บทที่ 5 ตอนที่5 งานคืนนี้

ตอนที่5

งานคืนนี้

เหมันต์วางถ้วยกาแฟลงช้า ๆ ก่อนเงยหน้ามองเธอเต็มตา แววตาของเขาเหมือนกำลังประเมินว่าเธอจะรับมือกับโลกของเขาได้มากแค่ไหน

“งานคืนนี้มีนักธุรกิจ นักข่าว และคนในแวดวงสังคมอยู่มาก คุณไม่จำเป็นต้องพูดเยอะ แค่ยิ้ม ตอบเท่าที่ควรตอบ และอย่าพยายามแสดงบทภรรยารักใคร่ให้เกินจริง เพราะคนฉลาดเขาดูออกว่าอะไรจริงอะไรสร้างภาพ” เหมันต์กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ทุกคำเหมือนถูกคัดมาเพื่อกันเธอออกจากพื้นที่ข้างกายเขา

เพียงฟ้าช้อนตามองเขานิ่ง ความเจ็บแล่นผ่านหน้าอกอย่างเงียบงัน เธอไม่เคยคิดจะสร้างภาพเป็นภรรยาที่เขารัก เพราะเธอรู้ดีว่าความรักของเขาไม่ได้อยู่ตรงนี้ แต่การถูกเตือนราวกับเธอเป็นคนอยากฉวยโอกาสก็ยังทำให้หัวใจชาวาบ

“ฉันจะไม่ทำอะไรให้คุณอึดอัดค่ะ คุณไม่ต้องกังวลว่าฉันจะใช้สถานะภรรยาทำให้ใครเข้าใจผิด เพราะฉันรู้ดีว่าสถานะนี้มีไว้เพื่ออะไร” เพียงฟ้ากล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มแต่ชัดเจน ก่อนก้มลงหยิบช้อนขึ้นมาอย่างสงบ

เหมันต์นิ่งไปเล็กน้อย เพราะคำตอบของเธอสุภาพเกินกว่าจะโต้กลับ แต่ในความสุภาพนั้นกลับมีความเจ็บปวดที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกสะกิดใจอย่างไม่พึงประสงค์

คุณหญิงวราลีมองทั้งคู่สลับกัน ก่อนยิ้มบาง ๆ คล้ายพอใจที่เพียงฟ้าไม่โวยวายและยังรู้จักสำรวม ทว่าในใจลึก ๆ นางยังไม่เชื่อว่าหญิงสาวคนนี้จะไม่หวังอะไรจากลูกชายของตน

มื้อเช้าผ่านไปด้วยความเงียบอันหนักอึ้ง เพียงฟ้ารับประทานอาหารได้น้อยกว่าปกติ แต่ยังพยายามทำทุกอย่างให้เรียบร้อยที่สุด เธอไม่รู้ว่าในบ้านหลังนี้มีสายตากี่คู่กำลังจับผิดเธออยู่ แต่เธอรู้ว่าตัวเองไม่ควรพลาดแม้แต่เรื่องเล็กน้อย

หลังอาหารเช้า เหมันต์ลุกขึ้นเตรียมออกไปทำงาน เขาหยิบเสื้อสูทจากมือแม่บ้านโดยไม่พูดอะไร เพียงฟ้าเห็นเนกไทของเขาเบี้ยวเล็กน้อยตามสัญชาตญาณของคนที่เคยดูแลบิดามาตั้งแต่เด็ก เธอเผลอก้าวเข้าไปหาเขาอย่างลืมตัว

“เนกไทคุณเบี้ยวนิดหนึ่งค่ะ ขอฉันจัดให้ได้ไหมคะ” เพียงฟ้าถามอย่างสุภาพ พลางหยุดมือไว้กลางอากาศโดยไม่กล้าแตะต้องเขาก่อน

เหมันต์มองมือเล็กที่ยกค้างอยู่ตรงหน้า สายตาของเขาเย็นลงเล็กน้อยราวกับเพิ่งนึกได้ว่าไม่ควรปล่อยให้ความใกล้ชิดเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นนี้เกิดขึ้นง่ายเกินไป

“ไม่จำเป็น ผมจัดการเองได้” เหมันต์ตอบ            สั้น ๆ พร้อมขยับถอยหลังเล็กน้อย เพื่อไม่ให้เธอแตะตัวเขา

เพียงฟ้าค่อย ๆ ลดมือลงอย่างช้า ๆ ความรู้สึกเสียหน้าวูบขึ้นมาในอก แต่เธอไม่ยอมให้มันปรากฏออกทางสีหน้า

“ขอโทษค่ะ ฉันแค่เห็นว่ามันอาจดูไม่เรียบร้อยเวลาออกไปพบคนอื่น ไม่ได้ตั้งใจจะก้าวก่ายคุณ” เพียงฟ้ากล่าวพร้อมฝืนยิ้มบาง ๆ เพื่อกลบเกลื่อน ความเจ็บที่แล่นขึ้นมาถึงปลายนิ้ว

เหมันต์มองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนดึงเนกไทให้เข้าที่ด้วยตนเอง เขาควรจะรู้สึกโล่งใจที่ปฏิเสธความใส่ใจของเธอได้ทัน แต่กลับมีความไม่สบายใจแทรกขึ้นมาระหว่างหัวใจอย่างไร้เหตุผล

“เย็นนี้ผมจะให้คนมารับคุณไปที่โรงแรม เตรียมตัวให้พร้อม อย่าสาย” เหมันต์กล่าวก่อนหันหลังเดินออกจากบ้านไปโดยไม่รอฟังคำตอบ

“ค่ะ ฉันจะไม่ทำให้คุณต้องรอ” เพียงฟ้าตอบตามหลังเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แม้เขาจะเดินห่างออกไปแล้ว

เมื่อประตูบ้านปิดลง ความเงียบก็กลับมาคลุมห้องโถงอีกครั้ง เพียงฟ้ายืนนิ่งอยู่กลางบ้านหลังใหญ่ มือทั้งสองข้างประสานกันแน่น เธอเพิ่งรู้ว่าการเป็นภรรยาที่สามีไม่รัก ไม่ได้เจ็บเฉพาะตอนเขาพูดคำว่าไม่รัก แต่เจ็บแม้กระทั่งตอนที่เธออยากจัดเนกไทให้เขาแล้วถูกปฏิเสธเหมือนคนแปลกหน้า

ตลอดวันนั้น เพียงฟ้าถูกพาไปลองชุดสำหรับงานเลี้ยง คุณหญิงวราลีเลือกชุดราตรีสีงาช้างให้เธอ เป็นชุดเปิดไหล่เล็กน้อยแต่ยังคงความสุภาพ เส้นผมยาวถูกเกล้าหลวม ๆ ปล่อยปอยผมอ่อนหวานข้างแก้ม เครื่องประดับเพชรเม็ดเล็กวาววับอยู่ตรงลำคอและข้อมือ ทำให้หญิงสาวดูงดงามอย่างเรียบหรูจนคนที่แต่งหน้าให้ยังอดชมไม่ได้ แต่เพียงฟ้ากลับมองตัวเองในกระจกด้วยแววตาเศร้า เธอดูเหมือนเจ้าสาวที่พร้อมออกงานเคียงข้างสามี ทว่าความจริงเธอกำลังถูกพาไปประกาศสถานะเพื่อผลประโยชน์ของผู้ใหญ่เท่านั้น

“สวยมากค่ะคุณเพียง ถ้าคุณเหมันต์เห็นต้องชอบแน่ ๆ ค่ะ” ช่างแต่งหน้ากล่าวด้วยรอยยิ้มจริงใจ ขณะเก็บแปรงลงกระเป๋า

“ขอบคุณนะคะ แต่ฉันคิดว่าคุณเหมันต์คงไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้มากนักหรอกค่ะ” เพียงฟ้าตอบด้วยรอยยิ้มอ่อน ก่อนมองเงาตัวเองในกระจกอีกครั้งอย่างเงียบงัน

ช่วงหัวค่ำ รถหรูของตระกูลอัครเมธาจอดรออยู่หน้าบ้าน เพียงฟ้าก้าวลงบันไดอย่างระมัดระวัง ชุดราตรีสีงาช้างพลิ้วไหวตามจังหวะก้าว ขณะที่เหมันต์ยืนรออยู่ข้างรถในชุดทักซิโดสีดำสนิท เมื่อเขาหันมาเห็นเธอ ดวงตาคมหยุดนิ่งไปชั่ววินาทีอย่างไม่อาจห้ามได้

เพียงฟ้าในคืนนี้งดงามกว่าที่เขาคิดไว้มาก เธอไม่ได้สวยฉูดฉาดหรือเย้ายวนอย่างจงใจ แต่มีความละมุนสะอาดตาที่ทำให้คนมองรู้สึกสงบและเจ็บลึกในเวลาเดียวกัน ความงามของเธอไม่เรียกร้อง แต่กลับติดอยู่ในสายตาอย่างง่ายดาย

“ฉันแต่งตัวไม่เหมาะหรือคะ ถ้าคุณไม่พอใจ ฉันยังพอมีเวลาเปลี่ยนชุดได้ค่ะ” เพียงฟ้าถามเมื่อเห็นเขามองเธอนานเกินไป น้ำเสียงของเธอยังคงสุภาพ แต่แววตากลับซ่อนความไม่มั่นใจเอาไว้

เหมันต์ดึงตัวเองกลับมาจากความคิด ก่อนเบือนสายตาไปทางอื่นเหมือนกลัวว่าเธอจะจับความหวั่นไหวเล็กน้อยได้

“ไม่ต้องเปลี่ยน ชุดนี้เหมาะแล้ว แค่จำไว้ว่าอย่าพูดอะไรเกินจำเป็นก็พอ” เหมันต์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ แม้ในใจจะเพิ่งยอมรับว่าเธอสวยจนเขาไม่อาจละสายตาได้ในวินาทีแรก

เพียงฟ้าก้มหน้ารับคำอย่างสงบ เธอชินเสียแล้วกับคำเตือนที่มาก่อนคำชม และชินเสียแล้วกับการไม่ได้รับความอ่อนโยนจากสามีของตัวเอง