บทที่ 7 เจ้าป่วนแมวส้ม

เช้าวันเสาร์ อากาศสดใสและเป็นใจกว่าทุกวัน

แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าทอส่องลอดผ่านกิ่งไม้ใหญ่เข้ามาในสวนหน้าบ้าน บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความเงียบสงบและร่มรื่น ขณะที่กานต์กมลกำลังนั่งยอง ๆ ปรับหน้าดินเพื่อปลูกต้นลาเวนเดอร์ลงในแปลงใหม่อย่างตั้งอกตั้งใจ ใบหน้าหวานมีเม็ดเหงื่อผุดซึมตามไรผม แต่ดวงตากลับเป็นประกายสดใส

"ตรงนี้อีกนิด... เอียงซ้ายอีกหน่อย... โอเค สวยแล้ว"

หญิงสาวยิ้มกว้างอย่างภาคภูมิใจให้กับผลงานของตัวเอง ก่อนจะหยิบบัวรดน้ำสีหวานขึ้นมา ค่อย ๆ รดน้ำลงบนยอดหญ้าและต้นไม้ทีละต้นด้วยความทะนุถนอม บริเวณข้างกายมี ‘เจ้าถุงเงิน’ นอนกลิ้งพุงหงายอยู่บนพื้นหญ้าอย่างสบายอารมณ์ ส่วน ‘เจ้าหมอ’ ลูกแมวตัวน้อยที่ยังต้องพันผ้าพันแผลที่ขาหลังก็นั่งแปะเฝ้าเธออยู่ไม่ห่าง

"เด็กดี..." กานต์กมลเอื้อมมือไปเกาคางลูกแมวเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู "อีกไม่นานก็หายดีแล้วนะ"

"เมี้ยว..." เจ้าหมอร้องตอบเสียงใส ราวกับจะบอกว่ารับรู้ในความอ่อนโยนนั้น

หญิงสาวหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี "รู้แล้ว ๆ เดี๋ยวแม่ให้กินขนมเลียนะ"

ในจังหวะนั้นเอง เสียงเครื่องยนต์ของรถยนต์คันหรูก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็พบรถยุโรปสีดำขลับที่เริ่มคุ้นตาค่อย ๆ เลี้ยวเข้ามาจอดในบ้านหลังข้าง ๆ

"คุณหมอกลับมาแล้ว..."

ปกรณ์เพิ่งลงเวรยาวติดต่อกันเกือบยี่สิบสี่ชั่วโมง ร่างสูงโปร่งในชุดลำลองก้าวลงจากรถ ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบนิ่งดูสุขุมเหมือนทุกครั้ง หากแต่ใต้ดวงตาคู่คมกลับมีรอยหมองคล้ำและร่องรอยของความอ่อนล้าปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน

กานต์กมลไม่รอช้า เธอรีบยกมือขึ้นโบกไปมาทันที "สวัสดีค่ะคุณหมอ!"

ชายหนุ่มหันไปตามเสียงเรียก ก่อนจะพยักหน้ารับเบา ๆ "สวัสดีครับ"

"เมื่อคืนเข้าเวรเหรอคะ"

"ครับ"

"เหนื่อยไหมคะนั่น"

"...นิดหน่อยครับ"

"นิดหน่อยของคุณหมอคือนอนไม่ได้นอนทั้งคืนใช่ไหมล่ะคะ"

ปกรณ์ชะงักไปเล็กน้อยกับคำรู้ทัน ก่อนจะยอมรับสั้น ๆ พร้อมระบายลมหายใจบางเบา "...ประมาณนั้นครับ"

กานต์กมลหัวเราะคิกคักกับท่าทางยอมจำนนของเขา "งั้นรีบเข้าบ้านไปพักผ่อนเลยค่ะ เดี๋ยวกานต์ไม่ชวนคุยรบกวนเวลาพักผ่อนแล้ว"

"ครับ"

เขารับคำและกำลังจะหมุนตัวเดินเข้าบ้าน แต่แล้วเสียงหวานใสกระเง้ากระงอดเล็ก ๆ ก็ดังขึ้นรั้งไว้ซะก่อน

"คุณหมอคะ!"

ชายหนุ่มหันกลับมามองอีกครั้ง "ครับ?"

หญิงสาวยกกระถางลาเวนเดอร์ใบเล็กขึ้นมาในระดับอกแล้วส่งยิ้มกว้าง "สวยไหมคะ"

ปกรณ์นิ่งมองภาพตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง... ไม่ใช่แค่มองต้นไม้ในมือ แต่สายตาเขากวาดมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่เปื้อนรอยยิ้มสดใสจนตาหยีคู่นั้นด้วย "สวยครับ"

"จริงเหรอคะ แล้วปกติคุณหมอชอบต้นไม้อะไรเป็นพิเศษไหม"

คำถามง่าย ๆ ไร้เดียงสานั้นทำเอาคุณหมอหนุ่มถึงกับนิ่งอึ้งไปพักใหญ่ "...ไม่เคยคิดเลยครับ"

"หา? จริงเหรอคะ"

"ปกติกลับบ้านก็มืดแล้วครับ ไม่มีเวลามานั่งมองหรอก"

"จริงด้วยซี..." กานต์กมลเม้มริมฝีปากอย่างเข้าใจในความเหน็ดเหนื่อยของอีกฝ่าย ก่อนที่ดวงตาจะเปล่งประกายขึ้นมาอีกครั้ง "งั้นเดี๋ยวกานต์ปลูกให้ค่ะ!"

"...ครับ?" ปกรณ์เลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ

"กานต์จะเลือกต้นไม้ที่ดูแลง่าย ๆ ไม่ต้องรดน้ำบ่อย แล้วเอาไปปลูกให้ที่บ้านคุณหมอเอง"

"ไม่ต้องลำบากหรอกครับ ผมเกรงใจ"

"ไม่ลำบากเลยสักนิดค่ะ" เธอยิ้มหวานหยดส่งไปให้ "เป็นเพื่อนบ้านกันก็ต้องช่วยกันดูแลบ้านให้น่าอยู่สิคะ"

ปกรณ์มองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความปรารถนาดีและรอยยิ้มพิมพ์ใจอยู่ครู่หนึ่ง หัวใจที่เคยแห้งแล้งและเหนื่อยล้าจากงานดูเหมือนจะถูกเติมเต็มด้วยความรู้สึกอุ่นซ่านอย่างประหลาด เขาพยักหน้าลงเบา ๆ

"...ขอบคุณครับ"

เพียงแค่คำขอบคุณสั้น ๆ สองพยางค์ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าปกติ แต่กลับทำให้กานต์กมลใจฟูและยิ้มกว้างกว่าเดิมเสียอีก

.

หลังจากกลับเข้าบ้านมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าจนร่างกายสดชื่นขึ้น ปกรณ์ตั้งใจว่าจะนอนพักสายตาสักสามชั่วโมง ทว่าแผ่นหลังยังไม่ทันสัมผัสที่นอน เสียงกริ่งหน้าบ้านก็แผดเสียงดังขึ้นอีกครั้ง

ชายหนุ่มถอนหายใจบางเบา ก่อนจะเดินออกไปเปิดประตู และคนที่ยืนส่งยิ้มแหย ๆ อยู่หน้าบ้านก็ยังคงเป็นคนเดิม... แต่ครั้งนี้ในอ้อมแขนของเธอไม่ได้ถือปิ่นโตอาหารเหมือนทุกที กลับอุ้มเจ้าถุงเงินเอาไว้แน่นจนตัวกลม

"เอ่อ..." กานต์กมลส่งยิ้มแห้ง ๆ "ขอรบกวนเวลาพักผ่อนอีกแล้วค่ะคุณหมอ"

ปกรณ์ขมวดคิ้วมุ่น สายตาเต็มไปด้วยความสงสัย "มีอะไรหรือเปล่าครับ"

"คือ...ถุงเงินไม่ยอมกินข้าวเลยค่ะ"

เขาก้มลงมองแมวส้มตัวอ้วนในอ้อมกอดของเธอ แทนที่จะมีอาการซึมเซาเหมือนสัตว์ป่วย เจ้าตัวแสบกลับส่งเสียงร้องทักทายอย่างเริงร่า

"เมี้ยว~" แถมนังยังเอาหัวกลม ๆ ไปถูไถกับท่อนแขนแกร่งของเขาอย่างประจบประแจงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"..." ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองสบตากับเจ้าของแมว "มันดูปกติดีนะครับ"

"แต่มันไม่ยอมแตะอาหารในชามเลยจริงๆ นะคะกานต์ไม่ได้โกหก"

"ตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ"

"ตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ"

ปกรณ์ย่อตัวลงนั่งยันเข่าข้างหนึ่งกับพื้น ตรวจดูอาการคร่าว ๆ ตามสัญชาตญาณและความรู้ของสัตวแพทย์ มือหนาลูบจับใบหู คลำดูดวงตา และใช้ฝ่ามืออบอุ่นคลำบริเวณหน้าท้องเบา ๆ ซึ่งเจ้าถุงเงินก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีด้วยการทิ้งตัวนอนหงายโชว์พุงกะทิให้คุณหมอตรวจอย่างเคลิบเคลิ้ม