บทที่ 4 มีเจ้าของแล้ว

ด้านอัญริสาและเพื่อนทั้งสองก็ออกมาถ่ายรูปกับเพื่อนๆร่วมรุ่น จากนั้นก็แยกย้ายกันไปหาครอบครัวที่มาแสดงความยินดีด้วย มีก็แต่อัญริสาที่มานั่งเหงาๆอยู่เพราะว่าครอบครัวของเธอไม่มีใครมาเลยสักคน จนเวลาผ่านไปไม่นานแดเนียลและมิเกลเห็นเพื่อนสาวนั่งอยู่คนเดียวก็ชวนกันเดินมาหาเพื่อนสาวแบบเป็นห่วง

 “อันนา นี่ที่บ้านแกไม่มีใครมาเลยจริงๆเหรอ ใจร้ายชะมัดเลยอ่ะ ” มิเกลพูดไปอย่างอดไม่ได้ ในขณะที่ตอนนี้ทุกคนกำลังถ่ายรูปกับเพื่อนๆและครอบครัวเพื่อแสดงความยินดีที่เรียนจบกัน ขนาดครอบครัวเธอยังขนกันมาเลย แต่ที่บ้านของอัญริสากลับไม่มีใครมาร่วมแสดงความยินดีกับเธอเลยสักคน มันจะใจดำเกินไปแล้ว

“มิเกล แกจะพูดทำไมเนี่ย แต่ถึงไม่มีใครมา อันนาก็ยังมีพวกเรานี่ไง เพราะฉะนั้นไม่ต้องเศร้านะ แกยังมีพวกเราสองคนอยู่” แดเนียลพูดเอ็ดมิเกลไป ก่อนจะพูดให้กำลังใจเพื่อนสาว หลังจากที่ร่วมเรียนมาด้วยกันตั้งแต่ปริญญาตรีจนจบปริญญาโทที่นี่ เขาก็รับรู้ปัญหาของอัญริสาเกี่ยวกับครอบครัวมาบ้าง

“พวกเขาก็ไม่ได้เห็นว่าฉันเป็นคนในครอบครัวนิ พวกเขาจะมาทำไมล่ะ แต่ฉันมีพวกแกแค่นี้ก็พอแล้วแล้ว ฉันขอบใจแกสองคนมากเลยนะที่ไม่เคยทิ้งฉันเลย ขอบคุณสำหรับช่วงเวลาดีๆที่ผ่านมานะ ฉันดีใจที่ได้รู้จักแกสองคนนะ แต่อีกหน่อยพวกแกกลับไทยไปแล้วฉันคงต้องเหงามากแน่ๆ” อัญริสาพูดบอกเพื่อนสาวคนสนิทไปอย่างเศร้าๆ เพราะตั้งแต่เธอมาอยู่ที่นี่ก็มีแต่เพื่อนๆนี่แหละที่ทำให้เธอมีความสุข แต่อีกไม่นานเพื่อนสนิททั้งสองคนของเธอก็ต้องกลับไปไทย โดยที่เธอยังคงใช้ชีวิตอยู่ที่อังกฤษ เธอก็คงต้องเหงามากแน่ๆ

“แกก็กลับไทยสิอันนา ถ้าครอบครัวแกเขาไม่ต้อนรับ แกก็ไปอยู่ที่บ้านฉันก็ได้ ไม่เห็นเป็นไรเลย บ้านฉันรวย เลี้ยงแกได้สบายๆเลย” มิเกลพูดเสนอให้เพื่อนสาวไป เพราะเธอยินดีที่จะให้เพื่อนสาวไปอยู่ด้วย

“ขอบใจนะแก แต่ไม่เป็นไรหรอกแก ฉันอยู่ที่นี่น่าจะดีกว่า ไม่ต้องกลับไปเจอเรื่องวุ่นวายด้วย” อัญริสาพูดไปก็มองหน้าของเพื่อนสาวอย่างขอบคุณที่มีน้ำใจกับเธอ

“ถ้าแกมีปัญหาอะไรหรือต้องการความช่วยเหลือ แกก็บอกฉันกับมิเกลได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ เราสองคนยินดีที่จะช่วยแกทุกอย่าง” แดเนียลพูดบอกไปแล้วก็ยิ้มให้กับเพื่อนสาวของเขา

“พวกแกก็เหมือนกันนะ ถ้ามีอะไรให้ฉันช่วยก็บอกได้เลย ฉันจะช่วยแกสองคนเต็มที่เลย” อัญริสาพูดบอกทั้งคนไปเช่นกัน ก่อนจะกอดกันอย่างรักใคร่

“อืม มันแน่นอนอยู่แล้ว แต่ก่อนจะไปถึงตอนนั้นน่ะเอาเรื่องตอนนี้ก่อนเถอะ ฉันว่าคืนนี้จะจัดปาร์ตี้ฉลองสักหน่อย รับรองว่าแกกับมิเกลจะต้องมันส์กระจายแน่ๆ เพราะฉันว่าชวนเพื่อนเราไปทั้งรุ่นเลย แล้วก็อาจจะมีคนที่เรารู้จักข้างนอกอีกนิดหน่อย” แดเนียลเอ่ยบอกไปแบบเจ้าเล่ห์ เมื่อนึกได้ว่าเขาควรจะจัดปาร์ตี้ฉลองสักหน่อย

“ดี ฉันเอาด้วย ว่าแต่พี่ชายแกที่มาก่อนหน้านี้อ่ะ เขาจะมาไหมหรือว่าเขาอยู่บ้านแกอ่ะ ฉันอยากอ่อย” มิเกลพูดถามออกไปแบบตื่นเต้น เพราะเธอเห็นพี่ชายของแดเนียลแต่ล่ะคนแล้ว ต่อมความร่านในตัวของเธอก็ทำงานทันที

“แกจะอ่อยคนไหนมิเกล ฉันเห็นมีแต่ฝรั่งทั้งนั้น ไหนแกบอกชอบหนุ่มเอเชียไงยะ” อัญริสาถามเพื่อนสาวแบบสงสัยๆ ที่ก่อนหน้านี้พูดว่าสเปคมีแค่หนุ่มเอเชียไสต์เกาหลีเท่านั้น แล้วไหงมาเปลี่ยนใจเป็นสายฝอไปได้ล่ะ

“ก็เว้นให้พี่ชายของแดเนียลมันละกัน หล่อลากไส้เลยแกเอ้ย ขอเบี่ยงเบนมาชอบสายฝอนิดนึงละกันนะ ฮ่าๆ” มิเกลพูดออกมาแล้วก็หัวเราะอย่างชอบใจ ก่อนจะนึกถึงบรรดาพี่ๆของแดเนียลที่เข้ามาแสดงความยินดีกับแดเนียลก่อนหน้านี้

ด้านแดเนียลก็ไม่รู้ว่าเพื่อนสาวเห็นพี่ชายของเขาคนไหน เพราะวันนี้มีทั้งพี่ชายของเขาจริงๆและลูกพี่ลูกน้องหลายคนที่มาร่วมแสดงความยินดีด้วย จึงไม่รู้ว่าเพื่อนสาวหมายถึงพี่ของเขาคนไหน

“เสียดายที่ฉันไม่เห็นไอ้หล่อลากไส้ของแกเนี่ยมันเป็นยังไง เอาไว้คืนนี้ไปปาร์ตี้ที่บ้านแดเนียล หวังว่าฉันจะได้เห็นนะ เผื่อจะลากไปกินบ้าง ฮ่าๆ” อัญริสาพูดบอกออกไปแบบขำๆ เพราะเธอไม่ทันเห็นแค่พี่ชายของแดเนียลแบบที่เพื่อนสาวได้เห็น

“หึๆ อย่าเชียวนะ พี่ฉันน่ะมีเจ้าของแล้ว ส่วนคนอื่นๆก็ยังเป็นเสือผู้หญิงด้วย พวกแกน่ะอยู่ให้ห่างๆเลยนะ ถ้าไม่อยากมาเสียใจทีหลัง เพราะฉะนั้นคืนนี้ พวกแกสองคนห้ามแรดห้ามอ่อยญาติของฉันที่เป็นผู้ชายเข้าใจไหม” แดเนียลพูดไปอย่างห่วงๆเพื่อนสาวทั้งสอง เพราะพวกเธอน่ะไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของพี่ชายเขาแต่ล่ะคนหรอก 

ด้านอัญริสาเห็นเพื่อนหนุ่มทำท่าทีหวงพี่ชายกับเธอและมิเกวแบบนั้นก็แกล้งพูดยั่วโมโหของเพื่อนหนุ่มไป ทั้งที่รู้ในใจอยู่แล้วว่าที่แดเนียลบอกน่ะเป็นเพราะห่วงเธอสองคนเช่นกัน

“แล้วถ้าฉันจะอ่อยล่ะ แกจะทำไม ของขาดมานานแล้ว แกไม่เห็นใจเพื่อนบ้างเหรอ” อัญริสาแกล้งพูดใส่เพื่อนหนุ่มไป พร้อมกับทำตากระพริบถี่ๆใส่อย่างกวนๆ

“หึๆ ของแกขาดก็ไปหาดิลโด้ช่วยแก้ขัดสิ หรือไม่ก็หนุ่มๆคนอื่นที่ไม่ใช่พี่ชายหรือญาติฉันสิวะ เตือนแล้วนะ ถ้าไม่อยากขาถ่างก็อย่าแรด” แดเนียลพูดออกไปแบบแรงๆตรงๆอย่างได้ใจความ จนอัญริสาและมิเกลถึงกับอึ้งกับคำเตือนของเพื่อน

“ฮ่าๆ แกก็พูดเกินไป พี่ชายแกไม่ใช่คนที่จะทำให้พวกฉันขาถ่างได้คนเดียวสักหน่อย แกดูสิแดเนียล ฝรั่งแถวนี้ก็ทำได้ป่ะ” มิเกลแกล้งพูดแซะเพื่อนหนุ่มต่อแบบไม่ยอมแพ้

“เออ พวกแกนี่มันเป็นผู้หญิงเข้าใจยากจริงๆเลย ฉันเตือนอะไรก็ไม่เคยฟัง เฮ้อ ไม่คุยกับพวกแกแล้ว ไปถ่ายรูปกับไอ้พวกนั้นดีกว่า เบื่อแกสองคนละ เย็นนี้เจอกันที่บ้านฉันละกัน ไปล่ะ จุ๊บ จุ๊บ” แดเนียลบอกเพื่อนสาวทั้งสองแบบปลงๆ ก่อนจะเข้าไปหอมแก้มของทั้งสองสาวเป็นการบอกลา ก่อนจะเดินออกไปหาพวกเพื่อนผู้ชายของเขาที่อยู่กันเป็นกลุ่มๆ

“ดูมัน สู้ไม่ได้ก็หนีตลอดอ่ะ มีพี่ชายหล่อไม่บอกกันมันน่านัก คอยดูเถอะเย็นนี้ฉันถูกใจคนไหน ฉันจะอ่อยจะจิ้มคนนั้นเลย” มิเกลพูดออกไปแบบอดไม่ได้ เพราะมันทำให้เธอพลาดมากที่ไม่ได้รู้จักกับบรรดาพี่ๆของแดเนียล

“นี่แกจะอ่อยพี่ชายแดเนียลจริงอ่ะมิเกล ฉันนึกว่าแกแค่พูดเล่นๆนะเนี่ย” อัญริสาถามออกไปแบบอึ้งๆ เธอก็นึกว่าเพื่อนสาวล้อเล่น ที่ไหนได้ มิเกลกลับทำท่าทีดูจริงจังมาก

“ก็ของดีอ่ะแก ฉันไม่อยากจะพลาด เอาน่าถือว่าสนุกๆละกันแก เห้ยอันนา นั่นป้ามาเรียมานิ” มิเกลพูดไปก็ยิ้มขำๆ ก่อนจะเห็นมาเรีย ป้าที่ดูแลอัญริสาเดินมาพร้อมกับดอกไม้ช่อใหญ่

อัญริสาก็หันไปมองพร้อมกับยิ้มออกมาแบบดีใจ เพราะมาเรียคือคนเดียวที่คอยดูแลและใส่ใจเธอ ให้เธอได้รับความรักความอบอุ่นแบบที่เธอควรได้รับจากครอบครัว ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ครอบครัวจริงๆของเธอ แต่เธอก็มีความสุขดี ดีกว่าที่เธอต้องทนอยู่บ้านที่เมืองไทยเป็นไหนๆ

“งั้นเดี๋ยวฉันไปถ่ายรูปกับเพื่อนๆคนอื่นละกัน แกจะได้คุยกับป้ามาเรีย ไปนะแก เย็นนี้ไปรับที่บ้าน” มิเกลพูดบอกไปก็เดินออกไป ปล่อยให้อัญริสายืนรอมาเรียอยู่ตรงนั้น

“คุณอันนาคะ คุณท่านมาไม่ได้ จึงฝากดิฉันให้มาร่วมแสดงความยินดีกับคุณค่ะ” มาเรีย คนที่รับหน้าที่ดูแลอัญริสามาตั้งแต่เธอมาอยู่อังกฤษพูดบอกไปด้วยด้วยสีหน้ากังวล เพราะกลัวว่าเด็กสาวจะเสียใจที่พ่อของเธอไม่สามารถมาร่วมแสดงความยินดีในวันที่เธอเรียนจบแบบนี้

“อันนาก็ไม่หวังให้คุณพ่อมาหรอกค่ะ ปกติท่านก็ไม่เคยจะสนใจอันนาอยู่แล้วนิคะ แค่ป้ามาเรียมาคนเดียว อันนาก็ดีใจที่สุดแล้วล่ะค่ะ ขอบคุณนะคะป้ามาเรีย” อัญริสาทำหน้าเจือนลงเมื่อได้ยินดังนั้น ก่อนจะฝืนยิ้มออกมาแล้วพูดบอกไปอย่างขอบคุณมาเรียที่มาร่วมแสดงความยินดีกับเธอ แล้วเข้าไปสวมกอดมาเรียอย่างรักใคร่ เพราะเธอนับถือมาเรียเหมือนกันญาติคนหนึ่งของเธอ

“ค่ะคุณอันนา แต่มาเรียไม่ได้มาคนเดียวนะคะ มีคนมากับมาเรียด้วยนะคะ” มาเรียส่งดอกไม้กับอัญริสา ก่อนจะโอบกอดเด็กสาวด้วยความเอ็นดูและสงสารจับใจ ที่เธอไม่ได้รับความรักจากพ่อหรือคนในครอบครัวมากเท่าที่ควร แต่ก็ยังดีที่ยังมีคนใส่ใจเธออยู่บ้าง นั่นก็คือธาดาพี่ชายของอัญริสา ที่เดินทางมาจากประเทศไทยเพื่อมาร่วมแสดงความยินดีกับอัญริสาโดยเฉพาะนั่นเอง

“ใครกันคะป้ามาเรีย” อัญริสาถามออกไปแบบสงสัย ก่อนจะมองหาคนที่ป้ามาเรียพูดถึงแบบลุ้นๆ ว่าเป็นใคร