บทที่ 20 บทที่ 20

ถ้อยคำแดกดันและสายตาเหยียดหยามของพายัพ ราวกับคมมีดที่กรีดลึกเข้ากลางใจของชญาภาจนเหวอะหวะ หญิงสาวรู้สึกหน้ามืดวูบ ขอบตาร้อนผ่าวทว่าเธอฝืนบังคับตัวเองไม่ให้น้ำตาไหลออกมาต่อหน้าเขา มือบางแอบยกขึ้นมากุมหน้าท้องของตัวเองผ่านเนื้อผ้าโคร่งอย่างแผ่วเบา... ‘ไม่เป็นไรนะลูก... แม่ทนได้’

ในสายตาของเธอตอนนี้ พา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ