บทที่ 22 อุ่นใจ

กานต์เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่ม ดวงตาคู่สวยแดงระเรื่อฉ่ำน้ำตา ขณะที่ปกรณ์ยังคงยืนอยู่ตรงหน้า เสื้อเชิ้ตสีขาวเปียกชุ่มแนบลำตัวจากการวิ่งฝ่าสายฝนมาโดยไม่ลังเล เขาไม่ได้เอ่ยปลอบโยนด้วยคำหวานซึ้ง... ทว่าการคงอยู่ของเขา กลับทำให้ความหวาดกลัวในใจเธอค่อย ๆ จางลงอย่างน่าประหลาด

"...คุณหมอคะ" หญิงสาวสูดลมหายใจเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ