บทที่ 18 ไม่เหงา

กานต์รีบยกแก้วน้ำขึ้นจิบเพื่อกลบเกลื่อนอาการเขินอาย แต่ยิ่งหลบสายตา กลับยิ่งรู้สึกถึงแรงกดดันจาง ๆ จากดวงตาคมคู่ที่นั่งฝั่งตรงข้าม

ปกรณ์ไม่ได้ละสายตาไปไหนเลย

เขานั่งมองเธอเงียบ ๆ... มองรอยยิ้มที่มักปรากฏอยู่บนใบหน้า มองปอยผมที่หลุดลงมาปรกข้างแก้ม และมองมือเล็ก ๆ ที่กำลังใช้ส้อมตัดพายอย่างตั้งใจ

"...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ