีแค่ไหนก็ตาม พราวฟ้าก็มักจะปฏิเสธ และเฝ้ารออคินเพียงคนเดียว แม้ว่าโอกาสจะมีน้อยนิดก็ตาม แต่พราวฟ้าก็ยังคงปักใจกับผู้ชายที่ชื่ออคิน
“ฉันก็อยากเลิกรักเขา”
“พราว/แก” น้ำเสียงเบาหวิวแววตาแฝงไปด้วยความเศร้าของพราวฟ้าทำให้ริสาและมะลิตกใจไม่น้อยที่พราวฟ้าคิดจะเลิกรักผู้ชายที่แอบรักมาตลอด
“ฉันพูดความจริงแก!! ฉันเชื่อว่าสักวัน ฉันจะรักตัวเองให้มากกว่ารักเขา”
“แก มีอะไรในใจเล่าออกมาได้นะ”
“ไม่หรอก ฉันก็พูดไปงั้นแหละ” เพราะไม่อยากให้เพื่อนรักทั้งสองเป็นห่วง พราวฟ้าเลือกจะไม่พูดปัญหาในชีวิตของตัวเองให้เพื่อนรับฟัง เธอยังทนนิสัยของอคินได้ และไม่อยากให้เพื่อนไม่ชอบขี้หน้าของสามีตัวเอง
“แกยังมีพวกฉัน อย่าลืม”
“ฉันรักพวกแกนะเว้ย”
“แต่เมื่อกี้ ฉันเห็นพี่อคินเดินเข้าร้านอาหารญี่ปุ่นกับผู้หญิง” จู่ ๆ มะลิก็พูดออกมา ดวงตากลมโตวูบไหวลงอีกครั้ง
“ตบเลยไหมวะ”
“ริสาใจเย็น อาจจะเป็นลูกค้าของพี่คินก็ได้”
“แกนี่มันนางเอกในละครชัด ๆ”
“พราวฟ้าที่ไม่เคยยอมใครอยู่ไหน? คายเพื่อนรักของฉันออกมาเดี๋ยวนี่เลยนะ”
“ถ้าแกรักใครสักคนจริง ๆ แกจะเข้าใจฉันเอง”
