บทที่ 23 บทที่ 23

คำปรักปรำอย่างไร้เหตุผลของอัญชลีหล่อหลอมเข้ากับความจนตรอกของเจ้าสัวธนิน ชายวัยกลางคนบดกรามแน่น ความโกรธแค้นบังตาจนลืมไปว่าตนเองเป็นคนส่งเด็กสาวไปเผชิญวิบากกรรมตั้งแต่แรก

“เออ! จริงของแก! อีชื่นมันอยู่ไหน! ไปลากตัวมันมานี่ซิ!” เจ้าสัวธนินคำรามสั่งเสียงดุดัน “ฉันจะบังคับให้มันกลับไปกราบเท้าขอร้องคุณพ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ