บทที่ 26 บทที่ 26 อย่าหาว่าเราไม่เตือน

บทที่26

กลางดึก 

ผมเดินลงมาจากห้องเพื่อมาหาข้าวกิน ใช่ครับตั้งแต่กลับมาจากมหาลัยก็จัดแบบไม่ลืมหูลืมตาดีว่ากี้มันหลับไปแล้ว ผมไถหน้าจอโทรศัพท์ไปเรื่อยๆก็เห็นแอร์โพสต์ตัดพ้อชีวิตหน้าดู ถ้ากี้เห็นเผลอๆแม่งคิดมากอีก 

ตึก ตึก ตึก!!

นั่นไงไม่ทันขาดคำวิ่งลงมาหาผมแล้วหน้าตาตื่นมาเลยผมมองหน้ามันด้วยความสงส...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ